Geri dönüş

Ben Asena yılmaz, avukatlık okuyorum. 20 yaşındayım. Ailenin ilk tek ve ilk çocuğuyum. Hayatım boyunca hep çalışkan bir öğrenci olmuşumdur. Bu çalışkanlığında elbette ödülleri oldu. Londra'da çok unlu bir okulda burslu okuyorum. Genelde ailemi ziyaret edemiyorum. Veya gelsem bile bir kaç günlüğüne gelebiliyorum. Bugün de o sınırlı günlerin biriydi. Babam komutan, hayati boyunca hep disiplinli soğuk biri oldu, ama konu bana gelince.. şefkatli, sevgi dolu bir adam olmuştur. Onun tek kızıyım. Ve.. itiraf etmeliyim ki bu avantajtan sonuna kadar yaralandım. Ee.. sonuçta ailenin tek çocuğuyum, kendimi biraz şımsrtmaya hakkım olduğunu düşünüyorum. Sizce de öyle değil mi?
😁çocukluğumda en sevdiğim şey babamla oynadığım saklambaç oyunu. Gerçekten delicesine güler, eğlenirdim. Ama.. bugünler uzun sürmezdi hiç bir zaman. Her zaman işiyle meşgul olmak zorunda kalırdı ve evde olduğu zamanlar yılda bir kaç gün olurdu. Ama bu kadar az zaman geçirmemize rağmen hayatta en düşkün olduğum kişi odur. Asla bana kıyamazdı. Hiç bir zaman bana günlerce kızgın kaldığını hatırlamıyorum. Canım babam.. Ama babamın mesleğiyle gurur duyuyorum. Ve askerleri takdir ediyorum. Aslında, bende asker olmak isterdim. Ama annem izin vermedi. Onunla bu konuda eskiden hep tartışırdım. Ama bu tartışmaların bana bir faydası olmadı. Ne olursa olsun asla kararından vazgeçmedi. Annem inatçıdır. Lafının üstüne laf söylenmez. Evimizin patronu hep odur. Bir şeye izin vermediği zaman asla bir daha o konu açılmaz. Ve bende bir sure sonra annemle tartışmanın anlamsız olduğunu farkettim. Bu yüzden avukat olmaya karar verdim. Ama avukatlığı seviyorum. Askerlik içimde uhde kalmış olsa da.. babamın iş yerine ulaştım. Anılarım gözümde canlandı. Babamın yıllarca meşgul olduğu yerde burasıydı demek. Babama kocaman gülümsedim. "Baba!" Ona sarıldım. Babamda sımsıkı sarıldı bana. Doyasıya öptü beni. "Asena!" Dedi sesinde gerçek bir heyecanla. "Ne zaman geldin? Neden söylemedin? Annenin haberi var mı? Ard arda sıraladı soruları. Güldüm. "Sakin ol baba, bir oturalım anlatacağım." Dedim hâlâ gülerek. Müsait bir yere geçtik. "Bugün geldim daha, seni özledim. Geldim işte" babam sorusunu tekrarladı. "Annenin haberi var mı" diye sordu. Başımı iki yana salladım. "Henüz söylemedim, biliyorsun çok iznim yok, bir kaç günlüğüne geldim. Seni hiç ziyaret etmediğimi farkettim, geldim iste" babam gülümsedi. "İyi ettin kızım güzel ettin de anneni de ziyaret et, oda özlemiştir seni" Ah baba.. "onu her zaman görüyorum baba, şimdi biricik babamı ziyaret etmişim çok mu?" Babam göz devirdi. "Onu her zaman görmüyorsun tatlım, ayda yılda bir iznin oluyor geliyorsun" iç çektim. "Tamam, tamam. Söz buradan ayrılırken onun yanına da gideceğim" ellerimi teslim olurcasına kaldırırken söyledim. Babam güldü. "Aferin" iç çektim. "Hiç değişmemişsin, hâlâ eskisi kadar inatçı ve ihtiyarsın" babam göz devirdi hemen itiraz etti. "Ben yaşlı değilim!" Güldüm. "Evet baba, 55 yaşındasın gerçekten hiç yaşlı değilsin" babam göz devirdi "Asena! Buraya benimle özlem gidermeye mı geldin kızım kavga etmeye mi?" Ellerimi teslim olurcasina kaldırdım. "Tamam babiş sustum" biraz sonra gözlerim birisine odaklandı. Sarışın, ruhumu delip geçen mavi gözleri vardı kirpikleri upuzundu ifadesi ciddiydi babamı dürüttüm "baba, baksana şu adam kim?" Dedim sarışın çocuğu göstererek. Gözlerimde gerçek bir merak vardı. Babam kaşlarını çattı "şu mu, karan, karan yılmaz. Subay oldukça disiplinli ve odaklı bir çocuk. En çalışkanı o sevdim" kaşlarımı çattım. İçimdeki merak giderek büyüyordu. "Hmm, çalışkan yani öyle mi sende sevdin?" Dedim meraklı bir ses tonuyla. Babam bana ters ters baktı. "Evet" biraz sonra tekrar konuştum. "Baba, baksana bi şu karan yılmaz bekar mı?" Babam kayıtsız bir ifadeyle bana baktı. "Bekar ne olmuş ki?" Ah babacım ah, askerin damadın olacak haberin yok. Kayıtsız görünmeye çalıştım. "Hiçç, öylesine sorayım dedim"
Biraz sonra karan geldi "komutanım, mekik bitti" derken sesi soğuk ve derindendi. Babam başını salladı "Tamam, devam et" karan başını salladı ve uzaklaştı. "Baba" Dedim yine ve yine. Babam iç çekti "yine ne var Asena?" Dedi bıkkın bir tonda. "Karanın instagrami var mı?" Diye sordum. Babam bana boş boş baktı. "He Asena var, hatta bazen story atıyor takipçiside var he 1,1 m falan." Kaşlarımı çattım. "Gerçekten mi?" Dedim merakla. Babam tekrar boş boş baktı. "Asena sen salak misin? Tabii ki de yok! Askerde telefon mu var kızım?" Doğru ya, Askerde telefon yasaktı. "Ne bağırıyorsun ya? Bir şey sorduk alt tarafı" Dedim sinirle." Babam boş boş baktı. "Baba, burda tuvalet var mı?" Diye sordun. Babam boş boş bakti. "Yok Asena biz poşete sıçıyoruz" dedi babam. Ya sabır! Niye bu adam beni tersleyip duruyor. "Nerde ya!" Babam sesini yukseltti. "Sağdan dümdüz git, solunda"
Lavabodan çıktım, babamın olduğu yere yürürken birisine çarptım. Bu karandı sarı saçları parlıyodu, mavi gözleri adeta ruhumu delip geçiyordu. "Dikkat etsene be" Dedi soğuk bir sesle. "Kusura bakma" Dedim gönülsüz bir pişmanlıkla. Soğuk bir sesle "önemli değil" Dedi.