Henüz ayın gölgesi🌙

~Ben Amber Rosnay, herhangi bir üniversite öğrencisiyim ve derslerime önem vermem gereken bu dönemde başıma gelmeyen kalmadı... Ben tiyatro kulübü öğrencisi olarak boş zamanlarımda klüp için senaryolarımı yazarım veya rolüm için alıştırma yaparım.
‎
‎*Fakat lanet bir akşam sonunda kütüphaneden rahatça eve gelmiş tam koltukta uzanır ve içimden kütüphanede irite olduğum, tonca sessiz olun uyarılarına rağmen üniversiteye sırf en yakın oturma yeri diye kahve içip gürültüyle sohbet etmeye gelen şımartılmış zengin öğrenciler hakkında içten içe şikayetlenirken bir anda kütüphanede senaryo defterimi unuttuğum aklıma geldi ve o rezil pijamalı halimle üzerime hızlıca siyah deri ceketimi geçirip defterinim çalınma veya çöpe atılması korkusuyla öğrenci evimden çıkar çıkmaz soğuk terle koşa koşa kütüphaneye gitmeye başladım.*
‎
‎*Kütüphaneye ulaştığımda akyaz bir çocuk, salağın teki gibi defterimi almış dalga geçiyordu kendi kendine gülünç kahkahalarla. Evet eski defterimde ergenlikten kalan senaryolarımda var ve evet yüzüm kızarmış utançtan yerin dibine batmak üzereyim resmen, baş ağrıtıcı derin düşüncelerle ben kendi kendime defterin içerisindeki rezil şeyleri düşünürken az kalsın defteri geri almayı unutuyordum.*
‎
‎*Yaklaştıkça yüzümdeki kıpkırmızı utanç daha da belirginleşiyordu.*
‎
‎*Akyaz adam, elindeki kitabı yavaşça rafa koydu ve Amber'e doğru adım attı.*
‎
‎*"Senaryoların çok ilginç," dedi sesiyle kütüphanenin sessizliğini bölerek.*
‎
‎*"Özellikle 'gölgenin izi' bölümü. Gerçekten mi yaşadın bunu?"*
‎
‎*Amber'ın kalbi hızla atmaya başladı. Bu adam, sadece bir rasgele öğrenci değil üniversitenin sahibi olan Ali Çalımbay müdür beyin oğlu Teomandı. Yani Teomanı tanımıyordum ama okulda popüler olduğu için herkes gibi bende hakkında bir kaç teori ve dedikodu duymuştum, üniversitede olmamıza rağmen bazı hayatsız insanlar hayla ergence dedikodu ve meraklara girebiliyor sanırım.*
‎
‎*Ben daha fazla düşünceye dalmadan önce Teoman'a seslendim*
‎
‎-"Bunu okumaman gerekiyordu,"
‎*dedim titrek bir sesle.*
‎-"Özel eşyam"
‎
‎*Teoman, hafifçe gülümsedi.*
‎"Özel olan her şey ilginçtir, senin gülünç senaryoların gibi."
‎
‎...
‎
‎"Ama senin senaryoların, bir deyişle hikâyelerin Farklı. Daha derin bir şey var içinde sanki, bazılarıyla etkilendim açık olmak gerekirse."
‎
‎*Amber, Teoman'ın bakışlarında bir şeyler fark etti. Sadece merak değil, aynı zamanda bir çekim vardı.*
‎
‎"Ben Teoman,"
‎*dedi, elini uzatarak.*
‎
‎"Ve sen Amber'sın değil mi? Tiyatro kulübünden duymuştum seni, ilginçsin."
‎
‎*Amber, elini uzattı ama parmakları adını koyamadığı bir heyecanla hafifçe titriyordu.*
‎
‎- "Evet, Ama bu defter... Benim için çok önemli lütfen geri ver zorluk çıkarmadan."
‎
‎*Teoman meraklı şekilde bakar Amberı kısaca süzerek*
‎
‎*Alaycı bir tavırla*
‎"Bu bir tehditmi yoksa?"
‎
‎*Amber Ciddiye alır*
‎"Hayır değil, sadece şu defterimi ver!"
‎*Kitaba sertçe uzanıp Teomanın elinden kapar*
‎
‎-"İnsanların eşyalarını izinsiz şekilde alıp karıştırmak iyi değil bilirmisin!?"
‎
‎*Teoman ellerini göğsünde kovuşturur ve Amber'ın yüzüne yaklaşır*
‎
‎"Sahipsiz bir defterden bahsediyoruz, masanın tam ortasında unutmuşsun yani ne yapabilirdimki."
‎
‎-"Karıştırmak yerine kendi işine bakabilirdin mesela!"
‎
‎*Teoman kütüphanenin ahşap masasına yaslanmış utanmaz şekilde sırıtarak Amber'ı dinler*
‎
‎-"Ayrıca senin gibi birininde ne işi varsa kütüphanede sanki, ders çalıştığın bile yoktur eminim. Diğerleri gibi-
‎
‎*cebinden çalan telefonla sesi kesilir. Telefona bakar, arayan kiralık dairenin emlakçısıdır. Aklına 2 aydır ertelediği kira borcu gelir ve irkilerek Teomandan uzak, yanlız olduğu bir bölgeye geçerek telefonu cevaplar.*
‎