//(1.Bölüm)//

İnsanlar karanlıktan korkardı.

Çünkü karanlık bilinmezdi,
ve bilinmez olan her şey insanı içine çeken sessiz bir uçurum gibiydi.

Görmedikleri her gölgeyi bir tehdit sanırlar,
her fısıltıda bir canavar ararlardı.

Her gece, kendi hayal güçlerinin içinde kaybolur,
korkuyu kendi elleriyle büyütürlerdi.

Ama karanlığın içinde saklanan bilinmezlik...

insanlardan korkmuyordu.

Çünkü karanlık, onların sandığı gibi boş bir hiçlik değildi.

O, yaşayan bir evrendi.

Gözle görülmeyen kapılarla ayrılmış,
asla tam olarak haritalanamayan bir dünya vardı.

İnsanların "efsane" dediği her şeyin gerçekte nefes aldığı bir yer...

Vampir Evreni.

Burada gece asla tam bitmezdi.

Gökyüzü sürekli gri bir sisle örtülüydü.
Ay, sanki bir şeyleri saklıyormuş gibi yarım görünürdü.

Rüzgâr bile sessiz eser,
taş sokaklarda yankılanan adımlar bile bu sessizliğe saygı duyardı.

Ve bu evrende yaşayanlar, tek bir tür değildi.

Vampirler üç ayrı sınıfa bölünmüştü.

Her biri kendi karanlığını taşırdı.

Her biri kendi lanetiyle yaşardı.

İlk tür "Yiyiciler" olarak biliniyordu.

Onlar açlığın en ilkel halini temsil ederdi.

Bir Yiyici için kan sadece başlangıçtı.

Daha fazlasını isterlerdi... et, sıcaklık, yaşamın kendisi.

İnsan dünyasına geçmeleri yasaktı.
Çünkü kontrol edilemezlerdi.
Bir kez sınırları aştıklarında, geriye durdurulabilecek hiçbir şey kalmazdı.

Bu yüzden Yiyiciler kendi evrenlerine zincirlenmişti.
Hayvanlarla beslenirlerdi.
İnsanlardan uzak tutulurlardı.
Ama en korkunç olan şey bu değildi.

Onların içinde "durma" hissi yoktu.
Bir kez başladıklarında, bitirmek diye bir şey bilmezlerdi.

Aşkları yoktu.
Bağları yoktu.
Sadece içgüdüleri vardı.

İkinci tür "Uçucular"dı.

Onlar karanlığın içinde kaybolmayı değil, onunla birlikte hareket etmeyi seçmişti.

Yarasaya dönüşebilirlerdi.

Gölge gibi süzülür, sessizce yok olabilirlerdi.

Ama güçlerinin bir bedeli vardı.
Sadece gecenin belirli saatlerinde özgürdüler.

21.00 ile 03.00 arasında...

Bu zamanın dışında dışarı çıkan bir Uçucu'nun ne olduğu kimse tarafından tam olarak bilinmiyordu.
Çünkü geri dönen olmamıştı.

Uçucular kana bağımlı değildi ama onsuz da yaşayamazlardı.

Zamanla öğrenmişlerdi ki, onların gücünü dengeleyen şey kan değil, bağdı.

Bir Uçucu yalnızsa eksik kalırdı.
Ne kadar güçlü olursa olsun, içindeki boşluk büyürdü.

Bu yüzden eş kavramı onlar için bir seçim değil, bir dengeydi.
Birbirlerine bağlandıklarında güçleri sakinleşir, varlıkları tamamlanırdı.

Ama yalnızlık...
onlar için en sessiz çöküştü.

Ve üçüncü tür,

Liderler.......

Liderler, vampir evreninde sadece bir tür değildi.

Onlar bir efsane, bir lanet ve bir uyarıydı.

Adları söylendiğinde bile ortamın havası değişirdi.

Sanki karanlık biraz daha koyulaşır, sessizlik biraz daha ağırlaşırdı.

Çünkü Liderler, vampirlerin içinde doğmuş en eski kanı taşıyan soydu.

Diğer tüm türler onlardan türemişti ya da onların gölgesinde evrilmişti.

Ama hiçbir zaman onlara tam olarak benzememişlerdi.

Çünkü Liderler...

normal değildi.
Asırlar önce, vampir evreni henüz bugünkü düzenini bulmamışken, Liderler kendi aralarında bir çağ başlatmıştı.

Bu çağ, güç çağrısıydı.

Her biri daha güçlü olmak istiyordu.
Daha hızlı, daha dayanıklı, daha ölümsüz...

Ama bu istek zamanla bir savaşa dönüştü.
Kendi aralarında bölündüler.
Klanlar birbirine saldırdı.
Kan, sadece besin değil; bir üstünlük sembolü haline geldi.
Ve o dönem vampir evreni neredeyse yok oluyordu.
Ta ki diğer türler müdahale edene kadar.

