Sessizliğin Sahibi – Nyx

Nyx doğduğu günü hatırlamazdı.
Çünkü onun için bir “başlangıç” yoktu. O, hep vardı. Karanlığın ilk nefes aldığı anda, o da var olmuştu. Ne bir çocukluk anısı, ne bir gülüş, ne de bir sıcaklık… Nyx’in varlığı, sadece görevden ibaretti.
Ölüm.
Onun adı fısıldanmazdı. İnsanlar onu bilmezdi. Ama son anlarında… onu hissederlerdi.
Soğuk bir ürperti gibi.
Görünmeyen bir dokunuş gibi.
Nyx, Karanlık Krallık’ın en derin noktasında yaşardı. Gökyüzü hiçbir zaman aydınlanmaz, yıldızlar bile orada parlamaya korkardı. Siyah kanatları, geceden bile daha koyuydu. Gözleri ise… yaşayan hiçbir varlığa ait değildi. Yeşil, ama içinde hayat yoktu.
O sadece alırdı.
Canları.
Nefesleri.
Hikâyeleri.
Ve hiçbirini geri vermezdi.
Bugüne kadar…
Ta ki o an gelene kadar.
Sislerin içinde karşılaştığı o ışık…
Vael.
Nyx ilk kez bir ruhu almak istememişti. İlk kez, elini uzatmamıştı. İlk kez… tereddüt etmişti.
Bu, onun doğasına aykırıydı.
Ve bu yüzden tehlikeliydi.
Nyx başını gökyüzüne kaldırdı. Karanlık, her zamanki gibi sessizdi. Ama o artık o sessizliğin bir parçası gibi hissetmiyordu.
İçinde bir çatlak oluşmuştu.
Ve o çatlak… ışık sızdırıyordu.