15. Bölüm BİRLEŞME EŞİĞİ

Sena gözlerini açtığında artık hiçbir şey sabit değildi.
Ne zemin vardı.
Ne gökyüzü.
Ne de “bir yer”.
Sadece katman katman üst üste binmiş gerçeklikler vardı; biri yağmurlu kaza anıydı, biri hastane odasıydı, biri boş bir koridor, biri de hiç bitmeyen bir karanlık.
Hepsi aynı anda üstüne çöküyordu.
Sena dizlerinin üstünde durmaya çalıştı ama altında bir zemin yoktu, sanki boşluk bile onu taşımak istemiyordu.
“Ben… dağılacağım…” diye fısıldadı.
O anda kısa saçlı Sena yanında belirdi.
Ama bu kez yüzü sakin değildi.
Korkuyordu.
“Eğer birleşme başlarsa… ben silinirim.”
Kapüşonlu Sena da diğer tarafta ortaya çıktı.
O ise sakindi.
Hatta yorgun gibiydi.
“Hayır,” dedi. “Biz silinmeyiz.”
Sena ikisine baktı.
“Ben ne olacağım o zaman?”
Cevap gelmedi.
Çünkü Olasılıklar cevap vermeyi bırakmıştı.
Sadece izliyordu.
Sena’nın içinden bir çatlama sesi geldi.
ÇAT.
Göğsünün tam ortasında ince bir ışık çizgisi belirdi.
Kısa saçlı Sena bir adım geri çekildi.
“Başladı…”
Kapüşonlu Sena fısıldadı:
“Sonunda…”
Sena panikledi.
“Durun! Ben hazır değilim!”
Ama artık “hazır olmak” diye bir şey kalmamıştı.
Çünkü gerçeklik kararını çoktan vermişti.
Sena’nın etrafındaki sahneler hızlanmaya başladı.
Kaza anı.
Hastane.
Boş koridor.
Aynalar.
Boşlar.
Hepsi dönüyordu.
Sanki bir fırtına içindeydi.
Ve o fırtınanın ortasında tek bir şey vardı:
Sena.
“Ben kimim…” diye bağırdı.
Sesi parçalandı.
İki Sena aynı anda cevap verdi:
“Biz.”
Sena dondu.
“Hayır…”
Kısa saçlı Sena yaklaştı.
“Eğer bizi ayırırsan… hepimiz eksik kalacağız.”
Kapüşonlu Sena devam etti:
“Ama birleşirsek… gerçek oluruz.”
Sena titredi.
“Gerçek olmak ne demek?!”
Bir anda her şey sustu.
Ve karanlıkta tek bir kapı belirdi.
Ne beyazdı.
Ne siyah.
Griydi.
Üzerinde yazı yoktu.
Sadece bir çekim vardı.
Sanki “gel” diyordu.
Kısa saçlı Sena fısıldadı:
“Bu son geçit.”
Kapüşonlu Sena:
“Son ben.”
Sena kapıya baktı.
Ve ilk kez korkmadı.
Sadece yoruldu.
“Ben artık kaçmak istemiyorum…”
Kapı hafifçe açıldı.
İçeriden hiçbir şey görünmüyordu.
Sadece bir ışık.
Ama bu ışık kurtarıcı değildi.
Sena bir adım attı.
Sonra bir adım daha.
İki Sena aynı anda ona baktı.
Ve ilk kez aynı cümleyi söylediler:
“Biz seni bekliyorduk.”
Sena durdu.
Gözlerini kapattı.
Ve kapıdan içeri girdi.
O anda Olasılıklar nefes aldı.