Son Perde🪄

(Gelecekten Bir Kesit)

Sahneye adımımı attığım anda ışıklar üzerime patladı. Kırmızı bir ışık... Sanki bütün dünya tek bir renge boyanmıştı.

Mekan devasa bir alkış tufanıyla inliyordu. Çığlıklar, tezahüratlar, birbirine karışan yüzlerce ses...

Dürüst olayım, bunu seviyordum. İnsanların sana böyle bakmasını, seni beklemesini, dudaklarından çıkacak tek bir kelime için nefeslerini tutmasını… Eskiden olsa kalbim göğüs kafesimi zorlarcasına, hızla atardı. Ama şimdi… Şimdi sadece derin bir nefes aldım.

Göğsümün ortasında garip bir hafiflik vardı. Sanki vücudum yavaş yavaş çekim kuvvetini kaybediyordu. Mide bulantımın üzerine çöken o uyuşukluk, kaygılarıma dair ne varsa hepsini silip atmıştı.

Yıllarca hayalini kurduğum yerdeydim. Işıkların tam altında, sahnenin merkezinde, herkesin gözü üzerimde...

Buraya gelmek kolay olmadı ama ben de hiçbir zaman kolay şeylerle ilgilenen biri olmadım. Zaten bu geceden sonra da hiçbir şey, hiç kimse eskisi gibi olmayacaktı.

Şakaklarımdan süzülen o incecik ter damlasını hissettim. Boğazımdaki kuruluk yavaşça yayılıyordu ama hiç önemli değildi. Zaten bitmek üzereydi.

Bakışlarımı alkışlayan kalabalığın üzerinde gezdirdim. Onlarca, yüzlerce insan bana bakıyordu ama ben onları aramıyordum. Benim gözlerim her zaman biraz daha seçiciydi. Sadece değerini bildiği tek bir varlığa kitlenirdi.

Onu arıyordum.

Gözlerim salonun karanlık gölgeleri arasında birkaç saniye dolandı. Ve sonra… Buldum. İşte orada, tam karşımdaydı.

Kalabalığın biraz gerisinde, gölgelerin hemen sınırında sessizce duruyordu. Her zamanki o kusursuz duruşu ve o karadelik gözleri… O gözler, yine aynı mutlak dikkatle üzerimdeydi. O bakışı nerede olsa tanırım. Bazen insan, dünyadaki bütün gürültüyü tek bir saniyede susturan tek bir bakış bulurdu.

Herkes ayakta çıldırmışça alkışlarken o hiç kıpırdamadan beni izliyordu. Alkışlamıyordu. Ellerini birleştirmemişti bile. Sadece izliyordu. Beni, geleceğim yeri biliyormuş gibi…

Gözlerimiz buluştuğu anda, içimdeki o son gerginlik kırıntısı da yok oldu. Dizlerimin hafifçe titrediğini hissettim ama duruşumu bozmadım. Onu görünce taşıdığım bütün o ağır, ezici yükler bir anda omuzlarımdan kayıp gitmişti.

Dudaklarımın kenarı yavaşça, neredeyse belirsiz bir tebessümle kıvrıldı. Çünkü biz bir gerçeği çoktan, en ağır bedelleri ödeyerek öğrenmiştik.

Bazı insanlar sadece hayatına girmez, hayatının anlamı olurdu. Ve o adam benim hayatımın her zerresinin anlamı olmuştu.

Şimdi de sonsuzluğumun…

🌹🌹🌹