"Giriş"

Adın mavi ama için siyah beyaz gibi...
🌸🦋🌸
(Şarkı:Altüst olmuşum Mavi gri)
İyi okumalar...

***
O alışılmış beyaz duvarlar,loş ışık hastanenin kendine has kokusu.
Evet bir hastanedeydim gözlerimi açılmaları için zorladım fakat bana inat ediyorlardı yıllardır uyumamış gibi yorgundum.
Gözlerimi biraz da olsa araladım bu sırada bir kadın sesi kulaklarıma doldu;
‐"Onur hemşirelere haber ver kız uyanıyor".
Onur olduğunu düşündüğüm çocuk odadan çıktı
Dudaklarım o kadar kurumuştu ki yanlızca
-...Su diyebildim.

Bir el nazikçe başımı dikleştirdi ve sürahiden doldurduğu suyu dudaklarıma değdirdi.

Soğuk su bomboş mideme değdiğinde kendimi daha ferah hissettim.

Bana su veren çocuk ard arda sorular sormaya başladı ama kulaklarım çınlıyordu bir süre sonra bu his azalınca çocuğun sesini duydum;
-"Mavi..."
-"Beni duyuyor musun".

Başımı "evet" dercesine salladım.Gözlerim kolumdaki seruma kaydı.

Sonra o gece olanları hatırladım.İntihar etmeye kalkmıştım ama yine olmamıştı belli ki
Sonra çocuk aniden konuştu

-5 tane hapın seni öldüreceğini düşündüren neydi?...
Omuz silktim şimdi de ölemediğim için bir doktordan azar mı yiyordum?
-Elimde o kadar vardı
-Eczaneden alabilirdin
-Üzgünüm Bay
Gözlerim yaka kartına kaydı
-Bay Baran ölemediğim için
Baran gözlerini devirdi ben ise bir soru sordum
-Ne zaman taburcu olurum?
-O kadar kolay değil küçük hanım

Hadi ama ben buraları iyi bilirdim birazdan hemşireler gelecek tekrar etmemem hakkında öğüt verecek en fazla bir antidepresan yazıp gönderecekleridi.Sonra "babam" arayacak bir şekilde beni burdan çıkartıracaktı.

Evet babam vardı tabii baba denebilirse annem ben çok küçükken ölmüştü babam yeniden evlenip bir hayat kurmuş beni de yetiştirme yurduna vermişti.
Babamı en son iki üç yaşlarındayken görmüştüm onu hayal meyel hatırlıyordum.Babam onu rahatsız etmemem karşılığında beni hastanelerden kurtarıyordu.

-Babam aramadı mı? diye sordum.
-Baban mı vardı? dedi sesi şaşkın çıkıyordu
-Annemin beni tek yaptığını sanmıyorum
-Eh sanırım baban artık senden bıktı çünkü mental hastaneye yatışını onayladı.
-Ne?
Hayır ona inanmıyordum bu olamaz dı değil mi?
Şaka kötü bir şaka...
Yattığım yerden kalkmaya çalıştım ama serumum buna izin vermedi Baran konuştu
-Kıpırdayıp durma Mavi sana sakinkeştirici vermek istemiyorum.

Kafayı yemek üzereydim bu olamazdı ben yatılı kalamazdım.
Birden Baran'a döndüm ve yalvarmaya başladım
-Yalvarırım beni burdan çıkar söz bak yapmam tekrar uslu kız olurum.
Baran yanlızca bana acıyan gözlerle baktı ve kapıya doğru yöneldi Arkasından bağırdım
-Senden nefret ediyorum!
Çok geçmemişti hemşireler beni 2 alt kattaki odama götürdü.
Yatağıma girdim ve hiç dökmediğim kadar göz yaşı döktüm o an söz verdim
Canımı yakanların canını yakacaktım...

***
Merhabalar.Bu benim ilk kitap yazma deneyimim şimdiden yazım hataları ve diğer hatalarım için özür diliyorum.Bölümleri atarken biraz aksatma yapabilirim kusura bakmayım elimden geldiğince atacağım.Hoşçakalın🌸🌸🌸