~1~

Annem ve babam şehrimizin en iyi bilim insanlarıydı. Tabii hiç kimse mükemmel değildir. Annem kısırdı, o yüzden çocukları hiç bir zaman olmadı, biyolojik olmadı. Bir gün, babamın aklına bir fikir geldi. Onlar birer bilim insanıydı. Günlerce uğraştılar ve ben oluştum.
Selam! Benim adım iris, şuan bir lisede okuyorum, 11. Sınıfım, 17 yaşındayım, okulun en güzel, zeki, yetenekli kızıyım. Bildiğim tüm erkeklerden çıkma teklifi aldım fakat hiç birini kabul etmedim. Çünkü, kalbimi çalan başka biri vardı. Onun ismi, silas. Onu seviyorum çünkü, o benim ilgim için götünü açmaya hazır değildi. O sakin, zeki birisiydi ve komikti.
Bir gün, yanıma geldi
"Nasıl geçti sınavın?" Dedi, sesi her zamanki gibi tatlıydı.
"İdare eder"
"Bunu diyosun ama yine 100 alacaksın"
Güldüm. Gerçekten beni nasıl gülümseteceğini biliyordu.
"Peki ya senin? Sınavın nasıl geçti?"
Bir kaç saniye durdu
"Yani, dün gece çalışamadım"
Bu sefer bana değilde, yere doğru bakıyordu
"Neden ki?"
Başka tarafa baktı. Benden birşeyler saklıyordu, bunu hissedebiliyordum. Oysaki, biz en iyi arkadaştık. Hatta ailelerimizi bile tanıştırdık!
"Senin çalışmana gerek yokki, sen zaten zekisin. Neden çalışma isteği görüyorsun ki?"
Bana baktı.
"Çünkü seni geçmek istiyorum salak"
Bu sefer kahkaha attım. O da gülümsedi
"Beni hiç bir zaman geçemiceksin"
Dedim alaycı bir tonda, o da bunu biliyordu bu bir şakaydı. Göz devirdi. Zil çaldı,
"Şimdi ki dersin ne?"
"Fen"
"Valla mı? Benim İngilizce"
"Keşke sizin sınıfa gelsem, İngilizce hocası İngilizce hocasından daha eğlenceli"
"Değil mi ya!"
Gülümsedim, aynı fikirde olmak beni mutlu etmişti.
İkimizde sınıfımıza gittik. Okul bitti ve akşam eve döndüm.