1. Bölüm

“Deniz, hadi kalk!”

Annemin odama pat diye girip söylenmesiyle yatağımdan doğruldum.

“Ne oluyor anne ya, sabah sabah?”

“Ne mi oluyor? Bugün okuldaki ilk günün! Ya tabii, hanımefendinin umurunda değil. Para gökten yağıyor ya sanki!”

Ortada para var da sanki bir de gökten yağıyor, diyor. Annemi umursamamaya çalıştım ve yataktan kalkıp dolabımı açtım. Annem hâlâ söylenirken kıyafetlerimi çıkardım. Anneme dönüp:

“Anne, çıkar mısın?” dedim.

“Bir de kovuyor!”

Kapıyı çarpıp çıktığında, “Allah'ım, sen sabır ver.” dedim ve giyindim.

Sonrasında aynanın karşısına geçip düz, siyah saçlarımı taradım. İlk gün olduğu için hafif bir makyaj yaptım. Biraz allık sürdüm, kirpiklerimi kıvırıp maskara sürdüm. Renkli lip balm da sürünce hazır oldum ve odamdan çıktım.

“Ben çıkıyorum.” dedim anneme.

Annem benim kolumdan tutup:

“Dur sen, dur bakayım o yüzüne!” dedi.

Değişik değişik suratıma bakıp bağırarak:

“Ne bu surat, he? Sen kime süsleniyorsun böyle?” dedi.

Tam bir şey söylemeye yeltendiğim sırada annem beni koltuğa doğru iteledi.

“Ne yapıyorsun ya?” diye çıkışsam da hâlâ beni iterek:

“Ben burada o bursu kazan diye didiniyorum, sen millete süslen!” dedi.

Sertçe ittiğinde en son koltuğa düştüm. Gözlerim dolmuştu.

“Yeter anne ya, yeter! Senin boyun kadar kızın var, sen gene de elbiseleri giyip süslenip püslenip dışarı çıkıyorsun. Ben sana bir şey demiyorsam sen de susacaksın!”

Koltuğumdan hızla fırladım ve bir şey demesine fırsat vermeden kapıyı sertçe çarpıp evden çıktım.

Okula doğru ilerledim. Okula vardığımda İstiklal Marşı okunacağı için sıramı aradım. En öndeki sarışın kızı bir yerden tanıyor gibiydim. Biraz düşündüğümde aklıma Akkayalar geldi.

Akkayaların kim olduğunu düşünüyorsun tabii, haklısın da. Akkayalar, annemin yanında çalıştığı kişilerdi. İki çocukları vardı: Leyla ve Teoman. İkizlerdi. Uzun süredir görmüyordum ama bu okul annesinindi. Ben de bu okula bursla gelmiştim.

Ne hayatlar var işte!

Leyla'nın yanına gidip:

“Selam.” dedim.

Bana dönüp gülümseyerek:

“Selam, sen Deniz olmalısın herhâlde, yanlış hatırlamıyorsam.” dedi.

Tebessüm edip:

“Evet, sen de Leyla olmalısın.” dedim.

Başını olumlu şekilde salladığında devam ettim:

“Siz 11/D sınıfındaydınız, değil mi? Aynı sınıftayız.”

“Aaa, öyle mi? Sevindim! E o zaman İstiklal Marşı'ndan sonra birlikte sınıfa geçeriz. Teneffüste de ben sana okulu gezdiririm.”

“Tamam, teşekkürler.” diyerek gülümsedim ve Leyla'nın yanına geçtim.