MÜBREM

"Geçen gün dondurman yere düşünce 'eyvah dondurmam şehit oldu' diye ağlayan kimdi?"​ "Yalan söylüyorsun! Öyle bir şey demedim!" Alperen'in omzuna küçük yumruğuyla bir tane indirdi.​"Vay! Askere saldırı ha?" Alperen de geri kalmadı, Efsun'un ensesindeki o iki kızıl örgülü saçından birini hafifçe çekti. "Hoca hanım, disiplin cezası alacaksın şimdi!"​"Bırak saçımı, hain Alperen! Seni anneme söyleyeceğim, babama söyleyeceğim... Hatta Genelkurmay Başkanı'na mektup yazacağım, senin askerliğini iptal ettireceğim!"diyerek Alperen'i kovalamaya başladı. Alperen lojman bahçesindeki kurumuş çamaşırların arasından zikzaklar çizerek kaçıyor, bir yandan da arkasına bakıp dil çıkarıyordu. "Yakalayamazsın ki! Senin bacakların kısa, hoca hanım!"​"Görürsün sen kısalığı!" Efsun, yerdeki sulama hortumunu gördüğü gibi kaptı. Şansına, hortumun ucu biraz açıktı. Alperen tam arkasını döndüğünde, bütün gücüyle hortumu ona doğrulttu. ​Fışşşş Alperen'in o çok sevdiği asker şapkası ve gömleği sırılsıklam olmuştu. Olduğu yerde donup kaldı. Gözlerinden akan suyla Efsun'a bakarken, Efsun hortumu yere atıp ellerini beline koydu. "İşte böyle olur! Islak asker, savaşa gidemez!" ​Alperen tam üstüne atılacakken,Mübrem; kaçışı olmayan, vadesi dolmuş bir yazgıdır. Bir gümüş mermi kovanına sığdırılan koca bir çocukluk ve 21 yıl boyunca susan iki kalp... Sustuğumuz yerden kanayacağız, kaldığımız yerden yanacağız