Bölüm 5: Gidilmeyen Koridor

Ve Derin’in bundan henüz haberi yoktu…

Derin sabah uyandığında ilk iş telefonuna bakıp başka mesaj var mı diye kontrol etti amaaa beklemediği bir şeyle karşılaştı.

Eylül’den tam 13 cevapsız çağrı ve 46 mesaj gelmişti.

Derin’in gözleri büyüdü. 👀⏰

Tam o sırada gözü saate takıldı.

Saat 08.12’ydi.

“Eyvah!”

Derin evden nasıl çıktığını bile bilmeden okula doğru koşmaya başladı.

“İkinci teneffüse yetişmem lazım! Ah ya, nasıl olur da geç kalkarım!”

Nefes nefese okula vardığında sınıfa doğru koştu. Sınıfın kapısına geldiği gibi kapıyı çaldı.

Tık tık.

İçeriden:

“Girrr!”

diye bir ses geldi.

Derin kapıyı açıp içeri girdi.

Ders öğretmenine dönerek:

“Geç kaldığım için özür dilerim hocam.” dedi.

Sonra hemen yerine, Eylül’ün yanına fırladı.

Eylül, “Sen sabahtan beri neredesin?” der gibi bir bakış atarak Derin’i süzdü.

Derin hemen fısıldadı:

“Ya öyle bakma! Geç yattım, o yüzden geç kalktım.”

İkisi kendi aralarında konuşurken öğretmen onları fark etti.

“Kızlar, ne kıkır kıkır konuşuyorsunuz orada?” dedi.

Derin ve Eylül aynı anda:

“Hocam, ders ile alakalı konuşuyoruz.”

dediler.

Sonra birbirlerine bakıp sessizce güldüler.

Alttan birbirlerine çak işareti yapıp derse odaklandılar.

Sonunda teneffüs zili çaldı.

Dıııın!

Derin ve Eylül birbirlerine baktılar.

İkisinin de yüzünde aynı anda hem biraz özgüven hem de biraz korku vardı.

Çünkü şimdi…

Gidilmeyen koridora gideceklerdi.

Birlikte koridora doğru yürümeye başladılar.

Koridorun sonuna geldiklerinde Eylül yavaşladı.

Kapının önünde durdular.

Burası kullanılmadığı için sabah olmasına rağmen kapkaranlıktı.

Sanki okulun geri kalanından tamamen kopmuş, yıllardır terk edilmiş bir yer gibiydi.

Derin kapıya baktı.

Eylül ise fısıldadı:

“Hazır mısın?”

Derin cevap vermeden önce karanlık koridorun içine baktı.

Tam bir adım atacaklardı ki…

Bir anda karanlık koridorun içinden bir ses yükseldi:

“Sakın! Oraya bir adım daha atmayın!”

Kızlar aynı anda:

“AAAAAAAAAĞĞĞĞĞĞŞLPPĞĞĞĞ!”

diye bağırmaya başladı.

Derin ile Eylül korkudan oldukları yerde donup kaldılar.

Birkaç saniye boyunca ikisi de konuşamadı.

Sonra Eylül titrek bir sesle:

“O… o ses kime aitti?” dedi.

Derin karanlık koridora bakarak yutkundu.

“Bilmiyorum…”

Ama artık ikisinin de aklında aynı soru vardı:

Bu sesin sahibi kimdi? 👀🔐

Arkadaşlar Herkes'e iyi okuma'lar, şöyle bi durum varki artık bölümleri sıksık atamicam şöyle ki 5. Bölümü şuan attım ve 6. Bölümüde sabah erken saatlerde atıcam sağlıcakla kalın iyi okuma'lar yazar dostlarım. ♡´･ᴗ･`♡