Giriş

Yıllar önce: Ölü denizin ölü olmadığı zamanlar...
Balıkçılık Kalon diyarında oldukça yaygındı.
Kalon halkı o zamanlar limanlarının gerisindeki uçsuz bucaksız Across denizinin derinliklerinde saklanan felaketlerinden habersizlerdi.
Ta ki gökyüzünün masum göründüğü bir pazartesi sabahı küreklerini kuzey yönüne doğru çekene kadar.

Balıkçılar, tıpkı bir çarşaf gibi dümdüz ve kıpırtısızca sonsuza uzanan maviliğe karşı açıldılar. Limandan o kadar uzaklaşmışlardı ki şimdi durdukları yerden sadece dümdüz bir çizgiden ibaretmiş gibi görünüyordu. Her gün yaptıkları gibi ağlarını attılar, oltalarını saldılar ve avlarını beklemeye koyuldular.
🪝🪝

Bir müddet sonra gökyüzü gerçek yüzünü göstermeye başladı, kara bulutlar balıkçı teknelerinin etrafını sardı ve deminki sakin denizden geriye yalnızca hırçın dalgaları kaldı. Küçük tekneler fırtınaya karşı koyamayıp sürüklenmeye başladılar. Kimi tekneler gümbürtüyle sağa, sola saçılsalar da içlerinden biri daha önde ve daha süratle sürüklenmeye devam ediyordu. O talihsiz tekne biraz daha savrulduktan sonra kara bulutlar çekildi ve gökyüzünde akıl almaz bir ışık beliriverdi. Lakin Across hırçınlığını hâlâ korumaktaydı.

Balıkçılar, alabora olmak üzere olan teknelerinde zar zor ayakta durmaya çalışırken bir yandan da tüm görkemiyle ağızlarını açık bırakan gökyüzüne bakıyorlardı. Hırçın dalgaların arasından, kulaklarına daha önce hiçbir yerde duymadıkları bir ezgi çalındı. Ses tek bir noktada değildi her yerdeydi. Yabancı ve bir okadar da davetkâr olan bu ezgi en önde duran teknedekilere hitap ediyor gibiydi.

"Kimdir Sınırı geçen bu cesur yürek!
Bilmez mi? bu tarafın altı da üstü de bizimdir."

Teknede bulunan balıkçıların en kıdemlisi olan kaptan Alex, çılgınca sallanan teknede sendeleyerek ilerlemeye çalıştı . Islak kıyafetleri yapılı vücuduna yapışmıştı. Ayrıca çizmeleri de tuzlu deniz suyu ile doluydu. Bakışları ve duruşu oldukça tuhaf görünüyordu. En azından teknedekiler onda olan değişiklikleri fark etmiş gibiydiler. Seslenen kişi her kimse, Alex onun yaptığı gibi bir ezgi mırıldanmaya başladı.

"Ne sınırı biliriz ne de sizi.
Sular getirdi sular götürsün bizi"

"Sesime kulak ver ve yaklaş bana Geldin fakat geri dönemeyeceksin
Kalon'a"

Alex'in bakışları yabancıyı dinledikçe daha da tuhaflaşmaya başladı. Gözbebekleri irileşmiş ve renk değiştirmişti. Ses dört bir yandan geldiği için yer yön tamamen belirsizdi. Fakat Alex dümdüz ilerlemeyi seçti.

"Gel buraya aciz et yığını! Gel ve büyülü sesimin acılı hazzına var."

Alex'in bedeni denizi boyladığında öteki balıkçılardan hâlâ ses seda yoktu. Herkes Alex'in azgın sularda yitip giden bedenine öylece bakakaldı.
Az sonra kara bulutlar eski yerini tekrar aldı, fırtınanın şiddeti giderek arttı ve tekneler daha fazla dayanamayıp alabora oldular. Dalgalar nefretle yükselip güçsüz bedenleri içine çekti. Bu hengamede ölüm gerçekten tek kurtuluşmuş gibi görünüyordu. Tekne enkazlarıyla birlikte cansız mürettebat Across'un soğuk sularında öylece sürüklenmeye devam etti.

🔱🔱

O günden sonra Across, eskisi kadar berrak olmadı. Serin suları kana bulanmıştı. Across, can almıştı.
Across, öldürmüştü.
Across, artık ölmüşlerin denizi Ölü Denizdi...

Peki bütün bunların suçlusu kimdi?

Tüm mürettebat gerçekten ölmüş müydü?