BÖLÜM 9 — Geçmişin İzleri

Kasabanın eski sokakları, gün batımında altın ve turuncu ışıklarla parlıyordu.
Nefes ve Kayra yürürken, ayaklarının altındaki taşlar hafifçe sallanıyor gibiydi.

“Biliyor musun…”
dedi Nefes, gözlerini sokak lambalarına dikerek,
“bazen geçmiş… gölgelerle dolu.”

Kayra başını salladı, elini Nefes’in omzuna koydu:
“Ve birlikteyken… geçmişin izlerini daha kolay aşabiliriz.”

Miray ve Aras önden yürüyordu.
“Burası… eski kasabanın kalbi,” dedi Aras.
“Geçmişin sırları burada saklanıyor.”

Miray hafifçe gülümsedi:
“Ve bazı sırlar… sadece cesurlar tarafından keşfedilir.”

Nefes Kayra’ya fısıldadı:
“Biliyor musun… onlara güvenebilir miyiz?”

Kayra elini sıktı:
“Evet… ama dikkatli olmalıyız.”

Eski bir evin önüne geldiklerinde, kapısı hafifçe aralandı.

“Burası… neden hala duruyor?” dedi Nefes.

Aras gözlerini kısıp baktı:
“Bilmiyorum… ama burası önemli bir yer olmalı.”

Miray hafifçe Aras’a dokundu:
“Biliyorum… ama yanında olmak güzel bir his.”

Aras hafifçe gülümsedi:
“Evet… ama dikkatli olmalıyız.”

Nefes Kayra’ya baktı:
“Hazır mısın?”

Kayra başını salladı:
“Her zaman… yanımda olduğun sürece.”

Gecenin karanlığı, evin eski taşlarını ve gölgelerini büyüleyici bir şekilde gösteriyordu.
İçeriden hafif bir rüzgâr sesi geliyordu, ama ne olduğunu anlamak zordu.

“Biliyor musun… burası… bir sır taşıyor,” dedi Nefes.

Kayra gözlerini Nefes’e dikti:
“Ve birlikte bunu çözebiliriz.”

Orada bir süre sessizlik oldu.
Sadece rüzgârın ve uzak bir kuşun sesi duyuluyordu.

Miray Aras’a baktı:
“Biliyorum… bu gece yeni bir sır ortaya çıkacak.”

Aras hafifçe başını salladı:
“Evet… ve birlikteyken her şey daha güvenli.”