1. Bölüm— Franz Kafka

Köşeleri rutubetli beyaz duvarlar, tek kişilik dağınık bir yatak, bir kıyafet dolabı, çalışma masası ve kitaplık... Ve bu odanın ortasında yavaş adımlarla çıkış kapısına yürüyen bir kadın... Kaç gündür kendisini rahatsız hissediyordu. Baş ağrısı bir yandan, anksiyete bir yandan geliyordu. Şimdi ise hastaneye gidiyordu çünkü bu durum canını sıkmaya başlamıştı. Odadan yavaş adımlarla çıktı. Dış kapıyı kapattı. Ve kapıyı kilitleme kararı aldı. Tam kilitleyecekken arkasından bir kahkaha sesi geldi. Bu sesle hemen arkasına döndü. Alışamamıştı hala. Tekrar kapıya döndü, anahtarı kapıdan çıkardı ve cebine koydu.

Köşede beklerken gelen dolmuşa bindi. Oturdu ve kitabını okumaya başladı. Franz Kafka "Dönüşüm"... Kitabı okurken camdan dışarı baktı, kalbi yerinden çıkmak istercesine çarpıyordu. Neredeydi? İneceği yeri mi kaçırmıştı? Yoksa yanlış dolmuşa mı binmişti? Sanki tam bakmamıştı dolmuşun önündeki istikameti gösteren tabelalara. Korkuyla eline telefonumu aldı ve konumuna baktı. Bulunduğu yerle derin bir nefes aldı ve kafasını kaldırdı. Gözü yanına doğru kaydı. Otobüsün diğer tarafındaki koltukta o mu oturuyodu. Nefes alışverişi hızlanmıştı. Yanda oturan kişiye gözleri dikerek bakıyordu. Yanda oturan kişi kendisini izleyen gözleri hissetmişçesine nefretle kendisini izleyen kadına gözlerini çevirdi. Önce, gördüğü bakışla irkildi." Hanımefendi bir sıkıntı mı var" diye sordu nazikçe. Kadının davranışı değişmiyordu, hala nefretle bakıyordu kendisine. Adam kadının bakışından korkmaya başladığı için yerinden kalkarak şoförün yanındaki boş koltuğa oturdu. Kadın elindeki " Dönüşüm" adlı kitabı parmak boyunlarını beyazlaştıracak kadar sert bir şekilde sıkıyordu. Şoför hastanenin önüne gelince yaşlılara haber vermek için durduğunda nerede olduklarını da söyledi. Şoförün sesiyle kendine gelen kadın hızla dolmuştan indi ve randevusunun olduğu doktorun yanına danışmanlara sorarak ilerledi yüksek tempolu adımlarla. Çevredekiler kadının bu davranışına anlam veremiyorlardı ne kadar da hastanede olsalar bile. Kadın içeriye girdi.

O odadayken hastanenin içinde bambaşka bir hayat yaşanıyordu. İğne olmamak için hastaneyi inleten bebekler, sonuç göstermek için insanların sırasına girmeye çalışan yaşlılar, kesintisiz çalışmaktan yorulmuş danışman ve temizlik çalışanları, hastalarla uğraşmaktan bezmiş doktor ve hemşireler... İnsanlar sıralarını yukarıdaki ekrandan takip ederken diğer insanların yaşadıklarından hiç haberdar değillerdi. Herkes kendi acısını çekilmez sanıyordu. Ancak her acı çeken kişiden bir şeyler alsa da sonunda ya bitiyordu ya da kendisiyle beraber acıyı çekeni de bitiriyordu. Ancak sonuç olarak acı iki türlü de yok oluyordu. Bazı acı fizikseldi bazı acı ruhsal, kimi kişi o acıyı tek başına kimseye belli etmeden çekerdi kimisi çektiği acıyı tüm dünyaya duyururdu. Acı hissinin tanımında 3. Halin imkansızlığından da bölücü bir durum vardı. Ya beyaz ya da siyah gibi değil. Ya siyah ya da daha da siyahtı. Ya yanlız ya da daha da yanlızdı. Hani az önce acısını bütün dünyaya duyurandan bahsetmiştik. O da yanlızdı. Sadece o yanlızlığını gidermeye çalışıyordu ama başarılı olmak bir yana bir de bunun üstüne aşağılanıyordu. İnsanlar acısını gkstere güçsüz diyordu ancak asıl güçsüz olan çektiği acıyı kendisine bile farkettirmeden sokup gidendi. Asıl güçlü ise o acıyı hem gösterip hem de tek başına yenebilecek olandı. Tam başına yenebilen değil.

Kadın sakin adımlarla doktorun yanından çıktı. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Onun yüzünü gören az önce yılbaşı çekilişi kazanmış sanabilirdi. Ama aslında şuan gülmemesi gerekiyordu. Doktor kendisini psikiyatri kliniğinde yönlendirmişti. Ancak kadın zaten daha önce de bunu duymuştu. Gitmeyecekti. Küçükken kendisine şizofreni tanısı koyulmuştu bu tanıyı babası koymuştu, küçükken şizofrenik atak geçirip kendine zarar veriyordu ancak baba kızının hayatının yok olacağını tanıyı resmi olarak alırsa biliyordu. Ancak belki de sadece kızı için değildi bu isteği. Kendisi için de istiyordu. Kim kızı şizofreni olan bir babadan psikiyatrik yardım almak isterdi ki. Babası ne de olsa devlette çalışmıyordu babası. Özel kliniği vardı. Bundan dolayı sadece düşük dereceli sakinleştirici ilaç veriyordu kızına. Kadın şuan o ilaçları kendi temin etmek zorunda olduğu için gelmişti aslında hastaneye. Ne yazık ki ne zamandır alamıyordu ilaçlarını aynı bugün yaşadıklarını yaşayarak.

Kadın sakin adımlarla hastaneden çıktı. Eve yürüyerek dönmeye karar vermişti. Zaman onun için anlaşılmaz bir kavramdı. Bir süre yürüdükten sonra bir kahvehanenin önünden geçerken radyodan gelen sesle ayakları yere çivilendi.

İnsanların şekillerine bürünüp onları köleleştiren yeni bir canlı ırkı mı? Radyodaki cümleyle aklından geçen bu soru onu rahatsız etmişti. Aslında bu cümle bir şizofreni hastası için bile uçuk gelebilirdi.

Selamlarrr. Nasılsınız?? Umarım iyisinizdirr. İlk hikayem bu lütfen eleştirmekten ve yorum yazmaktan çekinmeyin. Eğer sorarsanız nasıl bir gidişatı olacak hikayenin diye cevap veremem çünkü anlık olarak yazıyorum. Ama sevmenizi bütün kalbimle istiyorum. Sizi seviyorummmm