1.BÖLÜM

Zindan olucağını düşündüğün rüya,özgürlük olur mu hiç bilmiyorum ama bilmek istiyorum.Herşeyin bir anda farkına varınca insan bir garip olur.Peki ben özgürlüğüme kavuşabilecek miyim?Birazda olsa kendim için birşeyler yapabilecek miyim?

Ben Aksa Arslan sadece ailesini ve çevresindekileri düşünmekten,onlar için fedakarlık yapmaktan kendini düşünmeye vakit bile bulamayan o kızım.

Sabah uyanmıştım tam bugün çok güzel bir gün olucak derken içeri annem girdi.Çok telaşı görünüyordu.Kesin çok kötü bir şey olmuştu.

"Kızım biliyorsun babanın mafya Aras Ege ile bir kan davası vardı."

"Evet,anne."

"İşte adamda karşılığında seninle evlenmek istemiş babanda kabul etmiş."

Koşarak aşağı indim.Ya ben moda tasarımcısıydım daha ne hayallerim vardı.Bu Aras bana hayatı zindan ederdi.Babamın çalışma odasına girdim.Şuan çok sinirliydim.Babam böyle bir şeyi nasıl kabul ederdi?

"Baba!Sen böyle bir şeyi nasıl kabul ettin?!"

"Kızım sakin ol."

"Olamam baba!"

"Kızım kabul ettim çünkü adam sülaladeki herkesi öldürüceğini söyledi."

"Sülaleden bana ne!Ya ben hayatta kalamam onunla evlenir sen!"

"Aileni kaybetmek mi istiyorsun Aksa?!Evleniceksin,babanın sözünü dinleyeceksin!"

Sustum.O adama mecburdurdum yoksa sülalem kururdu.Malesef o adam benim kesin zindanım olurdu.Mecburiyetimsin Mafya Aras.Malesef sana mecburum.Tüm hayallerim büyük bir hızla yıkılmıştı çünkü o adam hayallerimi gerçekleştimeme asla izin vermezlerdi.

"Yarın ise nikahınız var kızım.Sana da gelinlik yollamışlar."dedi istemeyerek gelinliğin olduğu kutuyu aldım ve odama çıktım.

Sen bana hayatı zindan edersin biliyorum.Ama bende sana zindan olucam,hayattan bıkıcaksın Mafya Aras Ege.Resmen bende Ege soyadını taşıyacaktım.Bu bir kabus olmalıydı.

Yatağıma uzandım ve uyumaya çalıştım.Bir kaç dakika sonra gözlerim kararmaya başladı.Ben hemen uykuya dalabilen biriydim.

**************

Yatağımdan doğruldum ve ayak ucumda ki gelinlik kutusunu görünce hiçbir şeyin kabus olmadığını anladım.Hemen koşarak aşağı indim.Annem salonda duvak ve taçlara,kolyelere bakıyordu.Sonrada bana döndü.

"Kızım bende tam seni uyandırcaktım.Hangileri istiyorsun?"

"Anne şaka mı yapıyorsun?Ya ben düşmanımla evleniyorum.Ne duvağı,ne kolyesi,ne taçı ya!"dedim ve odama doğru çıktım.

Hemen telefonumdan ablamı aradım.Daha doğrusu üvey ablam.Annemin bir önceki evliliğinden olan ablamdı Alâra Yılmaz.Ablam benimle çok iyi anlaşırdı.Kimseye söylemediği sırları bana söylerdi.Mesela kimse Mit ajanı olduğunu bilmezdi ama ben bilirdim.Birde arkadaşı Gece Aksoy'u tanırdım.Onunlada çok severdim.Sonunda ablam telefonu açmıştı.

"Efendim kardeşim."

"Abla sana bir şey söylüyorum sakin ol."

"Söyle kardeşim."

"Abla biliyorsun babam ile Aras Ege arasında bir kan davası vardı ya Arasda ya Aksayla evlenirim ya da tüm sülaleniz geberir demiş."

"Ne?!Böyle bir şey nasıl olur?Kusura bakma ama bu durumdan seni ben bile kurtaramam."

"Kurtarmanı istemiyorum zaten arkadaşlarınla beraber bu kötü günümde yanımda olun istiyorum."

"Tamam, kardeşim.Görüşürüz."

"Görüşürüz abla."dedim ve telefonu kapattım.

Sonra annem içeri girdi.

"Kızım ben senin için herşeyi seçtim.Birde abin geldi.Seni çağırdı."dedi.

Ona hiçbir şey demeden abimin yanına salona indim.Abimin ismi Aslandı.21 yaşındaydı yani benden bir yaş büyüktü.Alâra abla ise en büyüğü müzdü.Abimin karşısında durduğumda direkt bana sarıldı.

"Herzaman bizim için kendini feda ettin şimdi ise bizim için düşmanımızla evleniyorsun."

"Siz benim herşeyimsiniz.Sizin için hayatımı bile hiçe sayarım."

Evet,herşey doğruydu.Ben ailem için çok kez kurşunların üzerine atladım,çok kez çatışmalara girdim.Şimdi ise düşmanımızla evleniyordum.

