I

GÜNÜMÜZ: YIL 1910

Herkes yaratıkları kötüler, peki onları anlamayı düşünen oldu mu hiç? Belki de sadece anlaşılmak istiyorlardı...

Sıkışan kalbim, buz kesmiş ortama ayak uyduruyordu. Yutkunmaya çalıştım sakince. Boğazımda ki yumru, bana kendini gösterebilmek için uğraşıyordu fazlasıyla. başarısızlık yaşantım boyunca karşılaşabileceğim en kötü, en korkunç gerçekti. Ve evet ondan korkuyordum. Titrek bir nefes çektim içime. Yarışma bitmişti. Figür patencilerinin hepsi soyunma odasına gelecekti. Kimsenin suratına bakacak yüzüm yoktu. Utanç bütün bedenimi sarmıştı. Ağzımda demir tadı hissettim. Düşüncelerime engel olamazken fark etmeden dudağımı kanatmışım, elimin tersiyle sildim hızla. Dönüşlerimi yaparken bile düştüm. kısa program ve serbest programdan toplam 142.96 puan aldım. Yıllardır 1. Olabilmek için çalıştığım olimpiyatlardan 3. Bile olamadan çıkmıştım. Hani derler ya; kaybetmiş olsan bile, eğer çabaladıysan gözün arkada kalmaz.
Ben eğer kaybetmişsem, çabaladığımı düşünemem ki? Eğer gerçekten çabalasaydım, o ödül kürsüsünün en üst katında ben yer alıyor olurdum. Dudaklarım istemsizce büzüldü. Ağlamamak için burnumu çektim. Artistik patinajın en acı gerçeği, tek bir düşüşün bile, insanların gözünde seni hiç etmesiydi. Ve ben tam olarak kaç kere düştüğümü hesaplayamayacak kadar...
aciz durumdayım.
GÜNÜMÜZ: YIL 1910

Herkes yaratıkları kötüler, peki onları anlamayı düşünen oldu mu hiç? Belki de sadece anlaşılmak istiyorlardı...

Sıkışan kalbim, buz kesmiş ortama ayak uyduruyordu. Yutkunmaya çalıştım sakince. Boğazımda ki yumru, bana kendini gösterebilmek için uğraşıyordu fazlasıyla. başarısızlık yaşantım boyunca karşılaşabileceğim en kötü, en korkunç gerçekti. Ve evet ondan korkuyordum. Titrek bir nefes çektim içime. Yarışma bitmişti. Figür patencilerinin hepsi soyunma odasına gelecekti. Kimsenin suratına bakacak yüzüm yoktu. Utanç bütün bedenimi sarmıştı. Ağzımda demir tadı hissettim. Düşüncelerime engel olamazken fark etmeden dudağımı kanatmışım, elimin tersiyle sildim hızla. Dönüşlerimi yaparken bile düştüm. kısa program ve serbest programdan toplam 142.96 puan aldım. Yıllardır 1. Olabilmek için çalıştığım olimpiyatlardan 3. Bile olamadan çıkmıştım. Hani derler ya; kaybetmiş olsan bile, eğer çabaladıysan gözün arkada kalmaz.
Ben eğer kaybetmişsem, çabaladığımı düşünemem ki? Eğer gerçekten çabalasaydım, o ödül kürsüsünün en üst katında ben yer alıyor olurdum. Dudaklarım istemsizce büzüldü. Ağlamamak için burnumu çektim. Artistik patinajın en acı gerçeği, tek bir düşüşün bile, insanların gözünde seni hiç etmesiydi. Ve ben tam olarak kaç kere düştüğümü hesaplayamayacak kadar...
aciz durumdayım.
Guardlarımı hızla paten bıçaklarıma taktım, ve adımlarımı hızlandırarak soyunma odasından çıktım. Antrenörümle bile henüz konuşmamıştım, yarışma sonrası, takım ceketimi giymeme yardım edip, sarılmıştı. Birazdan geleceğini söylemişti, o kadar. Ama şuan yarışma kritiği yapmak yerine; odama çekilip, tavşanım Ruby'yi kucağıma alarak oturmayı yeğlerdim. Çenemin titrediğini hissettim. Merdivenleri çıktım hızla. Üzerimde artistik buz pateni elbisesi ve takım ceketim vardı yalnızca. Üşümeye başlamıştım. Çenemin titremesi, sadece ağlama isteğimden değil üşümemdende kaynaklı olabilirdi. Kahverengi harelerim odama gitti bir an, oraya gidersem herkes yanıma gelebilirdi. Bunu cidden istemiyordum. Adımlarımı koridorun sonuna doğru yönelttim. Gözlerim bu sefer "NİHAM:Gizli, saklı." yazısına çarptı. Burada eski tarihi broşlar, mektuplar yer ediniyor, izlerini sürdürüyorlardı. Bu odaya kimse giremezdi. Ayrıcalıklı insanlar ve istisnalar dışında. Kralın kızı olduğum için, ayrıcalıklı görülüyorum. Bu, hiçbir zaman egomu tatmin edecek bir davranış değildi. Başarı, kendi tırnaklarınla kazıyıp elde ettiklerindir. Benim daha demin yapamadığım gibi.

