"GÜÇ"

Eryon...onunla ilk karşılaşmamızın üzerinden henüz 1-2 saat geçmişti ama ben onu düşünüyordum. Onu ilk gördüğümde gözlerim sadece gücünü gördü, hissetti ve ona yaklaşmak istedim. Ateşin içinde bir varlık, ışığın kendisi. Yanıp sönen bir alev, içinde yıkım ve doğum saklı. O sadece benim için bir araç olmalıydı. Bir güç kaynağı. Daha fazlası değil.

Ben karanlığın içinde doğmuştum. Karanlığın kendisiydim. Gölgelere hükmeden biri olarak bana bir ışık lazımdı. Ama bu ışığın beni aydınlatmasına izin vermeyecektim, veremezdim. Sadece bana gerekli gücü verecekti. Onun ateşi, benim karanlığıma hizmet edecekti. O, sadece benim yolumu açan bir alev olmalıydı.

Ama bir hata yaptım ve ona yaklaştım.

İlk kez ateşinin sıcaklığını hissettiğimde bir an için de olsa şaşkına döndüm. Sadece güç olmalıydı ama yalnız ve derin bakan gözleri içimde bir şeyleri kıpırdattı. Eryon, yalnızca ışık vermiyordu, yakıyordu. Karanlığımı sarsıyordu. Onu sadece bir silah olarak görmeliydim. Gözleri...o gözlerinin içinde yalnızca ateş yoktu. İçinde bir arayış vardı. Benim gölgelerim gibi onun da alevleri bir şey arıyordu. Ama ben bir şey aramıyordum sadece önüme çıkan gücü değerlendirmek istiyordum. Onun arayışının beni etkilemesine izin veremezdim.

Daha yanından ayrılalı 2-3 saat olmuşken şu an onu uyurken izler vaziyette buldum kendimi. Onu nasıl kullanmalıydım, beni daha nasıl güçlü yapabilirdi?

-"Neden beni izliyorsun?" diye bir ses geldi. Durduğum pozisyonu bozmadan donuk bir şekilde baktım.

-"Çünkü sen bir ateşsin. Ve ben karanlığın içinde yanmadan yürümek istiyorum" dedim.

Sessizlik. Bir anlığına gözlerinde bir şeyler titredi. Onun ateşi sadece güçten ibaret olmamalıydı. Ama ben böyle görmeliydim.

Sonunda Eryon sessizliği bozdu.

-"Ben sadece ateşten ibaret değilim. Nyxara."

Kendini ne sanıyordu ki? Başka ne olabilirdi onda anlam veremiyordum. Ona doğru bir adım attım. Onun alevleriyle sarılmış bir gölge gibi. Sadece biraz gücünü hissetmeliydim. Ama kalbimden geçen fısıltılar neydi?

Neden merhametli davranmam gerekiyordu?

Eğer ona yaklaşırsam, ateş beni değiştirebilir miydi?

Bunu göze alamazdım. Ama geri çekilmeye de gücüm yetmezdi.

Ona yaklaştım. İstediğim tek şeyin güç olduğunu kendime hatırlatmaya devam ettim.

Herhangi bir ışığın beni alt etmesine izin vermeyecektim. Eryon bana o sırada parmaklarında alevlendirdiği ateşini gösteriyordu. Bir silah gibiydi. Ama asla haberi yoktu.

Ben haberdardım.

-"Nyxara, söyle bana. Neden burdasın ve neden bana böyle yaklaşıyorsun?"

Sesindeki merak beni irkti. Onu neden izlediğimi, onunla neden konuştuğumu bilmiyordu. Onun ateşine ihtiyacım vardı, sıcaklığına değil. Ve ben Eryon'a karşı açık olmaya karar verdim.

-"Sen güçsün ve ben o gücü istiyorum." dediğim an şaşırdı ve yüzüme bakmaya devam etti. Sanki, sözlerim onu kırmış gibiydi. Ama bu umrumda değildi, değil mi?

Ben sadece güç istiyordum.

Bi an yüzü değişti ve anlamlandıramadığım bir gülüşle bana baktı.

-"Sen de güçsün, Nyxara. Ama... sen neden karanlıkta kalmayı tercih ediyorsun?" İşte bu sefer ben irkilmiştim.

Ben karanlıkta doğmuştum ve öyle büyümüştüm. Tek ihtiyacım olan onun gücüyken beni çözmeye mi çalışıyordu?

Bu, işlerin terse gitmeye başladığı andı.

O sadece karanlığımı aydınlatmalıydı. Ama Eryon, o benden bir şey istiyordu. Beni anlamak istiyordu ve bu asla olmayacaktı.

Karanlık, ateşi tüketmeliydi. Ama neden, neden içimde bir şeyler kıvılcımlanıyordu? İlk defa birinin beni anlamaya çalışması mı beni bu hale getirmişti.

Luna...onu orda bırakıp gitmiştim ama beni asla merak etmemişti. Beni hiç anlamaya çalışmamıştı ama ben onu dostum olarak yanımda tutuyordum. Sahi dostum dediğim kişi beni anlamak istemezken, neden bir yabancı beni anlamak istiyordu?

O kıvılcımın içimde yanmaya başladığında söndürmeye çalıştım ama Eryon'un gözündeki alevler buna izin vermedi.

Bana bakıyordu ve hala bir şeyleri çözmeye çalışıyordu.

Ben sadece gücünü istemiştim. Ama, o bende başka bir şey arıyordu. Beni ezmek mi istiyordu? Beni güçsüz mü görmek istiyordu?

Bu olmamalıydı. Bunu durdurmalıydım.

-"Senin kim olduğunu umursamıyorum, Eryon." onun gözlerinde bir şey söndü. Ama tamamen değil, alevi hala ordaydı.

-"Gerçekten mi? Umursamıyor musun?" beni sınayan bir sesi vardı.

Hala beni çözmeye çalışıyordu, ciddi olup olmadığımı deniyordu.

Beni test ediyordu.

Ama bu bir oyun değildi. Ben buraya bir amaç uğruna gelmiştim ve onu alacaktım.

-"Ben buraya seni çözmeye, anlamaya değil, seni kullanmaya geldim Eryon." bunu söylerken bir şey hissetmemeliydim ama boğazımda bir sıcaklık hissediyordum. İçimde ise bir ağırlık.

Eryon, ilk kez değişti. Ateşinde bir öfke belirdi. Ama bu saf bir öfke değildi. Bu incinmenin öfkesiydi.

-"Beni kullanabileceğini mi sanıyorsun?"

Yaklaşmamaya çalışıyordum ama Eryon bir adım attı. O sadece ateşti ve ben istediğim kadar yaklaşmasına izin verebilirdim. Ama Eryon sınır tanımıyordu ve konuşmasına devam etti.

-"Peki ya ben?" kaşlarımı çattım. Ne demek istiyordu?

-"Sen ne Eryon?" cevabıma karşılık gülümsedi ama bu yanıltıcı bir gülümsemeydi.

-"Ya ben de seni kullanıyorsam Gecenin Tanrıçası bunu da düşünmek ister misin?" bu sefer ilk defa geri adımı ben attım. Ama karanlık asla geri çekilmezdi ki.

Beni ateşiyle sarmaladı. Sadece gözleriyle değil.

Gerçekten, ateşiyle.

Etrafımdaki gölgeler tutuşmaya başladı. Onun alevi, benim karanlığıma sızıyordu.

Ve ben ilk kez... kaçmak istedim.