Karşıdan Karşıya: Aşkın Kucaklayışı

Bazı prensesler vardır sarayın en sevilen insanıdır. Bazı prensesler vreır sarayın hiçbir köşesindeyeri olmaz. Annem beni istemiyormuş. Okulunu benim yüzümden tamamlayamadan zengin biriyle evlenmiş. Ben doğduğumda beni ipek kumaşlara sarmış en pahalı beşiklerde yatırmışlar. Keşke bebekken gördüğüm değeri görebilsem. Bugün istenilmediğim sarayımdan kovuldum. Elimdeki son parayı kullanıp metroya bindim. Eylül'ün evine gittim. Kapının önüne geçip derin bir iç çektikten sonra kapıyı tıklattım. Kapı açıldığında anlık bir şok geçirirken gözlerim dolmaya başladı. Hızlıca merdivenler yöneldim. Arkamdan "Meltem" diye bağıran Kaan'ı duymamazlıktan geldim. Kaan benim sevgilimdi ve en yakın arkadaşımın evinde beline sardığı havluyla kapıyı açmıştı. Aşağı indiğimde metro durağına gittim. Nereye gideceğimi bile bilmiyorken metro durağına gitmem ne saçma değil mi? Elimdeki son parayı da kullandım zaten hiçbir yere gidemedim. Bir yer oturup insanları izledim. Çok acıkmıştım ama param yoktu. Haytımda ilk defa cebimde param yoktu. Saate bakmak için telefonu elime aldım. Eylül'ün 46 cevapsız araması ve hala benim suçum değildi mesajları telefonun ekranını doldurmuştu. Telefonun şifresini girip Eylül'e sadece "iğrençsiniz" yazdım ama gönderemeden telefon kapandı. Çok sinirlendim telefonu fırlattım. Bir saat kadar sonra son metro geldi.
" Hanım efendi bu son metro." dedi yanımdaduran bir adam.
"Param yok " dedim çk çok utanmıştım.
"Ben veririm sizin paranızı eğer bir mahzuru yoksa." dedi yanımdaki adam.
"Benim gidecek bir yerimde yok beyefendi." dedim.
"İyi o zaman burda bu soğukta uyursun" dedi.
" Zaten planımda oydu."dedim.
"Ben sizi burda bırakamam hanım efendi sizi benim evime götüreyim bende bir arkadaşımda kalırım." dedi.
"Hayır,gerek yok" dedim.
Ama çk kararlıydı son metro kalkmak üzereydi ve beni hızlı hareketlerle kucağına alıp metroya bindirdi. İçeri girmemizle kapılar kapandı ve metro hareket etmeye başladı. Elimden tutup çekiştirerek bir yere oturttu kendiside yanıma oturdu.
"Sen ne inatçı bir insansın gelmiyecem demedim mi sana? Ayrıca ben kimsenin olmadığı bir evde tüm gece uyuyamam korkarım." dedim.
"Aynı şey değil mi? Durakta kalacaktın kimse olmaycaktı ve karanlıkta kalacaktın" dedi.
Aslında doğru söylüyordu ve daha korkunçtu durak.
"Şimdi senin evinegeliyorum ama sen arkadaşına gitme olur mu?" dedim.
Kafası ile onayld. Aradan biraz zaman geçtikten sonra biz metrodan indik biraz yürüdükten sonra karşıdan karşıya geçmemiz gerekti ama ben karşıdan karşıya geçemezdim panik atak geçirirdim. Adamın koluna yapıştım.
"Geçmeyelim karşıya başka bir yol yok mu? ordan gideim lütfen."dedim.
"Korkuyormusun?" dedi.
"Fobim varr panik atak geçiririm." dedim.
"Tamam, ben şimdi elini sıkıca tutucam bırakmıyacam sende kırmızı ışık yandığındagözlerini kapatacaksın kabul mü?" dedi.
Kabul dercesine elimi uzattım o da tuttu kırmızı ışık yandığında karşıya geçmeye başladık ama tam yolun ortasındayken adam beni kendine doğru çekti. Sarsılma ile birlikte gözlerimi açtım zaman durmuş gibiydi.