KIVILCIM

AYDİLGE YAMAN
Kurul odasında büyük bir sessizlik vardı.Kimse tek kelime etmiyordu.
Komutanın az önce söylediği şey, herkesi suskun bırakmıştı. Kimse bu görevi üstlenmek istemiyordu. Çünkü bu görev neredeyse intihar demekti.
Ama ben bir adım öne çıktım.
KDP’nin bana yaşattıklarının bedelini ödemesi gerekiyordu.
Komutanın gözleri bir anlığına büyüdü. Şaşırmıştı. Çünkü bu görevin ne kadar zor olduğunu biliyordu.
Bize verilen görev basitti… ama ölüm kokuyordu.
KDP’ye gidecek silahları taşıyan tırı durduracak, silahları ele geçirecektik.Böylece KDP’nin büyümesi engellenecekti.Bunun için bir yüzbaşı gerekiyordu.
Ve ben o yüzbaşı olmuştum.
Orgeneral Baybars Börü bana dikkatle bakıyordu. Sanki gözlerimin içinde bir şey arıyordu.
Bir anlığına gözlerinde korkuya benzeyen bir ifade gördüm.
Ama bu imkânsızdı.
Koskoca Orgeneral Baybars Börü korkacak bir adam değildi.Aksine, korkuyu insanlara o salardı.
Odada bulunan herkes bana bakıyordu. Bir kadının bu görevi üstlenmesine şaşırmışlardı.
Düşmanın sınırlarına girmek kolay değildi.
Herkes bunun cesaret olduğunu düşünüyordu.
Fısıldaşıyorlardı.
Ama kimse gerçeği bilmiyordu.
Bu cesaret değildi.
Bu intikamdı.
Bir yıl önce yaşadıklarımı unutamıyordum.

1 Yıl Önce

9 EYLÜL2045

Gelen alarm sesi tüm askerleri tedirgin etmişti.
Herkes ailesini düşünüyordu.Vatanını düşünüyordu.Bundan sonra ne olacağını düşünüyordu.
Her şey yirmi bir dakika önce gelen o telsiz mesajıyla başlamıştı.
Bir çok bakan ve beraberindeki üst rütbeli komutanlar suikasta uğramıştı.
Ölmüşlerdi.
Ordunun başında yalnızca Tuğgeneral Baybars Börü kalmıştı.
Onun sözünden çıkmıyorduk.
Birkaç dakika sonra televizyon açıldı.
Bir haber kanalında bir adam konuşuyordu.
Teröristti.
Oysa onların soyu altı yıl önceki 3. Dünya Savaşı’nda tükenmişti. En azından biz öyle sanıyorduk.
O savaş sadece insanları değil, teknolojiyi ve devletleri de yok etmişti.
Dünya adeta geriye gitmişti.Teknolojik olarak yeniden 2000’li yılları yaşıyorduk.
Ama bu insanlar nasıl yeniden ortaya çıkmıştı?
Adam kameraya bakarak sadece tek bir cümle söyledi.
Sonra ekran karardı.
Elektrikler kesildi.
“Bize yaptıklarınızın bedelini ödeme vakti geldi.
Biz yeniden doğucaz.”

Bir saniye sonra…
Bir patlama sesi duyuldu.
Sonra bir tane daha.
Sonra bir tane daha.
İnsan çığlıkları yükseldi.
Hemen masanın altına girdik. Ama ben korkuyla dışarı bakmaya çalışıyordum.
Çünkü korkuyordum.
Aslında savaşlara alışkındım. Altı yıl önceki Dünya Savaşı’nda çocuk sayılırdım ama yine de görmüştüm.
Ama şimdi korkum başkaydı.
Annem…
Ve küçük kardeşim Berk…
O zamanlar sığınaktaydılar. Ama şimdi Ankara’daydılar.
Yani buradaydılar.
Ve bombalar başımızın üzerinden geçiyordu.
Birkaç dakika sonra patlama sesleri kesildi.
Telsizden bir ses geldi.
— Çabuk! Halka yardım etmeniz gerekiyor. Hazırlanın.
Bu Tuğgeneral Baybars Börü’nün sesiydi.
Ama ben donup kalmıştım.
Hareket edemiyordum.
Bunun bir rüya olmasını istiyordum3.Dünya Savaşı’ndan sonra ülkemiz yeniden ayağa kalkmıştı.Hayat nihayet güzel olmaya başlamıştı.

