Bazı Sırlar

"Ölümü isteyen kapıyı çalar. Geri dönmeyi düşlüyen, bir çiçek misali solar Burada zaman unutur, rüzgar susar Kimin öldüğünü, ancak kader yazar"

Önümdeki taşta yazan bu kelimeler ürpermemi sağlamıştı.Babamın buraya getirilmesinin altında birşeyler yattığından emindim. Bunu öğrenip, bu diyarın başına geçecek ve babamın intikamını alacaktım Sırada mücadele vardı...

İki gün önce
Babamın yıllar önceden kalma çalışma ofisine girdim. Buranın çürümüş bir kulübeden farkı yoktu. Etrafı örümcek ağları sarmış, tahtalar dökülmüştü.Babam burada olsaydı bırakın ağları, örümcek bile buraya yaklaşamazdı.
Soldaki odanın kapısını gıcırdatarak açtığımda içeride ağır bir kağıt ve eski kitap kokusu vardı. Toz, masanın üzerindeki kağıtlara ince bir tabaka halinde yayılmıştı. Gözlerimi raflardaki dosyalar arasında gezdirirken içimde bir huzursuzluk hissettim. Sanki burada bir zamanlar unutulmak istenmis birşeyler vardı..

Bankanın eski muhasebe kayıtları,solmuş belgeler çeşitli kağıtlar.. Tam karşımda köşeye sıkışmış ve zamana yenik düşmüş bir şey duruyordu.

Üzerinde adımın yazdığı sararmış bir mektup...

Elimin titrediğini fark ettim.
Zarfa dokunduğumda kalbimin göğüs kafesimde yankılanan haykırışlarını duyabiliyordum. Parmaklarım mührü söktüğünde, kağıdın kıvrımlarındaki yanıklargeçmişimi kül ediyordu. Ve gözlerim kelimelere düştü...

"Sevgili Vanora'm...

Bu satırları hiçbir zaman okumanı istemedim ama eğer bu mektubu bulduysan demek ki kader dediğimiz şey benden de senden de güçlü çıktı.

Beni götürecekler kızım kendi isteğimle değil ama gitmek zorundayım. Ölüm diyarı dedikleri yere sürgün edilmek benim için birmahkumiyet değil bir son olacak Bana seçim sunmadılar kızım.

Ya kaybolacağım ya da kendimi feda edeceğim...

Sana anlatmadığım çok şey var çünkü bilmeni istemedim bazı gerçekler insanın ruhunu parçalar. Ama artık saklayamam kızım

Öğrenmeni istediğim bütün bilgileri kasamdaki dosyalarda orada merak ettiğin, sorduğun soruların hepsinin cevabı var.Eğer bu mektubu bulduysan yolun çoktan çizildi güzelim. Ama yolu yürüyüp yürüyememek senin elinde...

Ben geri dönemem Vanora ama belki sen... beni kurtarabilirsin.

Seni hep sevdim, hep seveceğim. Bir gün buraya gelirsen...lütfen kim olduğunu unutma, unuttururmalarınada izin verme.

Daima senin olacağım

Baban
Lorian Firey"

Mektubu parmaklarımın arasında sıktım.

Kalbimin ritmi hızlanmıştı, gözlerimden düşen yaşlar çenem ıslatırken aynı zamanda ısıtıyordu.

Aklımda tek bir soru yankılanıyordu Babamı kim ve neden Ölüm Diyarına sürgün etmişti?

Cevaplar kasadaydı ama cevaplar her zaman huzur getirmezdi. Ve biliyordum... bazı Sırlar sahibini öldürmeden açılmazdı.

Elimle gözyaşlarımı geride bıraktıktan sonra düşünmeye başladım.

Babamın kasasındaki dosyalar... babamın kasası eski evimizde idi eski evimize gitmeliydim.

Nefes nefese o eve vardığımda gördüğüm manzara kalbimin korkudan duracak gibi olmasını sağladı. Telaşla eve girdim. Her şey yanmış küle dönmüştü. Küllerin arasında dizçöktüğümde artık bildiğim bir gerçeğin ağırlığı omzuma çöktü. Çok geçti

Ellerimi küle daldırdım, parmaklarımın arasında öylece savrulan tozlara baktım. Her şey yanmıştı kasada, içindeki cevaplarda, babamın bana bıraktığı her şey de yok olmuştu

Boğazımda bir yumru oturdu. Ama ağlamadım. Öfkem gözyaşlarımı kurutuyordu.

Bunu biri yaptı.

Biri benim gerçeğe ulaşmamı istemedi.

Dişlerimi sıktım, küllerin üzerine avucumu
bastırdım

O cevapları yanmış olabilirdi ama gerçeği yok edemezlerdi.Babamı zorla götürmüşlerdi ve ben bunun hesabını sormadan durmayacağım.

Ölüm diyarına gideceğim...