Bölüm 2

TAK... TAK... TAK...

"Kapıyı açacak mısın?... Söylediklerime rağmen açacaksan sen bilirsin,benden şüphelenme, ben ziyaretçi değilim, kapıyı aç."

"Senden şüpheleniyorum...
Kapıyı açamayacağım"

Çocuk bir süre bekledi. Yüz ifadesi sinirli gözüküyordu.

Bir anda gözleri kızarmaya başladı

"Nasıl yani?! Kapıyı açmayacak mısın?! Lanetleniceksin! Ama bunu farkettim,sen ziyaretçiler tarafından ölmeyi hakediyorsun"

Çocuk kapıyı tekmeleyip gitti.O çocuk "Yanlız değilsin" derken neyden bahsediyordu? Hemen evi kontrol etmeye başladım.Evde kimse yoktu.
Ahh, bu çocuklar...

Tam o sırada kapı bir kere daha çaldı. Ayliz kapıya yaklaştı, kapı deliğine doğru başını eğdi. Kapıda fotoğraftaki uzun adam vardı.

"Ne istiyorsun? "

"Tanrım,dışarısı çok sıcak, bir o kadar da tehlikeli, evimi ziyaretçiler bastı, evim şuan yanıyor. Ben kaçmayı başardım, ama şuan evsizim... Rica etsem beni evine alırmısın? "

"Ziyaretçi misin? "

"Hayır! Gerçekten ziyaretçiye mi benziyorum? "

"İçeri gir."

Adam içeri girdi.Ona ismini sordum

"İsmini kimse sevmez.O yüzden bana Tall Guy derler.

" Tamam. "

Çok geçmeden kapı bir kere daha çaldı.Kapıya doğru yürüdüm. Kapı deliğine baktım.Tişörtsüz gezen(Çıplak), garip ve büyük bir gülümsemesi olan biri geldi.

"Ne istiyorsun? "

"Merhaba, ev aramıyorum, sabahları da erimem. Ama sen... Her an ölebilirsin. Anlarsın ya, yaniii... Yanlız mısın? "

"Hayır yanlız değilim,git."

"Şanslı günündesin, ama yarın başına ne geleceğini nereden bile bilirsin ki? "

O adama Smile Guy diyecektim.Çünkü gülümsemesi çok büyüktü.

Smile Guy kapının önünde birkaç saniye daha bekledi.

"Son kez soruyorum... Gerçekten yalnız değil misin?"

"Hayır."

Smile Guy'ın gülümsemesi bir anlığına kayboldu.

"İlginç..."

Arkasını dönüp yürümeye başladı.

Ben kapıyı kilitledim ve derin bir nefes aldım.

Tam arkamı dönecektim ki Tall Guy konuştu.

"Onu içeri almaman iyi oldu."

"Sen onu tanıyor musun?"

Tall Guy cevap vermedi.

"Tall Guy?"

"Hayır. Sadece... gözlerine baktım."

"Ne var gözlerinde?"

Tall Guy yavaşça kapıya baktı.

"Normal bir insanın gözlerine benzemiyordu."

Bir anda evin içinden bir ses geldi.

TAK.

İkimiz de sustuk.

Ses mutfaktan gelmişti.

"Evde yalnız olduğumu söylemiştin..." dedim.

Tall Guy'ın yüzündeki ifade değişti.

"Ben sana yalnız olduğunu söylemedim."

"Ne?"

Tall Guy bana döndü.

"Sen bana yalnız olduğunu söyledin."

Kalbim hızlandı.

Haklıydı.

Ben ona bunu söylemiştim.

Ama...

Ben Tall Guy'ı içeri aldığımda evde kimse olmadığını kontrol etmiştim.

Mutfaktan bir ses daha geldi.

TAK... TAK...

Tall Guy kapıya doğru ilerledi.

"Sen burada kal."

"Neden?"

"Çünkü içeride ne olduğunu bilmiyoruz."

Tam o sırada mutfaktan bir fısıltı duyuldu.

"Ayliz..."

Olduğum yerde donakaldım.

Tall Guy bana baktı.

"Sen de duydun mu?"

Başımı yavaşça salladım.

