İlk selam, Son masal

Ekranın çiğ ışığı odanın karanlığına sızarken, parmaklarım klavyenin üzerinde kendi ritmini bulmuştu. Okuduğum psikoloji romanının son satırları zihnimde hâlâ bir sarkaç gibi sallanıyordu; yazarın kurduğu o derin dünyadan henüz çıkabilmiş değildim. Edebiyat benim için sıradan bir hobi değildi; ruhumun sınırlarını keşfettiğim, kimselere anlatamadığım hislerimi kelimelerin arkasına gizlediğim en korunaklı sığınaktı. O yüzden satırlar arasındaki o muazzam zihinsel tahlilleri görünce içimdeki coşkuyu bastıramamış, yazara hak ettiği o samimi takdiri sunmak istemiştim. Klavyeye dokundum ve içimden gelen o heyecanlı, duru cümleleri ekrana döktüm;

"Betimlemeyi çok güzel yapmışsın, kafamda çok güzel canlandı. Bence kitap yazarken en önemli şey betimleme. Tebrik ediyorum, büyük başarı. Üçüncü kitabın konusuna gelirsek dikkatimi çekti, bölümü okumaya gidiyorummm."

Yorumu gönder tuşuna bastığımda, sadece bir yazarın emeğine şapka çıkardığımı sanıyordum. En sondaki o çocuksu "gidiyorummm" uzatması, içimdeki o saf, hayata karşı tüm kapılarını açan heyecanın bir resmiydi. Telefonu yatağın üzerine bırakıp derin bir nefes aldım. Kendi halinde, sadece okuduğu şeyden keyif alan bir kızın o temiz enerjisiyle oraya bıraktığı bu satırlar, sanki evrene tatlı bir davetiye göndermiş gibiydi.
Aradan tam iki gün geçmişti. Hayatın sıradan koşturmacası içinde akıp giderken, telefonumun ekranına düşen bir bildirimle zaman bir anlığına durdu.
Uygulamayı açtım. O psikoloji romanının altına yazdığım, üzerine titrediğim o yorumun hemen altında yabancı bir isim belirmıştı: Taner.
İsminin yanındaki o yabancı siluete bakarken, benim kelimelerimi kendi satırlarına taşıyan şu cümleleri okudum:

"Gerçekten aynen öyle, betimlemen harika. Elin'in yaptığı yoruma tamamen katlyorum."

O an içimde ufacık, adını koyamadığım tatlı bir sıcaklık kıpırdadı. Ekranın karşısında durup o kelimelere defalarca baktığımı hatırlıyorum. Birinin, benim edebiyata dair kurduğum o saf mantığı desteklemesi, ruhumun o naif köşesini gururlandırmıştı. “Elin'in yaptığı yoruma tamamen katlyorum…” İç sesim anında onun lehine çalışmaya başlamıştı. Ne kadar ince, ne kadar edebiyattan anlayan ve nezaket sahibi bir ruh diye düşündüm. İnsanların birbirini dinlemekten bile aciz olduğu bu dijital kalabalıkta, bir psikoloji romanının altında benimle aynı frekansta buluşan bu adam, zihnimde bir anda parıldamaya başladı. O kadar samimi ve o kadar derin görünüyordu ki, onun kelimelerin değerini bilen biri olduğuna, o tanıdık ve sıcak hisse çocuksu bir saflıkla inanmıştım. İçimde ona karşı büyüyen o tatlı merakı ve hoşlanma duygusunu durduramıyordum.
Bu katılım yorumunun üzerinden tam iki gün daha geçti. Takvim yaprakları, hayatımın en heyecanlı günlerinin başladığını müjdeler gibiydi. Telefonumun ekranı bir kez daha aydınlandığında, bu seferki bir kitap altı yorumu değildi. Doğrudan özel mesaj kutuma düşen, o merak ettiğim, satır aralarında ruhumu yakalayan adamdan gelen ilk adımdı.
Ekranda sadece tek bir kelime yazıyordu:

Selam.

O "Selam" kelimesine baktığım anı şimdi hatırladığımda, kalbimin nasıl bir heyecanla çırpındığını çok iyi biliyorum. O gün o mesajı gördüğümde, içimdeki o naif Elin, bu adamla harika bir bağ kuracağımızı hissetmişti. İçimde ona karşı başlayan o tatlı heyecan, yüzümde engel olamadığım bir gülümsemeye dönüştü. Kelimelerin dünyasında böylesine ince ve derin bir ruhla karşılaşmış olmak, bana hayatın en güzel hediyelerinden biri gibi geliyordu. Kalbimin ritmini değiştiren o selama kendi elimle o ilk cevabı yazarken, heyecandan titreyen parmaklarımla ikimiz için yepyeni ve bembeyaz bir sayfa açıyordum.

Devam edecek...