Bir kaç saat üzerimdeki stresi atmak için film izledim.İlk önce karantina kitabının filmini izledim sonra da güneşi söndürmem gerek kitabının filmini izledim.Sonrada bir kaç saat masamda elbise tasarımları yaptım.Bu çizimlerdeki elbiseleri kısa süre içinde dikmeye başlıyacaktım.Tabi yapalirsem.Sonrada saat 12 gibi uykuya dalmıştım.

Sabah annem beni erkenden uyandırdı.Elime ise gelinlik ve kolye tutuşturdu ve benden bunları giymemi istedi.Sonra ise kuaförün saçımı yapıcağını söyledi.Herşeyi giydikten sonra saçımın yapılması için masaya oturdum.Kuaför koyu kahve saçlarımı güzelce dalgalandırdı sonra yüzüme ise hafif bir makyaj yaptı.Saçıma duvağı ve taçıda taktı.Geriye ise kaldı damat tarafını beklemek.

Bir süre sonra damat tarafının geldiğini haberdar eden zil çalmıştı.Çalışanımız kapıyı açmıştı.Her ne kadar istemesemde onları karşılamaya gittim.Aras önden babası Asaf bey ve annesi Alya hanımda arkadan geliyordu.Aras'ın dalgalı koyu kahve saçları,ela gözleri ve kasları resmen yakışıklı olduğunu haykırıyordu.Ne Aras ne de ben büyüklerimizin elini öpmüştük.Ben büyük olana değil insan olana saygı duyardım.Onlarda ise bir insan kırıntısı göremedim.

"Kızım,elimizi öpmiyecek misin?Büyüğünüzüz ya hani."

"Ben büyük olana değil insan olana saygı duyarım Alya hanım."

İçerde derin bir sessizlik oldu.Aras'a döndüm.Onun gözlerin odağı ise yalnızca bendim.Aras yanıma geldi ve elimden tuttu.

"Hadi, gidiyoruz."dedi ve bende bir hışımla elimi çektim.

"Elini tutmamı daha çok beklersin."

Hemen arabaların olduğu tarafa gittim.Arasda yanıma geldi.Beraber Aras'ın arabasına doğru ilerlemeye başladık.Aras kapımı açıp yerine geçtiğinde hemen arabayı çalıştırıp ilerlemeye başladı.Düşmanımla evlendiğim yetmiyormuş gibi birde arkamızda koca bir kovboy vardı.20 dakikalık bir sürenin ardından nikah salonuna varmıştık.Aras beni hazırlık odasına bırakıp gitmişti.Camdan dışarı bakmaya başladım.Aras'ın yanında hiç tanımadığım 3 adam vardı.Aras ile adamlar binanın içine girdiler.Bir süre bekledikten sonra Alâra ablam ve arkadaşlarının binaya girişlerini gördüm.Ablamlar çok şık olmuştu.Hele ki Gece abla aseletli yürüyüşüyle içeri girdiği an tüm gözlerin ona dönüceğine emindim.Birden kapı tıklatıldı.

"Gir."

Ablam ile Gece abla içeri girdi.Ablamın gözleri dolmuştu.Gece abla ise bana sen herşeyin üstesinden gelirsin bakışı atıyordu.Ablam yanımda diz çöktü.Ellerimi ellerini içine haps etti.

"Sana yardım edicem.Kötü işler yaptığını gösteren kanıtlar olsun o adam yaşamaz."

"Abla Aras ajan mafya oda sizin bir farklı haliniz.Kendisi mafyaların içine sızıp size onlar hakkında bilgi verenlerden.Mafya gibi görünen bir ajan o."

Ablam dönüp kalmıştı.O bilmezken benim nasıl bildiğimi zaten anlamışsınızdır.Babam sayesinde.Bir süre ablamlarla oturmuştum.Sonrasında Aras beni aşağıya nikah için indirdi.Ablamlara baktığımda ablam sadece bana bakıyor Gece abla ise Aras'ın yanında gördüğum adamlardan birine ters ters bakıyordu.Nikah memuru konuşmaya başladı.

"Çiftimizin bu güzel anına şahit olduğunuz için teşekkür ederim.Hoş geldiniz."

Hiç de iyi bir an değildi.Nikah memuru mikrofonu bana uzattı.

"Gelin hanım adınız soyadınız?"

"Aksa Arslan."

Sonra ise mikrofonu Aras'a çevirdi.

"Damat bey adınız soyadınız?"

"Aras Ege."

Mikrofonu yeniden bana uzattı.

"Aksa hanım hiç bir baskı altında kalmadan,hastalıkta,sağlıkta Aras beyin eşi olmayı kabul ediyor musunuz?"

"Ha-Evet."

Mikrofonu Aras'a çevirdi.Aras vazgeç benden hiç olma zindan bana bende sana.Vazgeç.

Evet."

Aras'ın sesi beynimde sürekli yankılandı.Bu ses bir son buluşun habercisiydi.Belki de bir başlangıcın.

Nikah kıyıldıktan sonra herkes evlerine dağıldı.Arabanın yanına geldiğimizde Aras kapımı açıp yerine geçti.İlerlemeye başladık.Aras'a baktım.