Ses tekrar geldi.

"Ayliz..."

Ama bu kez ses...

benim sesimdi.

"Ayliz..."

Ses tekrar geldi.

Olduğum yerde donup kaldım.

Bu... benim sesimdi.

Tall Guy bana baktı.

"Sen de duydun mu?"

Başımı yavaşça salladım.

"Benim sesimdi..."

Tall Guy birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra mutfağa doğru yürümeye başladı.

"Dur!"

Arkasından koştum.

"Oraya gitme."

"Burada kalırsak daha kötü."

Mutfak kapısına geldik. Kapı aralıktı.

Tall Guy kapıyı yavaşça itti.

Gıcırdayan kapının arkasında sadece boş mutfak vardı.

Masanın üzerinde ise bir kâğıt duruyordu.

Kâğıdı elime aldım.

Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:

"Yalnız değilsin."

Kalbim hızla atmaya başladı.

"Bu yazıyı sen mi yazdın?"

Tall Guy başını iki yana salladı.

"Hayır."

"Smile Guy mı?"

"Onun buraya girdiğini görmedim."

Kâğıdı masanın üzerine bıraktım.

Tam o sırada dışarıdan bir ses duyuldu.

TAK...

TAK...

TAK...

İkimiz de kapıya baktık.

Tall Guy hemen parmağını dudaklarına götürdü.

"Şşş..."

Kapıya doğru yaklaştım.

"Kim o?"

Cevap gelmedi.

Tekrar kapı deliğine baktım.

Bu kez kimse yoktu.

"Kimse yok."

Tall Guy kaşlarını çattı.

"Kapıyı açma."

"Açmayacağım zaten."

Tam uzaklaşacakken kapının altından bir şey içeri doğru itildi.

Bir fotoğraf.

Fotoğrafı yerden aldım.

Fotoğrafta...

ben vardım.

Evde oturuyordum.

Ama fotoğrafın çekildiği yerde ben hiç bulunmamıştım.

Arkamda Tall Guy duruyordu.

Fotoğrafı ona gösterdim.

"Bu nasıl mümkün?"

Tall Guy'ın yüzü bir anda ciddileşti.

"Bu fotoğraf yeni."

"Nereden biliyorsun?"

"Çünkü üzerindeki saat..."

Fotoğrafa baktım.

Duvar saatinde 23:17 yazıyordu.

Şu an saat 23:18'di.

Bir dakika önce çekilmişti.

"Birisi bizi izliyor."

Tall Guy pencereye baktı.

Perde kapalıydı.

"Belki de bizi sadece izlemiyor."

"Neyi kastediyorsun?"

Tall Guy cevap vermedi.

Fotoğrafı tekrar elime aldım.

Bu kez fotoğrafın arkasında küçük bir yazı fark ettim.

"İlk ziyaretçi seni uyardı."

Altında başka bir cümle vardı:

"İkinci ziyaretçiyi içeri aldın."

Tall Guy'a baktım.

"İkinci ziyaretçi sensin."

Tall Guy'ın yüzündeki ifade değişti.

"Ben ziyaretçi değilim."

"Öyle olduğunu nereden biliyorsun?"

Bir süre sessizlik oldu.

Sonra Tall Guy çok sakin bir şekilde konuştu.

"Çünkü ziyaretçiler kapıdan girmez."

"Ne?"

Tall Guy kapıya baktı.

"Onlar zaten içeride olur."

Bir anda üst kattan bir kapı kapandı.

BAM!

İkimiz de irkildik.

"Üst katta biri mi var?"

Tall Guy başını kaldırdı.

"Az önce evde kimse olmadığını söylemiştin."

"Evet."

"Öyleyse..."

İkimiz de merdivenlere baktık.

Üst kattan ayak sesleri gelmeye başladı.

Tak...

Tak...

Tak...

Sonra bir ses duyuldu.

"Ayliz..."

Bu kez ses benim sesim değildi.

Tall Guy'ın sesiydi.

Ama Tall Guy hâlâ yanımdaydı

Tall guy bana döndü,bende ona.

"Ne yapabiliriz?"

"Bilmiyorum.."