11. Bölüm AİLE...

(Canlarım kusura bakmayın bu aralar bazı nedenlerden dolayı yeni bölüm yükleyemiyorum
Bu gün eğer bir aksaklık olmazsa telafi etmeye çalışacağım iyi okumalar. )

Hala yaşananların şokundayım bunca zaman sonra annemle babamı burda görmeyi hiç beklemiyordum.
Tatillerini bitirip bundan sonra eğer yeni planları olmazsa benimle beraber yaşayacaklarmış.

Bu duruma sevinsem mi üzülsem mi bilemedim sonuçta kendi başıma yaşamaya alışık bir insanım düzenimi ona göre yapmıştım. Ama bir yandan da ailenin yanında olması hep beraber mutlu yaşamları

Bunlar her insanın ihtiyacı olan bir şeydir.
Bütün bu düşüncelerden uzaklaşıp oğuz u fark ettim
Tabi ya oda buradaydı ama ailemle tanışmıyorlardı
Oğuz ben hastalandığım zaman babamla konuşmuştu hepsi bu kadardı.

Oğuzun burada ne işi vardı bende anlamadım. Benimle yüz yüze geldiğinde kimse fark etmeden beni takip et işareti yaptım. Sonrada yukarı odama çıktım oda geldikten sonra kapıyı kapattım ve konuşmaya başladım.

ZEYNEP =Burda senin ne işin var annemle babam seni tanıyor mu yoksa bizim...y-yani ikimizin sevgili olduğumuzu biliyorlar mı?

OĞUZ=Sakin ol güzelim her şey kontrolüm altında annenle baban benim senin öğretmenin olduğumu biliyorlar hepsi bu kadar. Aramızdaki ilişkiyi bilmiyorlar.

ZEYNEP =Peki burda ne işin var bütün bu organizasyonu sen mi yaptın?

OĞUZ=Organizasyonu ben yapmadım ailen sana sürpriz yapmak istemiş ve arkadaşın denizden yardım istemişler. Denizde onlara yardım etmiş sonrada baban benim Hastanedeyken seninle ilgilendiğimi öğrenince teşekkür etmek için bu davet etti. Merak etme aşağıda sana istemesemde mesafeli davranacağım. Senden uzak kalmak çok zor elini tutamamak sana dokunamamak benim için ne kadar zor biliyor musun.

ZEYNEP =Dediklerinde haklısın bende sürekli yanında olmak saatlerce hiç konuşmadan seni izlemek seni daha da yakından tanımak istiyorum ama şimdi Ailem geldi onlar buradayken bunları yapmak daha da zor olacak ama biraz daha sabredersen eğer ben bu konuyu eğer sende istersen ailemle konuşmak istiyorum.

OĞUZ=Emin ol güzelim bende en az senin kadar istiyorum ailenle konuşmayı.

Başımı salladım ve tam odadan çıkacağım sırada oğuz beni hızla kendine çekti ve sıkıca sarıldı bende ona karşılık verdim ve insanı kendinden alan o güzel kokusunu derince içime çektim.

Sonra yanağına bir öpücük kondurup konuşmasına Bile fırsat vermeden kaçtım ordan. Aşağı indiğimde annemler denizle okul hakkımda konuşuyorlardı.

Annem=kızım öğretmenin nerde? onada bi teşekkür edecektik

ZEYNEP =Eee şey tuvaleti sordu da bende misafir tuvaletini gösterdim gelir birazdan.

Bu sırada oğuzda aşağıya iniyordu. Babamın yanına gidip konuşmaya başladı.

OĞUZ=Efendim bu güzel davet için sizlere teşekkür ederim benim artık gitmem gerekiyor müsaadenizle.

Babam=biraz daha kalsaydın akşam yemeğini yer öyle giderdin

OĞUZ=Çok isterdim ama başka zamana diyelim.

Babam= peki öyle olsun bakalım. Kızım sen öğretmenini yolcu et

başımı salladım ve kapıyı doğru gittik. Kapıyı açtım ve oğuz un geçmesini bekledim. Kapıdan çıkarken kimse fark etmeden hızlıca hareket edip yanağıma benim yaptığım gibi bir öpücük kondurdu daha sonra göz kırpıp gitti.

Ben içeri girdiğimde denizde gitmek için hazırlanıyordu.

ZEYNEP =Deniz nereye gidiyorsun biraz daha kalsaydın

DENİZ= akşam oldu ben gitsem iyi olacak sende biraz ailenle vakit geçir.

Tamam diyip denizi de yolcu ettim. İçeri geri döndüğümde annemler sessizce birşeyler konuşuyorlardı beni görünce sustular ve gülümseyerek yanıma geldiler ve ikiside bana sıkı sıkı sarıldılar. O an daha iyi anladım onları gerçekten çok özlemiştim.

ZEYNEP = bundan sonra hiç gitmeyecektsiniz dimi hep beraber kalacağız dimi

ANNEM=güzel kızım bundan sonra hiç ayrılmayacağız artık ölene kadar beraberiz.

BABAM=görmeyeli daha da büyümüşsün ama incecik kalmışsın kendine hiç mi bakmıyorsun
Bundan sonra kendine çok dikkat edeceksin sen genç bir kız oldun sağlıklı olman gerekiyor.

Tamam anlamında başımı salladım ve onlara tekrardan sıkı sıkı sarıldım

♡☆♡☆♡☆

Üçümüz sabah kadar film izledik yokluklarında olan biteni konuştuk sonrada annemin dizlerinde küçücük bir çoçuk gibi uyuya kalmıştım. Bu mutluluğumuz hiç bulsun istemiyorum.
Onların yokluğunda anladım ki aslında bir aile olmadan yaşanan hayatın hiçbir anlamı yoktur.