Midnight BLOOM #5 (SON)

*MIDNIGHT BLOOM - 5. ve SON BÖLÜM: 5. Üyenin Laneti*

Ertesi gün sahne vardı ama kimse uyumamıştı.

Çünkü dördü de aynı rüyayı görmüştü.

Beyaz elbiseli bir kız, bomboş bir sahnede tek başına şarkı söylüyordu. Sesi o kadar güzeldi ki insan ağlamak istiyordu. Ama salonda kimse yoktu. Kimse alkışlamıyordu. Kimse onu görmüyordu.

Kız şarkının tam ortasında duruyor, dönüp kameraya bakıyordu. Gözleri simsiyahtı. Ağzı yoktu. Ama sesi herkesin kafasının içinde yankılanıyordu.

_"Beni hatırlayın."_

Mina rüyadan ağlayarak uyandı. Yuna su içmek için kalktığında mutfakta Hana'yı ağlarken buldu. Jisoo ise hiç uyumamıştı, sabaha kadar şarkı sözü yazmıştı. Aynı cümleyi defalarca:

_Beni hatırlayın._

Sabah makyaj odasında kapıyı kilitlediler. Dışarıda menajerler, makyözler, dansçılar vardı. Ama içeride sadece dördü vardı.

Yuna derin bir nefes aldı. Liderdi, korktuğunu belli edemezdi. Ama sesi titriyordu.

"Tamam. Dün gece olanları konuşmamız lazım. Birimiz rüya görmediyse söylesin."

Kimse konuşmadı.

"Anladım," dedi Yuna. "Hepimiz gördük."

Hana ellerini ovuşturuyordu. "Ben artık yapamayacağım. Sahneye çıkamayacağım. Ya o yine gelirse? Ya beni alırsa?"

Jisoo, Hana'nın elini tuttu. "Hana, bak bana. O kız bizi almak isteseydi dün gece alırdı. Kapı kilitliydi. Işıklar söndü. Mikrofon kendi kendine açıldı. Ama bize bir şey yapmadı. Sadece... şarkı söylemek istedi."

Mina çantasından defteri çıkardı. Gece kendiliğinden yazılan defter. Sayfaları çevirdi. Yeni bir sayfa açılmıştı. Yazı bu sefer öfke dolu değildi. Yorgun ve üzgündü.

*"Ben kötü değilim. Ben sadece şarkım yarım kaldı."*

Mina'nın gözleri doldu. "Ben anladım. Soo-Ah... O aslında 5. üye değilmiş. İlk üye imiş. Grup kurulmadan önce o varmış. En çok çalışan oymuş. Ama debuttan bir gece önce... şirket onu silmiş."

"Nasıl yani?" diye sordu Yuna.

"Dosyasını silmişler. Fotoğraflarını silmişler. Ses kayıtlarını silmişler. '5 kişi çok fazla, 4 kişi daha gizemli durur' demişler. Soo-Ah o gece prova odasında tek başına ağlarken... 3:13'te kalbi durmuş. Kimse fark etmemiş. Kimse aramamış."

Oda sessizleşti.

Hana ağlamaya başladı. "Yani o kız... biz ünlü olurken, o orada mıymış hep? Bizi izlerken?"

Mina başını salladı. "Evet. Her sahnemizde. Her şarkımızda. 5. mikrofonun arkasında. Bizi kıskandığı için değil. Bize katılmak istediği için."

Yuna ayağa kalktı. Gözlerini sildi. "O zaman bu gece ne yapacağımızı biliyoruz."

"Ne yapacağız?" diye sordu üçü aynı anda.

"Şarkısını bitireceğiz."

---

Konser saati geldi.

Stadyum tıklım tıklım doluydu. 40 bin kişi. Işıklar, telefonlar, pankartlar. Herkes MIDNIGHT BLOOM diye bağırıyordu.

Ama kuliste kimse bağırmıyordu.

Yuna sahneye çıkmadan önce son bir şey yaptı. Ekibe, ortadaki boş yere 5. mikrofonu koymalarını söyledi.

Menajer şaşırdı. "O mikrofon dekordu. Neden kullanıyorsunuz?"

Yuna gülümsedi. "Bu gece dekor değil."

4 kız sahneye çıktı. Müzik başladı. İlk şarkı... herkes coştu. İkinci şarkı... herkes ağladı.

Üçüncü şarkıya geçeceklerken, dev ekrandaki saat 3:13'ü gösterdi.

Tam 3:13.

Işıklar birden söndü. Müzik durdu. Seyirci sustu.

Sadece bir ışık kaldı. 5. mikrofonun üstündeki küçük kırmızı ışık.

Ve Soo-Ah belirdi.

