MÜMTAZ

Adeta beton dökmüşçesine ağırlaşan, yeni doğan bir güne başkaldırırcasına direnen göz kapaklarımı araladım.
Bunu milyonlarca kez yapmama rağmen her sabah daha da zorlaştığını fark ettim. Bu belki de fark edişlerin en hüzünlüsüydü.
Var olmanın dayanılmaz ve zaruri ıstırabı içerisinde yeni bir gün yeryüzünü selamlıyordu. Her biri bir öncekinin kopyası yeni bir gün…
Aynı olduğu müddetçe yeni demenin yenilik anlamını karşılayıp karşılamadığından da emin değildim. Yalnızca den den (“) günlerden biri daha…
Lakin öyle olmadı. Öyle olmayacağını ise henüz idrak edememiştim.
Benim yorgunluğum fiziksel bir yorgunluktan ziyade ruhani bir yorgunluktu. Yorgunlukların en yorucusu…
Fiziksel yorgunlukların ruhani yorgunluklar karşısında hiçbir ehemmiyet ifade etmediğini böyle bir sabahlarda anladım ben.
Artık ne siyahı ne de beyazı net olarak ayırt edemiyor ve grileşen dünya karşısında kendimi büyük bir bedbahtlık içerisinde buluyordum.
Güç bela aralanan göz kapaklarımdan tavana baktım; köşeleri yer yer koyu yeşil ve siyah tonlarında rutubet tutan beyaz tavana. Perdenin arkasından süzülen ışığa ve doğa ananın sessizliğine bakılırsa sabahın erken saatleriydi.
Sol çaprazımda, küflerin üzerine kendine mesken tutmuş ve köşeye konuşlandırılmış bir örümcek ağı…
Odada benimle kendi rızası doğrultusunda kalmayı kabul eden tek mahlukat.Ağa diktim gözlerimi. Duruma bakılırsa epey zahmet verildiği aşikar, ilmek ilmek işlenmiş kusursuz bir örümcek ağı.
Bu dünyada kendine verilen yaşama görevini layıkıyla yapan bir canlı.
Benim aksime…
Sanıyorum ki bir tek insanlar beceremiyor şu yaşama işini.

Devam edecek…