MONA

Yağmur sesinin verdiği huzur ile sigaramdan derin bir nefes daha çektim

Normalde sigara içmezdi dertli ve çaresiz olana dek

MONA biricik markam gece gündüz demeden üzerinde çalıştığım markam batacaktı ve elimden hiç bir iş gelmiyordu

Sigaramdan son nefesimi çektikten sonra ıslak zemine attım

ve yürümeye başladığımda yanımdaki koruma benimle yürüyerek şemsiye tutu

Topuklu ayakkabım batmıştı bir de özel üretimdi

Üzülmüştüm yalan
yok ama yapacak bir şey de yoktu

Koruma kapıyı açınca bindim

Ben Manolya Sevinç 21 yaşındayım

8 yaşında iken annem ve babamı trafik kazasında kaybettim

O günden sonra yurt yurt aile aile gezdim

16 yaşımda MONA için çoktan çalışmalara başlamıştım

Dans dersleri veriyordum kafelerde çalışıyordum zor geçen gece vardıyaları

Bi yerden sonra o kadar emeğim çöpe gitmemişti tabi ama nerdeyse tekrar başa dönüyordum

Eve geldiğimizde kapım açıldı indiğimde koruma ile eve girdik

Islak, çamurlu topuklu ayakkabılarım ile solana doğru ilerledim ve koltuğa yaslandım

O sırada içeriye Nida girdi

"Manolya hanım müsait miydiniz"

"resmiyeti kaldır Nida" dediğimde lafımı ikiletmedim tekrar konuşmaya başladı

" MONA battı batacak senin emeklerin boşa gidicek gece gündüz demeden çalıştığın markan gidicek " dedi üzüntü ile

" biliyorum " dedim

Kendimden emin bir sesle

ayağa kalktım ve sehpadaki bardak ve viskiyi aldım

tekrar koltuğa geldiğime viskiyi bardağa koydum ve yudumladım

gelen acı tat ile yüzümü buruşturdum

" Ne demek biliyorum Mano bu kadar mı, ben izin vermiyorum o kadar emeğe bu saygısızlık olamaz kabul edilemez" dediğinde ona baktım

" ne yapalım o zaman Nida" bir yudum daha aldım

" aklımda bir fikir var ama hemen reddetmek yok tamam mı"

dediğinde başını hafifçe salladım " nedir?"

" tefeciden para alacağız" dediğinde kahkaha attım bu iki haftada ilk defa bu kadar gülüyordum

" batmadan önce canımızı da verelim diyorsun yani" dedim ve tekrar gülmeye başladım

"ciddiyim ben Mano bildiğime kadar 3-4 ay süre veriyorlar biz bu süre zaafında borcumuzu öderiz" dediğinde ciddileştim

"zararımız 3-4 milyon dolar Nida haberin var mı hadi diyelim aldık ya ödeyemezsek" dedim bana güven verircesine baktı

" bana güven Mano öyle bir şey olmayacak" dedi

Bu hayata canımı tek verebileceğim kişi Nida idi

10 yıllık bir arkadaşlığımız vardı

şirkette asistanım evde arkadaşım, sırdaşım, kardeşim herşeyim benim Nida ve en önemlisi

Nida benim Ailem’di

Bir de aklıma MONA geldi hayalim

MONA’dan önce hayatım çok değişikti

yurtta akşam cezalı arkadaşına ekmek vermek için ekmek alamaya çalışan azarlanan aç kalan Manolya

şimdi çok zengindi ama bu da her an gidebilirdi o yüzden teklifi kabul edecekti

" tamam mekan neresi saat kaçta" dediğimde heyecandan ellerini birbirine vurdu Nida

" ben araştırıcam şimdi bulurum yarına, ben şöföre söylerim yarın götürür seni " dediğinde kafamı onaylarcasına salladım salondan çıkıyordu ki son kez arkasına dönüp konuştu

Ben de daha fazla uyanık kalmamak için yatmaya karar verdim

Ayağı kalktığımda ilk’te sendeledim ama alışkın olduğumdan dolayı çok işlemedi

Asansörün kapısına gelince 3. kata tıkladım

MONA kozmetik markasıydı cilt bakımı, makyajlar, kremler, maskeler yanı kısacası sıradan bir kozmetik markasıydı

Odama geldiğimde saten toz pembe geceliğimi giyip makyajımı silip yatağa yattım ve gözlerimi uykuya teslim ettim

YAZIM HATALARI İÇİN KUSURA BAKMA

HAYALET OKUYUCU OLMA BOL BOL YORUM YAP LÜTFEN