"Bu evliliği kim istedi, kim karar verdi?!"

"Ben istedim."

"Ne?!"

"Ben istedim kiana.Bu evliliğin olmasını ben istedim."

"Neden?!"

"Biliyorsun baban kuzenimi öldürdü ama zaten ş*refsiz ve u*uşturucu gibi işlerle uğraşırdı.Bana dediler ki istediğinizi yaparız ben senin özgür olmanı istedim kiana."

"Ben seninle evlenince kim özgür olucağımı söyledi?!"

"Ben!Sen sadece aileni düşünüp onlar için kendini feda ediyorsun ama benimleyken kendini feda ediceğin,düşüneceğin kimse yok.Kendini düşününcede özgür olucaksın.Ben biraz kendini düşün biraz kendin için fedakarlık yap istiyorum kiana."

Eve gelmiştik.Beraber yaşayacağımız eve gelmiştik.Aras arabadan indi ve kapımı açtı.

"Hadi in."

"İnmiyorum!"

"Neden?"

"Kendim için fedakarlık yapmamı istemiştin ya işte kendim için fedakarlık yapıyorum."

Aras'ın kolunun altından geçip koşmaya başladım.Malesef kaçamadım.Aras hemen yanıma gelip beni kucağına almıştı.Göğüsüne vurmaya başladım.Hiç sesi çıkmıyor maşallah.

"Bırak beni!"

"Sen kocana mı vuruyorsun."

"Evet, vuruyorum."

"Farkındaysan kocan olduğumu kabul ettin."

Eve girdiğimiz gibi Aras beni kucağından indirip kapıyı kilitledi.Bana gel der gibi bir bakış attı.Sonra ilerlemeye başladı.Bende peşinden gittim.Üst kattaki bir odanın kapısını açtı.

"Burası senin odan tüm malzemelerini zaten annemler önceden buraya getirmişti.Bir şey olursa yan oda benim gelirsin."

Kapıyı kapattı ve odadan çıktı.Bu adam hayatı bana zindan eder diyodum ama galiba rüya edecekti.Oda harikaydı.Bir sürü çizim malzemeleri,güzel elbiseler elektronik aletler,nolur nolmaz diye silah ve mermi vardı.Tam hayalimdeki odaydı.

Yatağıma uzandım ve anın keyfini çıkarmaya başladım.Cidden rüya gibiydi herşey belki de bir rüyaydı.Kim bilebilir?Ya gerçekten burda özgürlüğüme kavuşursam ya herşey Aras'ın dediği gibi olursa?

Üzerimdeki gelinliği çıkarttım ve beyaz, çilek desenli poplin elbise giymiştim.Saçlarımıda at kuyruğu bağladım ve çalışma masama geçtim.Masamda o çok istediğim dikiş makinesi vardı.Evde yaptığım en son ki çizimlerde çalışma masasının çekmecesinde duruyordu.Ben bu resimleri daha yeni çizmiştim.Ne ara buraya geldiler?Geçen gün çizdiğim elbiseye baktım.Uzun,siyah,kare yaka,kalın askı olan bir elbise çizmiştim.Bugün bu elbiseyi dikmeyi planlıyordum.Hemen kumaşları çıkardım ve ölçüleri aldım.Kesmem gereken yerleri kestim.Bu işlem 1,2 saatimi aldı.Ne yapabilirim yani elim çok yavaş hemde çok oyalanıyorum.Tam dikiş işlemine geçiyim derken kapı tıklatıldı.

"Gir."

Aras içeri girdi.Beni görünce hafiften sırıttı.

"Ne gülüyorsun ?"

"Yok birşey kiana yemek hazır.Hadi in yemeğimizi yiyelim."

Arasda bana sürekli kiana diyordu.Ne demek en ufak bir fikrim yoktu.En kısa sürede kiana ne demek onu araştırıcaktım.

Yemek için aşağı indim.Yemekte kremalı ve mantarlı makarna vardı.Yemeğimizi yemeye başladık.Makarna cidden çok güzeldi.Aras bana baktı.

"Ben yaptım.Güzel olmuş mu?"

Hemen masadan kalktım.

"Yemek falan yemiyorum ben."

Aras güldü.

"Kocan ne güzel sana yemek yapmış.Sende yemiyorsun.Ayıp ayıp."

"Kocam yemek yapmasın bana ayrıca herşeyi ayıplayan teyzeler gibi söylenme."

Aras bu sefer gür bir kahkaha patlattı.

"Peki söylenmem.Bu arada yarın akşam ailecek bir yemek yiyeceğiz."

"Ailecek mi? Yemek mi?"

"Evet,senin ailen,benim ailem hep beraber akşam yemeğine gidicez."

"Off ya."

"Oflama."

"Sana ne! İster oflarım ister puflarım."

Odama çıktım ve dikiş işlemine devam ettim.Dikişi bitirdiğimde saat 10:00 olmuştu ve benim çok uykum gelmişti.Üzerime siyah pijama takımımı giyip yatağıma uzandım.Uyku hemen beni kollarına çekti.