Giriş

12 Kasım 2014

Kan kokusu midemi bulandırıyordu.

Küçük ellerimle kulaklarımı sımsıkı kapatmıştım ama sesler yine de sızıyordu. Cam kırılması, boğuk bir çığlık, ardından babamın sesi… Önce öfkeyle yükseliyor, sonra yavaşça yalvarmaya dönüşüyordu. Ve nihayet, korkunç bir sessizlik çöktü.

Annem “Sakın odadan çıkma,” demişti. Ama ben dinlemedim. On bir yaşındaydım ve hâlâ kahramanların kazandığına inanıyordum.

Kapıyı araladığımda gördüğüm manzara, o inancı sonsuza dek paramparça etti.
Salonda her şey yerli yerindeydi, sadece babam yoktu. Yerler kan içindeydi. Kanın ortasında annem, Elena Karaca, dizlerinin üzerine çökmüştü. Elleri titriyordu. Yanında ise babamın en yakın arkadaşı Alessandro Bianchi duruyordu. Elindeki silah hâlâ duman tütüyordu.

Göz göze geldik.

O anda her şey yerli yerine oturdu. İhanet, en güvendiğin insanın kanıyla yazılmıştı.

Elena bana doğru bir adım attı. “Nora… yavrum, lütfen…”

Geriye sendeledim. Ayaklarım kan birikintisinde kaydı. O gece gerçek Nora o salonda öldü. Geriye sadece bir yankı kaldı. Bir “Echo”.

Ve o yankı, on iki yıldır hiç susmadı.