Soğuk Kan

Morgun taş zeminindeki buz gibi soğukluk, Varen’in yüzünü kaplamıştı.
Gözlerini açtığında odada sadece kırık gaz lambasından sızan cılız bir koku ve pencere cuntasından giren sabahın gri, sisli ışığı vardı. Varen göğsünü tutarak hızla doğruldu. Derin bir nefes almaya çalıştı ama ciğerlerine dolan havanın sıcaklığını hissedemiyordu. Bedeninde garip, uyuşturan bir his vardı; ne şakaklarındaki o kronik sızı kalmıştı ne de soğuktan sızlayan eklemleri acıyordu.
Ayağa kalkıp taş masaya baktı. Dün gece muhafızların getirdiği adam orada, tamamen kaskatı ve kıpırtısız yatıyordu. Gözleri kapalıydı, parmakları serbest kalmıştı. Adam gerçekten ölmüştü.
Varen, dünkü o çıldırtıcı anın bir kabus olup olmadığını anlamak için ürkekçe sağ bileğine baktı. Bileğinde, bir insanın parmak izlerini birebir taşıyan mor, çürük benzeri soğuk bir leke beliremişti. Derisine dokunduğunda kendi etini bile hissetmekte zorlanıyordu. Beden sıcaklığı gözle görülür şekilde düşmüştü.
O sırada morgun tahta kapısı gürültüyle açıldı. İçeriye, taze bir ceset taşıyan iki alt mahalle muhafızı girdi. Sırtlarındaki ahşap sedyede, mahalledeki kavgalardan birinde boğazı kesilerek öldürülmüş genç bir hırsızın bedeni duruyordu.
"Al şunuyu da kireçle Çukurcu," dedi muhafızlardan biri tiksintiyle yere tükürerek. "Bugün sokaklar hareketli, işin çok."
Muhafızlar cesedi fırlatır gibi diğer masaya bırakıp hızla dışarı çıktılar. Varen yalnız kaldığında derin bir nefes aldı. İçindeki o tuhaf uyuşukluk ve belirsizlik hissiyle cesede yaklaştı. Hırsızın boynundaki kurumuş kan izlerine bakarken, istemsizce sağ elini —o buz gibi, lekeli elini— genç adamın açık kalmış şakaklarına doğru uzattı.
Parmak ucu cesedin soğuk etine temas ettiği an... Varen’in zihni şiddetle geriye çekildi.
Gözlerinin önüne kendi hatırası değil, bambaşka birinin son anları patladı:
Karanlık, rutubetli bir sokak arası... Yağmur şakır şakır yağıyor. Genç hırsız nefes nefese kaçarken karşısına çıkan iriyarı, yüzünde derin bir bıçak izi olan siyah pelerinli bir adam... Adamın elindeki gümüş işlemeli kısa bir kama... Hırsızın 'Yemin ederim kimseye söylemedim, o çuvalı sadece taşıdım!' çığlığı... Ve korkunç bir acıyla boğazından akan kan...
Varen, elini panikle cesetten çekti. Nefes nefese kalmıştı. Kendi zihninin içinde, o genç hırsızın ölmeden önceki son beş saniyesini ve kendisini katleden adamın yüzünü taptaze görmüştü. Cesedin üzerindeki ölüm anı, bir kitap sayfası gibi zihnine kazınmıştı.
Henüz yaşadığı bu şoku hazmetmeye çalışırken, dışarıdan çamuru yaran ağır çizme sesleri duyuldu.
Varen kapının çatlağından dışarı baktı. Yağmurun altında, Kül Evi'ne doğru yaklaşan üç adam vardı. En öndekinin üzerinde siyah, kaliteli bir pelerin vardı ve pelerinin kapüşonu altından beliren yüzünde... tam da birkaç saniye önce cesedin hafızasında gördüğü o derin bıçak izi duruyordu.
Gelenler sıradan muhafızlar veya sokak hırsızları değildi. Dün gece getirilen ve Varen'in kolunu kavrayan o gizemli cesedin peşine düşmüş, izleri tamamen silmek için buraya kadar gelmiş infazcılardı.