11.BÖLÜM KAPI ARKASINDA FELAKET

Kapı GIIIIICIIIIIRR diye açıldı.

Mert geri çekildi.

— Ben hissettim… burada Wi-Fi çekmiyor, bu yer güvenli değil.

Emre:

— Wi-Fi ile korkunun ne alakası var?

— Her şeyin var.

İçeride küçük, tozlu bir oda vardı.

Zeynep el fenerini açtı.

Işık masaya vurdu.

DEFTER ORADA.

Elif:

— TAMAM! Bulduk!

Mert:

— Şüpheli derecede kolay…

Tam Zeynep deftere uzanacakken…

KAPI KENDİLİĞİNDEN KAPANDI.

BAM!

Sessizlik.

Sonra…

Mert:

— Ben bunu kabul etmiyorum. Ben daha gençtim.

Emre kapıya vurdu:

— Açılır bu.

Mert:

— Hayır, bu klasik “son bölümde ölen karakter odası.”

Elif:

— Mert biz ana karakteriz.

— Ben figüran hissediyorum.

Zeynep defteri aldı.

Defterin üstünde not vardı:

«“Açmadan önce 10 saniye bekle.”»

Mert hemen geri saymaya başladı:

— 10… 9… 8…

Emre:

— Neden sen sayıyorsun?

— Panik görevim var.

7… 6…

Bir anda defterden kedi sesi geldi.

“Miyav.”

Mert çığlık attı:

— TAMAM! BU CİN KEDİSİ!

Elif:

— Bu bildiğin okul kedisi!

5… 4…

Emre:

— Defter miyavlıyor ya…

Zeynep:

— Ben artık normal hissetmiyorum.

3…

2…

1…

Zeynep defteri açtı.

İçinden bir balon çıktı.

PAAAAF!

Balon patlamadı, sadece yüzlerine vurdu.

İçinden de bir not düştü:

«“Sürpriiiiz 😄”»

Mert direkt yere çöktü:

— BEN BU OKULU BIRAKIYORUM.

Tam o sırada kapı açıldı.

Müdür içeri girdi.

Herkes dondu.

Müdür baktı:

— Siz…

Mert hemen balonu sakladı.

— Biz… meditasyon yapıyorduk.

Müdür:

— Kapalı odada mı?

Elif:

— Evet hocam, grup terapisi.

Emre fısıldadı:

— Çok kötü yalan söylüyoruz.

Müdür derin nefes aldı.

— Çıkın. Ve… balonu da alın.

Mert:

— Hocam bu olayın psikolojik etkisi var.

Müdür:

— Sizin zaten hep var.

Kapı açıldı.

Çıkarken Elif fısıldadı:

— Bu defter işi normal değil.

Zeynep:

— Ama çok komikti.

Mert:

— Ben komedi dizisinde yaşıyorum zaten.

Emre:

— Ve biz hâlâ hayattayız, bu mucize.

Ve o anda defterin içinden bir sayfa daha düştü:

«“Asıl sahibi hâlâ okulda…”»

Herkes durdu.

Mert:

— Tamam… bu artık komik değil.

Sonra Emre:

— Ama biraz hâlâ komik.😆🔥📚