Bölüm 1: Son Yazın Başlangıcı

Güneşin batışı, denizin üzerinde turuncu ve pembe tonlarında dans ediyordu. Sahilin ince kumları, gün boyu sakladığı sıcaklığı hala koruyordu. Hafif bir meltem, uzaktaki balıkçı teknelerinin ışıklarını titretirken, dalgalar kıyıya usulca vuruyordu.

Mavi Kıyı’da yaz geceleri böyleydi. Sıcak, huzurlu ama içinde hafif bir hüzün taşıyan... Çünkü herkes biliyordu ki yaz, ne kadar uzun sürerse sürsün, sonunda bitecekti.

Derin, sahildeki küçük bir kayanın üzerinde oturuyordu. Defteri kucağında, kalemi parmaklarının arasında döndürüyordu ama tek bir kelime bile yazmamıştı. Gözleri, biraz ileride ateşin etrafında toplanmış arkadaş grubuna kaydı. Aras, her zamanki gibi bir şeyler anlatıyor ve herkesi kahkahaya boğuyordu. Efe, kollarını bağlamış, başını hafifçe sallayarak dinliyordu. Asya, rüzgardan dağılan saçlarını umursamadan gülüyor, Sude ise elindeki küçük deftere bir şeyler çiziyordu.

Bu sahne o kadar tanıdıktı ki. O kadar "bizden"di ki. Ama Derin, bunun son yazları olduğunu düşündüğünde içinde tuhaf bir ağırlık hissetti.

Birden, Aras’ın sesi onu düşüncelerinden çekip aldı.

> "Hey, hayal dünyasından çıkıp yanımıza gelir misin, Derin?"

Derin, yüzünde hafif bir gülümsemeyle başını kaldırdı. "Buradayım zaten."

> "Hayır, hayır," dedi Aras, gözlerini kısarak. "Sen fiziksel olarak buradasın ama zihinsel olarak başka bir galakside yazı yazıyorsun. O yüzden, hadi, gerçek dünyaya dön."

Derin iç çekerek defterini kapattı ve ayağa kalktı. Çıplak ayakları kumların serinliğiyle buluştuğunda, bir an için kendini daha hafif hissetti. Ateşin başına yürüyüp arkadaşlarının arasına oturdu.

> "Ne konuşuyordunuz?"

Asya, gözlerini kocaman açarak heyecanla konuştu. "Tabii ki de gelecekten!"

Efe, yerinden hafifçe doğrulup, "Gelecekten değil, gelecek KORKUMUZDAN bahsediyorduk," diye düzeltti.

> "Aynen," dedi Aras. "Meğerse hepimiz geleceğimizden korkuyormuşuz. Sınav, üniversite, aile baskısı, hayaller falan... Ama ben korkmuyorum, çünkü zaten benim geleceğim kesin!"

Sude kaşlarını kaldırdı. "Öyle mi? Ne yapacaksın?"

Aras gülerek kollarını iki yana açtı. "Zengin bir adam olup, Mavi Kıyı'ya geri döneceğim ve burayı kendim için özel bir tatil kasabasına çevireceğim. Hepiniz de benim VIP misafirlerim olacaksınız!"

Asya kahkaha attı. "Bu plan biraz fazla hayalperest değil mi?"

"Belki," dedi Aras, omuz silkerek. Ama sonra gözleri sahildeki dalgalara takıldı ve sesi biraz daha ciddileşti. "Ama gerçekçi olalım… Hepimiz buradan gideceğiz, değil mi?"

Sessizlik oldu. Herkes birbirine baktı.

Aslında, herkesin içinde aynı düşünce vardı ama bunu yüksek sesle dile getirmek, sanki bu anların sonunu getirecekmiş gibi hissettiriyordu.

Derin, defterine sonradan yazmak üzere aklında bir cümle tuttu:

"Gençlik, bir dalga gibi gelir ve geçer. Ama bazı anlar, bazı insanlar, o dalgalar arasında kaybolmaz."

O an fark etti ki, bu yaz, sadece bir yaz değildi.

Bu, son yazlarıydı.

Ve ne olursa olsun, unutulmaz olacaktı.