MÂZİYE YOLCULUK

Yine yürüyorum mâziye bir başıma,

Öylesine yalnız, güçsüz ve çaresiz,

Artık hiçbir şey tat vermiyor sanki,

Her şey durgun, bir o kadar da renksiz,

Sürüyle kuşlar geçiyor tepemden,

Ama hiç konuşmuyorlar eskisi gibi.

Daha çok ağlamaklı geliyor sesleri,

Sanki bir şey anlatıyorlar bana gizli gizli.

Gökyüzü kararıyor, çiçeklerse solgun,

Dağlar çöküyor üzerime, ben yollara tutkun.

Bedenim dağılıyor, aklımsa yorgun,

Ben ararım kendimi, gören sanır Mecnun.

Vücudum haykırıyor geriye kalandan,

Bir çığlık yükseliyor kalbimin ortasından.

Açıkça söyleniyor: “Dayan, ne olur dayan!”

Meğer benliğimmiş beni bana çağıran.

Vesselam.