Bölüm 2

Mahir bulaşıkları yıkarken Mihri yemek yapıyordu. Mahir arada göz ucuyla Mihhri ye bakıyordu. Mihri ise utancından bakamıyordu.

Derken birden mutfağa Mahir`in annesi Zehra Hanım geldi. Mahir`i o halde görünce Zehra Hanım`ın yüzü gerildi sinirden kaşları çatıldı. Sert bir ses tonuyla.

" Mahir sen de mi cari olmaya karar verdin onlar senin işin değil bırak çabuk"

Dedi. Zehra hanımın sert sesi Mihri yi korkutmuştu. Mahir mihri`nin korktuğunu görünce annesine baktı kaşlarını çattı. Ses tonu yükselmedi fakat sesindeki sinir belli oluyordu.

" Anne burada cariyemiz var diye biz iş yapamaz mıyız hem lütfen bağırma Mihri korkuyor " dedi.

Zehra hanım alaycı bir şekilde kahkaha attı. Zehra hanımın attığı bu kahkaha Mihri`nin daha çok kalbini kırmıştı. Gözleri yaşarmıştı. Mahir mihri`nin gözlerinin yaşardığını görmüştü.

Mahir sinirli annesine baktı.

" Anne çık mutfaktan lütfen" dedi sert bir ses tonuyla

Zehra hanım oğlunun bu sözüne sinirlenmişti ve mutfaktan çıktı. Mihri Mahir`in gözlerinden kaçıyordu ve yemek yapmaya devam etti.

Mahir yavaşça Mihri`nin yanına gitti koluna dokunmak istedi fakat son anda elini çekti. Söyleyecek tek bir kelime bulamamıştı

"Mihri " dedi kısık bir sesle

Mihri dönüp Mahir`e baktı. Mihri`nin gözlerinde hala yaşlar vardı. Mahir Mihri`nin gözlerindeki yaşları görünce içinde bir fırtına koptu sözleri boğazına düğümlendi.

" Annem adına özür dilerim " dedi zorlukla.

Mihri tekrar yemeğe döndü. Mahir iyice yanına sokuldu. Mihri Mahir`e bakmamak için zor duruyordu. Artık dayanamadı ve kafasını çevirdi Mahir`le göz göze geldi yüzleri birbirine çok yakındı.

Mihri`nin nefesi hızlandı bu sefer gözlerini kaçırmadı nefesleri birbirine karışıyordu. Birden ocaktaki yemek taşmaya başladı. Mihri birden ocağın altını kapattı.

Aralarında oluşan romantik an kaybolmuştu. Mihri yanmış yemeğe baktı telaşlandı. Korkuyla panikledi. Mahir durumu fark etmişti. Hafifçe gülümsedi.

" Mihri sakin ol Bir şey olmayacak bugün yemeği dışarıya çıkarırım onları" dedi sesinde alışılmadık yumuşaklık vardı.

Mihri hala telaşlıydı.

" Ama... Şehzadem Zehra hanım kızacak bunu görmemesi lazım" dedi sesinde telaş daha da fazlaydı.

Mahir ellerini Mihri`nin omuzuna koydu. Sakinleştirici bir ses tonuyla konuştu.

" Endişelenme ben validemi dışarıya çıkarırım sen bu yanık kokusunu yok et " dedi. Mutfaktan çıktı.

Mihri mutfakta yüzündeki gülümseme ile kalmıştı. O anda dışarıda Mahir ile Zehra hanımın bağırış sesleri duyuldu.

Zehra hanım mahir`e bağırıyordu

" Mahir sen aklını mı kaçırdın oğlum sen bir şehzade`sin o ise bir cariye onun işlerini yapmak sana mı düştü?" Dedi sesi sertti.

Mahir klasik değişmeyen ses tonu ile cevap verdi

" Anne o bir cariye olabilir ama bu durum benim ona yardım etmeyeceğim anlamına gelmez" dedi

Zehra hanım sinirle malikaneden çıktı. Mahir evin içinde karışık kafası ile kalmıştı. Mihret tüm bu olanları duymuştu. Sandalyeye oturdu gözlerinden yaş akmaya başladı fakat gözyaşını belli etmemek için gülümsedi

Mihri`nin gözleri yeşildi ve ağlarken daha çok ön plana çıkıyordu. Mahir mutfaktan gelen ağlama seslerini duydu ve mutfağa girdi.

Mihri`nin ağladığını görünce içinde bir acı oluştu. Mihri`nin yanına gitti. Onunla aynı hizaya gelmek için dizilerinin üzerine çöktü. Rahatsız olacağını düşündüğü için ona dokunmuyordu.

Mihrinin gözlerine bakınca içinde masumca bir duygu belirmişti. Mahir mihri`nin gözlerinde kaybolmuştu. Sesi neredeyse bir fısıltı halinde çıkmıştı.

"Annemin dediklerini duydun galiba?" Diye sordu.

Mihrinin yüzünde acı bir ifade oluştu. Mahir tekrar konuştu.

"Özür dilerim annemin adına sen onu dinleme üzme kendini o güzel gözlerini yaşartma" dedi

Mihri Mahir`in dediğini duyunca şaşkınlıkla baktı. Mahir yakalanmış gibi duruyordu. Hızla kendini toparladı ve ayağa kalktı.

Sesi normalden sert çıkmıştı.

" Üzme kendini" dedi ve mutfaktan çıktı kapıyı sertçe kapattı.