Giriş: Siyah Zarfın Gölgesi

♪𝑆𝑒𝑣𝑑𝑎𝑙𝑖𝑧𝑎- 𝐻𝑢𝑚𝑎𝑛

Gece, şehri ağır bir sessizliğe gömmüştü. Sokak lambalarının solgun ışıkları ıslak kaldırımlara vururken, esen rüzgâr cadde üzerindeki ağaçların gölgelerini kıvrımlı bir dansa davet ediyordu. İstanbul, Boğaz'ın üstüne çöken o puslu karanlıkta büyüleyici görünüyordu.

Marin, soğuk havayı ciğerlerine çekerek adımlarını hızlandırdı. Elindeki siyah zarfa son kez baktı. Bu gece sıradan bir davet değildi; İtalyan ve Bulgar ailelerinin yıllık ittifak toplantısıydı. Bir masada oturulacak, kadehler kaldırılacak, sahte gülümsemeler dağıtılacak ama asıl anlaşmalar fısıltılar arasında yapılacaktı. Geç kalmaları seçenek bile değildi.

Yanındaki adam sessizdi. Bakışları Marin'e odaklanmıştı fakat zihni başka bir yerdeydi. Babasının sözleri kulaklarında yankılanıyordu. Bu gece yalnızca bir temsilci değildi; aynı zamanda bir planın parçasıydı. Marin ise onun içindeki çatışmayı sezemeyecek kadar saf değildi. Yine de yürümeye devam ettiler fakat aynı tarafta olup olmadıkları henüz büyük bir bilinmezlikti.

Uzaktan davet salonunun ışıkları görünmeye başladığında, ikisi de biliyordu bu gece kesinlikle ikisi için de bir dönüm noktası olacaktı. Yürümeye devam ederken, nihayet aralarındaki sessizliği telefonun melodisi bozdu. İkisi bir an için göz göze geldiler fakat bu çok uzun sürmedi, adam elini ceketinin cebine götürerek kimin aradığına baktı. Ekranda her ne yazıyorsa kaşları havalandı ve dudakları düz bir çizgi halini aldı. Aramayı reddetmek istese de bu sessiz emre uymak zorundaydı. Bir eli cebinde aramayı yanıtladı, karşı taraf "Umarım yanındakinin kimin kızı olduğunu biliyorsundur Arhan, yoksa bu gece senin için hiç hoş şeyler yaşanmayacak." diyerek tehditkar bir ses tonuyla uyardı.

Genç adamın gözleri birazdan girecekleri mekanla yanındaki kadın arasında gidip geliyordu, her son yeni bir başlangıcı beraberinde getirirdi ne de olsa diye düşündü ve kısa bir sessizliğin ardından karşı tarafı "Bilinmeyenlerle uğraşmayı severim, denklem ne kadar zorsa sonuç o kadar tatmin edici olur. Kimin kızı olduğu beni ilgilendirmiyor; o benim yanımda olduğu sürece, denklem benim istediğim gibi çözülecek." diyerek cevapladı ve aramayı sonlandırdı.
Arhan’ın kararlı sesi soğuk havada asılı kalırken, telefonu cebine geri bıraktığında parmaklarının hafifçe titrediğini Marin fark etmedi. Ya da fark etmemiş gibi yaptı. Arhan’ın az önce kurduğu o iddialı cümleler, aslında içinde büyüyen devasa bir şüphenin üzerine örtülmüş ince bir kadife örtüden ibaretti. Marin’in kimin kızı olduğu sorusu, zihninde zehirli bir sarmaşık gibi dolanmaya başlamıştı. Genç kadının profiline baktı; o asil, mağrur ve bir o kadar da yabancı duruşuna.
"Kimdi?" diye sordu Marin, sesi rüzgârın uğultusuna karışsa da netliğini koruyordu.
"Yalnızca bir hatırlatma," dedi Arhan, ses tonunu yapay bir sakinliğe büründürerek. "Gece başlamadan önce kuralları hatırlatmak isteyen, sabırsız bir dost."
Davet salonunun devasa, altın varaklı kapılarının önüne geldiklerinde içeriden yükselen klasik müzik sesi sokağa taşıyordu. İtalyanların gösterişli zarafeti ile Bulgarların sert, köşeli tavırları bu kapının ardında iç içe geçecekti. Kapıdaki görevliler onları gördüğü an saygıyla eğildiler. Ancak Marin, kapıdan içeri adımını atmadan hemen önce duraksadı. Elindeki siyah zarfı parmak uçlarıyla sıktı.
"Arhan," dedi Marin, gözlerini kapıdaki armadan ayırmadan. "Bu gece o masada konuşulacak olan şey sadece bir ticaret anlaşması değil, biliyorsun değil mi? Eğer o denklemin sonucu senin beklediğin gibi çıkmazsa, elindeki tek değişken ben olmayacağım."
Arhan cevap vermedi. Marin’in koluna girmesine izin verdi ve içeri adım attılar. İçerisi ağır bir tütün kokusu ve pahalı parfümlerin karışımıyla doluydu. Salonun en uç noktasındaki uzun masada, iki ailenin de yaşlı liderleri oturuyordu. Gözler onlara döndüğünde, ortamdaki uğultu bıçakla kesilmiş gibi dindi. Arhan, Marin’in elini sıkıca kavradı; sanki onu bir ödülden ziyade, bir kalkan gibi tutuyordu.
Masaya yaklaştıklarında, İtalyan kanadının başındaki yaşlı adam, Kont Di Lucca, yavaşça ayağa kalktı. Gözleri doğrudan Marin’e kilitlenmişti. Dudaklarında beliren o tekinsiz gülümseme, Arhan’ın az önce telefonda aldığı tehdidi doğrular nitelikteydi. Kont, elindeki kadehi hafifçe kaldırarak Arhan’a baktı.
"Hoş geldin, Kılıçkan." dedi Kont, sesi çatallı ama bir o kadar da otoriterdi. "Görüyorum ki yanına getirdiğin emanetin gerçek değerinden haberin var. Ya da öyle olduğunu sanıyorsun."
Marin, masadaki diğer boş sandalyeye doğru ilerlerken, ceketinin gizli cebinde duran küçük, metalik nesnenin varlığını bir kez daha kontrol etti. Arhan'ın "denklem" dediği şeyin aslında çoktan çözüldüğünü ve kendisinin o denklemde sadece bir sayı değil, tüm kağıdı ateşe verecek olan kıvılcım olduğunu kimse bilmiyordu.
Tam o sırada, salonun en karanlık köşesinde duran bir koruma, Arhan’ın cebine küçük bir not bıraktı ve hızla uzaklaştı. Arhan kağıdı gizlice açtığında, üzerinde sadece üç kelime yazılıydı:
"Zarfın arkasına bak."
Arhan, Marin'in elindeki siyah zarfa kaydı gözleri. Marin zarfı masanın üzerine bırakmıştı. Işığın vurduğu bir açıda, siyah kağıdın üzerinde ancak morötesi ışıkla görülebilecek, kurumuş bir kan lekesini andıran o sembolü fark etti: Marin'in ait olduğunu söylediği aileye değil, yirmi yıl önce yok edildiği sanılan o gizli teşkilata ait olan mühür. Marin ona dönüp gülümsediğinde, Arhan ilk kez yolunun çıkmaza gittiğini fark etti.