1.bölüm Umut

Aynadaki yansımama bakarken, kırmızı rujumu dudaklarimda gezdirdim üzerimde siyah uzun kollu mini bı enlbise ve uzun çizmeler inci kolye ve ruhumla mükemmel bir uyum içindeydim. Ceketimi alarak evden çıkıp arabama binip yolla koyuldum.

Müziği açıp Haktan'ın attığı konuma doğru yolla koyuldum iki saatim vardı trafiğe kalmamak için orman yolundan gitmeye karar vermistim. ormanın içinde ilerlerken araba yavaslayıp durmuştu

"hadi kızım burda mı bozuldun" ne kadar cabalasamda arabayı çalıştıramamıştım ne kadar çabalasamda boşunaydi.

Yanımdaki koltuğa uzanıp çantamın içindeki telefonu alıp Haktanı aradım "sevgilim nerede kaldığımı duymaya hazır mısın? Bil bakalım nerdeyim? " Haktan'nın endişeli sesi telefonu doldurdu "Mavi nerdesin akşam olmak üzere " haklıydı akşam olmak üzereydi o yüzden biraz korkmaya başlamıştım nede olsa ormanın ortasındayım " haktan orman yoluna girdim ve araba nedendir bilmiyorum çalışmıyor" sıkıntıyla nefesini verdi "sikeyim mavi akşam olmak üzere bana bı ormanın içinde olduğunu söylüyosunnerden baksan oraya gelmem 2-3 saat sürer aakın arabadan ayrı-" devamını getiremedi çünkü bı anda hattlar kesildi kesilmemesi gerekiyordu ormanda alt yapılandırma vardı bildiğim kadarıyla bu normal bı kesilme değildi bu da demek oluyoduki birileri sinyal kesiciler kullanıyordu

arabadan inip yaklaşık 20 dakika boyunca yürüdüm nereye yürüdüğümü bilmeden şu anda ya hayal olduğunu düşünmek istiyorum ama hayır hayal değildi! Resmen bu bı katliam di yaşlılar,gençler,hamiller hepsi artık bı cesetten ibarettiler bu bu insanlık sucuydu kabul edilemezdi

Acilen polise haber vermem gerekiyor . bir şekilde haktan'a haber vermem gerekiyodu bı şekilde bunu polis öğenmeliydi sessiz olmaya özen göstererek telefonu cikaraip telefonun sesini olabildiğince kıstım Haktanı aradım bı kaç defa çalıp açılmıştı ki kafama silahın soğuk namlusu dayanıp telefonu elimden söküp almıştı arkaya bağırarak "Yelkıran davetsiz bir misafirimiz var"

adam kafasıyla getirin yapınca arkadan silahı bastırarak yürütmeye basladı tam karşılarına gelince kumral olan adam sarışın olana "Çağlar öldürelim mi?" diye sordu. Sarışın olan fazla yakışıklıydı bu oydu ünlü yer altı mafyası Yelkıran Çağlar BORATAV fazla iriydi iki metre rahatlıkla vardı

iri ve çekici yanındaki adama kısık sesle bişey anlattıktan sonra önüne döndü ve gozletimin içine bakıp "Savcı olmak ha güzelmiş" dediğinde şaşırmıştım bu kadar çabuk kimligime ulaşmışlarsa aileme ulaşabilirlerdi.

Korktum ömrümde çok az iliklerime kadar korktugumu hissettim ailem aileme olacaklar can yakıcıydı "öldürelim mi ?" " Hayır" dedginde saskinliktan korkudan gözlerim mi irice açmıştım

Bu insanların yapamacagi birşey yoktu karşı çıkmadım çünkü aileme zarar verebilir diler ben düşüncelere dalmisken kafama yediğim silah darbesiyle gozletim kapanıp bilincim elimden kayıp gitti......