Mavi kelebekler

Bulutları çekiyordu içine.
Ellini attığı yerden tüm kelebekler Uçup kaçıyorlardı. Masmavi, büyük kelebekler.
Neden diye soruyordu kendine.
Hele ki geceleri, çıkmıyordu bir türlü kafasının içinden.
Adım attığı yerler gökyüzüne fırlıyordu sanki.
Gördüğü gözler kaçıyordu ondan hep.
Yatağının içindeydi. Yorganını boynuna kadar çekmiş, yan yatmıştı. Gözleri açıktı. Kapatamıyordu. Ne zaman kapatsa hemen geri açıyordu.
Yeteri kadar sıkıldım diye düşündü.
Çıktı odasından.
Balkonun demirlerine tutunurken buldu kendini.

Neredeydi?

Gökyüzüne baktı. Devasa bir hilal vardı.
Ne yazık diye düşündü.
Geri kalanı neredeydi"
Sonra ardındaki karanlığa baktı.
Gözleri doldu.
Yaşlar aktı sonra oluk oluk.

Hiç.

Hiçbir şey yoktu.
Olması gerekenler orada değildi.

Neredeydi?

Yıldızları kim çaldı?
Hemde binlercesini.
Kayan yıldızlar.
Ve onlarla tutulabilecek dilekler.
Onlar, onlar neredeydi?
Rüzgar buz gibi tenini kesiyordu.
Üşüdü.
Çıktı balkondan.
Salonun önüne geldi.
Dışarıdan sıcaktı burası.
İçerisi buz gibiydi.
Televizyonun sesi sonuna kadar açılmıştı belki ama hiç duyulmuyordu.

Gölgeler duvara düşüyordu ama hiç üst üste gelmiyordu.

Işıklar açıktı ama bir karanlık sessizliği vardı.
Girmeye cesareti yetmedi.
Arkasını dönüp gitti sonra.
Bir daha hiç aklına bile gelmesin istiyordu.
Yok olsun zihninin içinde istiyordu.
Unutmayı değil hatırlamamayı istiyordu.
Kardeşinin odası ne kadar da sessizdi oysaki.
O da aynı abisi gibi, dikkat çekmemeyi öğrenmişti.
Oradan tekrar odasına geçti.
Lambayı kapattı.
Masa lambasını açtı.
Loş ve sakindi.
Sessiz.
Bir kağıt birde kalem aldı.
Silgisi yoktu.
Bir hayat yazacaktı.
Yazılanları silemezdi.
Belki değiştirebilirdi.
Ama asla silemezdi.

"Kelebekler uçuşuyordu her bir yanda.
Hilalle parlayan yıldızlar hep yan yana.
Sessiz geceler ölürmüş bu sessizlikte.
Bir kağıt bir kalem yeter tüm bir kadere.

Bilmem mi ki nerede?
Bilmiyorum o nerede?
Duyuyorum o derinde.
Sor bana onun derdi ne?"

Kalem sustu.
Pencereden baktı dışarı.
Gün doğuyordu.
Gece ölüyordu.
Daha kurşunu bitmemişti ama.

"Bulutlar dolun içime.
Yıldızlarım nerede?
Rüzgarlar da çığlık var.
Zihnimde boş bir oda var."

"Onlar ayın ışığına bile hasret.
İnsan oğlunu karanlığa hapset.
Çıkma odandan zihnini katlet.
Gülümse ve ölene dek sabret."

"Başım ağrıyor sanma.
Sakın beni durdurma.
Sessizlik benim artık.
Geride kardeşimi bırakacağım. "

Kaleminin başka sözü yoktu fısıldayacak.
Yeter dedi, bu kadar.
Niçin bu denli uğraştım ki?
Değer miydi?
Herkes sağırken çığlık atmanın ne faydası var ki?
Çıktı evden sonunda.
Aylar aylar sonra.
Bir halat birde çivi bulma umuduyla.
Belki yıldızlar parlar sonunda.

Ve

en sonunda koku o kadar kötüleşti ki birileri kapısı açmak zorunda kaldı.
O hâlâ daha salıncakta sallandığı iğrenç zamanı anımsıyordu.