Bu sefer sadece Mina görmüyordu. Herkes görüyordu.

Beyaz elbisesi, uzun siyah saçları, simsiyah gözleri... Ve ağzı yoktu.

Seyirci önce çığlık attı. Sonra sustu. Çünkü Soo-Ah ağlıyordu.

40 bin kişinin önünde, bir hayalet ağlıyordu.

Mikrofondan değil, herkesin kalbinden bir ses geldi:

_"Ben... ben sadece bir kez... sizinle şarkı söylemek istedim. Sadece bir kez alkışlanmak istedim."_

Hana ilk ağlayan oldu. Mikrofona doğru bir adım attı.

"Soo-Ah... Özür dileriz. Seni tanımıyorduk. Ama artık tanıyoruz."

Jisoo da adım attı. "Senin şarkını kimse söylemedi. Ama biz söyleyeceğiz."

Mina titreyerek elini uzattı. "Yalnız değilsin artık."

Yuna en öne geçti. Elini Soo-Ah'a uzattı. Soo-Ah geri çekildi. Korkuyordu. Yıllardır kimse ona dokunmamıştı.

Yuna elini indirmed. "Gel. Korkma. Bu sahne senin de sahnen."

Soo-Ah yavaşça elini uzattı. Parmakları Yuna'nın parmaklarına değdiğinde, prova odasındaki soğukluk bir anda sıcaklığa dönüştü.

Soo-Ah mikrofona yaklaştı.

Ve 5 kişi, tarihte ilk kez birlikte şarkı söyledi.

Şarkı, Soo-Ah'ın yarım kalan şarkısıydı. Mina rüyasında duyduğu şarkıydı. Sözleri herkes biliyormuş gibi hissetti.

_Nakış gibi işledik geceyi,_
_Unutulduk ama vazgeçmedik,_
_Bir ses yetti hatırlanmaya,_
_Biz buradaydık, hep buradaydık..._

Soo-Ah şarkı söyledikçe değişiyordu. Saçları açılıyordu. Gözleri siyahtan kahverengiye dönüyordu. Ağzı beliriyordu. Yüzünde ilk kez gerçek bir gülümseme vardı.

Şarkı bittiğinde, bütün stadyum ayağa kalktı. 40 bin kişi aynı anda alkışlıyordu. Bağırıyordu. Ağlıyordu.

Soo-Ah, hayatında ilk kez alkışlanıyordu.

Gözlerinden yaşlar süzüldü. Yuna'ya baktı.

_"Teşekkür ederim. Artık hatırlanıyorum. Artık... gidebilirim."_

Yuna, "Gitme," diyecek oldu. Ama Soo-Ah gülümsedi.

_"Üzülme. Ben gitmiyorum. Ben artık sizin şarkılarınızın içindeyim. Her 3:13'te, sizi dinleyeceğim."_

Ve ışık gibi, toz gibi, sessizce kayboldu.

5. mikrofon yere düştü. Ama kırılmadı. Sadece sessizleşti. Kırmızı ışığı söndü.

Sahne bir an sessiz kaldı. Sonra seyirci daha da yüksek alkışladı. Kimse ne olduğunu tam anlamamıştı. Ama herkes bir şey hissetmişti. Kalplerinde bir sızı.

---

Sabah haberler patladı:

*"MIDNIGHT BLOOM konserinde 5. kişi görüldü! Gerçek mi, şov mu?"*
*"3:13 laneti gerçek mi?"*

Şirket hemen açıklama yaptı: "Özel efekt. Yeni konseptimiz."

Ama 4 kız gerçeği biliyordu.

Mina o gece defterini son kez açtı. İçinde son bir cümle vardı. Bu sefer kendi el yazısıyla bile değildi, ışıkla yazılmış gibiydi:

*"Lanet, hatırlanmamaktı. Beni hatırladınız. Lanet bitti."*

Yuna o günden sonra bir kural koydu.

Her konserin sonunda, sahnenin ortasına bir sandalye, bir mikrofon ve bir ışık bırakılacaktı. Kimse oturmayacaktı. Kimse şarkı söylemeyecekti. Ama o yer hep boş kalacaktı.

Çünkü bazı üyeler sahnede görünmez.

Ama hâlâ gruptadır.

Bir yıl sonra, MIDNIGHT BLOOM dünya turnesine çıktı. Her konserde, tam 3:13'te, seyirciler bir anlığına 5. bir ses duyduklarını söylediler.

Kimse inanmadı.

Ama Mina her seferinde gülümsedi.

Çünkü biliyordu. Soo-Ah sözünü tutmuştu. Her 3:13'te, onları dinliyordu.

Ve artık yalnız değildi.

*SON.*

---