Elim kapı kulpuna uzandığında, avuç içimin tırnak izleriyle dolu olduğunu fark ettim. Ben fark etmesemde, vücudum kendi istediği gibi başına buyruk davranıyordu. Bende bir şey demezdim ona, ama uyumda sağlayamazdım. Kapıyı açtım, içeri girdim.
Pürüzlü, çatlak buzdan duvarlara yansıyan bembeyaz ışık içimi üşütmüştü sanki, ve sırtımla kapıyı kapattım fark etmeden. Nefes almamla ağzıma bir el kapandı. Gözlerim büyüdü, bu da kimdi? Korkmadığımı söyleyemezdim, ama bellide etmezdim. Karşımda ki yabancıya baktım dümdüz bir şekilde. Diğer eliyle de bileklerimi kavramıştı. İfadesinde gram yumuşama dahi sezememiştim. Pes etmek gibi bir huyum yoktu, ama mantıklı davranmayı tercih ederdim. Sessiz ve sakin kaldım, elini ağzımdan çekmesi için. Yüzünü incelemeye başladım. Saçları siyah denecek kadar koyu kahverengi gibiydi, gözlerine baktığımda ise yemyeşildi ama daha önce hiç rastlamadığım bir tondan, yeşili o kadar fazla kaplamıştı ki gözbebeğinin etrafını, en derinliklerinde olan küçük kahverengileri zor ayırt edebildim. O sırada dudaklarımda bir boşluk hissettim. Elini indirmişti. Kafamı eğdim refleksen, geri kaldırdığımda, bu sefer daha sinirli bir ifadeyle sordum. "sen kimsin?" Boğazını temizledi. Yüzünün ciddileştiğini hissettim. mimiklerini oynatmasa da.
"Alaz Atar Karayel, adım." Gözlerimi kırpıştırdım bir kaç saniye, yutkundum. Ne? Ardından, karşımda Ateş gezegenin varisi yokmuş gibi, sanki az önce kulaklarımın işittiği cümle sonucunda şoka uğramamış gibi, "Burada ne işiniz var?" sordum şüpheci bir ifadeyle. Şuan sorduğum sorunun cevabını bile bekletmek istiyordum. En azından bir süre. Kötü bir durumla karşılacağımın farkındaydım ama bu? Aklımın ucundan bile geçmemişti. Kollarını göğüsünde bağladı. Alaz? "Gezegenimizin kalbi çalındı," yanak içini bunalmış gibi dişlediğini fark ettim ardından devam etti. "Bütün incelemeler yapıldı, çalınması bir ihtimal değil. Kalan tek şüpheli Buz gezegeni, yani sizsiniz." Yani benim. İçimden yalvardım resmen, benden yardım etmemi istememesi için. Bıkkınlıkla nefes verdi. Pek istekli gözükmüyordu. "Benim kalbi aramama yardımcı olmalısın." Evet, tamda duymak istemediğim cümle buydu. Ama ona yardım etmem için bir sebep olması gerekirdi, "Bunu neden yapayım?" beklediği soru bu, biliyorum. "Erendizlerin haberleri var. Yardım etmek dışında yapacağın seçim, gezegenlerimizin savaşına neden olur. Ayrıca ailen ve sen zararlı çıkarsın, Almina Karselya." Çıkmazda gibiyim.
İçinde bulunduğum durum saçma hissettiyor. Sanki ben dışında, herkesin başına böyle olaylar gelebilir gibiydi. Elim kulağıma gitti. Sanki daha demin yıllardır hazırlandığım yarışmayı kaybetmem yetmemiş, karşımda daha önce bir kere bile görmediğim, ve görmeyide açıkça tercih etmeyeceğim, ateş gezegeninin varisi durmuş beni açıkça tehdit ediyordu. Gözlerimi yüzünde gezdirdim dudağımı dişlerken. "Beni özel birimlere sokman gerek." Her geçen dakika Şaşkınlığımın üstüne şaşkınlık eklemeyi nasıl başarıyordu? "Ben seni özel birimlere nasıl sokabilirim? özel birimlerde olan kişileri sadece kral bilir. Onun dışında kimse öğrenemez." Kaşlarını kaldırdı içine içine konuşarak bir şeyler mırıldandı. Duyamamış olsamda, pek umrumda olmadı. "Seni özel birimlere sokamam." Dedim, çaresiz bir yüz ifadesiyle. "Bunun çözümünü arayacağız." Ses tonu sanki her şeyi hemen çözünürlüğe kavuşturacak gibiydi. Güven veriyordu. "Ve anladığım üzere teklifimi kabul ettin." Kaşlarım havalandı, nereden çıkardın der gibi. Boş bulunmadı "Hemen kabullendin durumu cümlelerine bakarsak." Kafamda o kadar çok soru vardı ki, hepsini bir an önce cevaplandırmak istiyordum. Erendiz'ler nasıl izin verirlerdi böyle bir şeye? Başka bir çözüm yolum var mıydı? Ona yardım etmezsem, binlerce canlının ölümüne sebep olacaktım. Kendi gezegenim olmaması, merhametsiz olacağım anlamına gelmiyordu. Yalnızca bu da değil. Kendi gezegenimde zarar görürdü, zarar görmekle yetinmez savaş çıkardı, ve yeniden binlerce canlının ölümüne sebep olurdum.
Ben kimdim ki onların canlarını alma hakkına sahiptim?
Yutkundum.
"Tamam kabul ediyorum."