Uçucular gölgelerden denge kurmaya çalıştı.
Yiyiciler ise kontrolsüz güçleriyle savaşın ortasında kaldı.
Ama hiçbir şey Liderleri durduramıyordu.
Bir yerden sonra onlar bile liderler'e ortak oldu.

Çünkü Liderler durmayı bilmiyordu.

Sonunda evrenin derinliklerinden gelen bir yargı gerçekleşti.
Kimse bunun ne olduğunu tam olarak açıklayamadı.

Bu yargıyı sadece o zamanlar yaşamış olan vampirler bilirdi.

Ama sonuç değişmedi.

Liderler lanetlendi.

Bu lanet basit bir ceza değildi.
Bir kilit gibiydi.
Bir kader mühürü.

Her Lider, insan dünyasında bir ruh eşiyle eşleştirildi.

Ve bu eş...
sadece bir kişi değildi.
Onların eksik parçasıydı.

Ama bu bağ bir hediye gibi görünse de, aslında bir tuzaktı.
Bir Lider ruh eşini bulana kadar güçsüzleşirdi.
Kan içse bile doyamazdı.

Güçleri yavaş yavaş çekilir, bedenleri ağırlaşırdı.
Sanki varlıkları evren tarafından geri alınıyormuş gibi...
Ve zaman daralırdı.
Eğer ruh eşini bulamazlarsa, Liderler silinirdi.
Ama bu "ölüm" değildi.

Daha kötüsüydü.
Varlıklarının tamamen yok olmasıydı.

İsimleri, hatıraları, izleri...
hiç olmamış gibi silinirdi.

Ama en korkunç gerçek şuydu:
Bir Lider silindiğinde, ruh eşi de ölürdü.

Hiç tanışmamış olsalar bile...
birbirlerini hiç görmemiş olsalar bile...
bağ onları birbirine bağlıyordu.

Birinin yokluğu, diğerinin sonuydu.
Bir Lider ruh eşini bulduğunda ise her şey değişirdi.
O an, lanet tamamlanırdı.
İlk temas genellikle bir farkındalıkla başlardı.
Bir bakış...
bir kalp atışı...
bazen sadece bir his.

Ve dünya o an değişirdi.
Sanki evren bir anlığına durur, sonra yeniden yazılırdı.
Ruh eşini bulmak, Lider için hem kurtuluş hem felaketti.

Çünkü o andan sonra yalnızlık biterdi...
ama özgürlük de biterdi.

Bağ kurulduğunda iki ruh birbirine kilitlenirdi.

Sadece bedenler değil...
zihinler, duygular, acılar ve korkular da birleşirdi.

Bir Lider üzgün olduğunda ruh eşi bunu hissederdi.

Bir ruh eşi korktuğunda, Liderin kalbi aynı şekilde sıkışırdı.

Bazen düşünceler bile karışırdı.
Kimin fikri kime ait, ayırt etmek imkânsız hale gelirdi.
Bu bağ kopmazdı.
Hiçbir güç onu çözemezdi.
Ama bu bağın en tehlikeli yanı başka bir şeydi.

Bağ kurulduktan sonra Lider, ruh eşine karşı dayanılmaz bir bağlılık hissederdi.
Bu bir sevgi değildi sadece.
Daha derin, daha karanlık, daha içgüdüsel bir şeydi.
Sahiplenme...
koruma...
ve aynı zamanda bağımlılık.

Bir Lider ruh eşinden uzak kaldığında bu his büyürdü.
Önce huzursuzluk başlardı.
Sonra öfke.
Ardından kontrol kaybı...
Ve en sonunda, çaresiz bir boşluk.
Ruh eşleri için durum daha da zordu.

Bir Lider'den uzak kalmak, onların bedenini bile etkilerdi.

Nefesleri düzensizleşir, güçleri azalırdı.
Zihinleri bulanıklaşır, sanki içlerinde bir şey eksilmiş gibi hissederlerdi.

Bir saat bile uzak kalmak, bedenlerini zayıflatmaya yeterdi.

Bu yüzden Liderler ruh eşlerini bırakmazdı.

Bırakamazdı.

Ama bu bağın asıl karanlığı burada gizliydi:
Hiç kimse bir Lider ile ruh eşinin "normal" bir hayat sürebileceğini söylemezdi.
Çünkü bu bağ, sevgi gibi başlamazdı.
Kader gibi başlardı.
Ve kader...
her zaman nazik değildi.
Liderler bu yüzden diğer vampirlerden farklıydı.

Onlar sadece güçlü değildi.
Onlar bağlıydı.
Özgür değillerdi.
Ama eksik de değillerdi.

Çünkü ruh eşlerini buldukları anda...
ilk kez tamamlanırlardı.

Ve evren, tamamlanmış bir Lideri her zaman korkuyla izlerdi....