Ama şimdi…
Her şey yeniden yıkılıyordu.
Bir anda omzuma biri dokundu.
Turgut’tu.
— Kendine gel. Gitmemiz gerek.
— Turgut… ailem…
Turgut gözlerimin içine baktı.
— Önce vatan, Aydilge. Önce vatan. Eminim iyilerdir. Emir geldi.
Turgut beni ayağa kaldırdı.
Ve ben yeniden asker oldum.
Çünkü olmak zorundaydım.
Bir savaş başlıyorsa…
Aydilge savaşmalıydı.
Tıpkı altı yıl önce olduğu gibi.
Tıpkı çocukken babama baş kaldırdığım gibi…
Güçlü olmalıydım.
Annem için.
Berk için.
Araçlara koştum.
Önde TOMA’lar, arkada zırhlı araçlar, onların arkasında tanklar vardı.
Turgut ile bir zırhlı araca bindik.
Ama aklım hâlâ ailemdeydi.
Araç durduğunda kalbim yerinden çıkacak gibiydi.
İndim.
Ve donup kaldım.
Bizim sokağın bir üst sokağındaydık.
Turgut yanıma geldi.
Elini omzuma koydu.
— Korkma. İyilerdir. İstersen gidip bakalım.
Ama ben onu dinlemedim.
Koşmaya başladım.
Sokağın girişinde yerde yatan birini gördüm.
Üzerindeki yırtılmış kazak tanıdık geliyordu.
Kalbim duracak gibi oldu.
Yavaşça diz çöktüm.
Yüzünü çevirdim.
Ve…
Berk.
Kardeşim.
— Berk… kardeşim… bana bunu yapma… nolur gitme…
Gözyaşlarım durmuyordu.
— Söz vermiştim sana… bugün restorana gidecektik…
Omzuma bir el dokundu.
— Aydilge… yapacak bir şey yok…
— Sus!
Kardeşimi daha sıkı sarıldım.
Gökyüzüne bakarak haykırdım.
Bir kaç saat önce birlikte gülüyorduk.
Şimdi…
Yoktu.
Bir anda annem aklıma geldi.
Koşmaya başladım.
Yıkılmış binaya doğru.
— Anne! Anne!
Ama birkaç adım sonra onu gördüm.
Yerde yatıyordu.
Ayağının üzerinde bir taş vardı.
Taşı kaldırdım.
Ve…
Donup kaldım.
Annemin vücudu yanmıştı.
Yüzünün yarısı dışında…
Hiçbir yeri tanınmıyordu.
Geriye sıçradım.
Haykırdım.
Defalarca.
Ellerimi yere vurmaya başladım.
Kanayana kadar.
Turgut beni tutmaya çalıştı.
— Bırak! Bana dokunma!
Sonra gökyüzüne bakarak bağırdım.
—Orosbunun çocukları!Bunun bedelini ödeyeceksiniz!

Günümüz

BAYBARS BÖRÜ

Sözlerimi bitirir bitirmez öne çıkan o kız…
Sanki onu daha önce görmüş gibiydim.
Cesurdu.
Ama gözlerinde başka bir şey vardı.
İntikam.
O ela gözlerde bunu açıkça görebiliyordum.
Bir yıl önceki katliamda binlerce insan ölmüştü.
Ülke ikiye bölünmüştü.
32 ili kaybetmiştik.
Tokat, Sivas, Kahramanmaraş, Gaziantep…
Ve daha fazlası.
Kayıpları olmuş olabilirdi.
Benim annem o sırada Ankara’da sığınaktaydı.Şanslıydım.
Ama memleketim Rize…
Şimdi KDP’nin elindeydi.
Orada zulüm vardı.
Gözlerim tekrar o kadına kaydı.
Nasıl bu kadar güzel olabiliyordu?
Hayır Baybars.
Bu düşünceleri sustur.
Ülke yanarken böyle şeyler düşünemezsin.
Kalbinde başkası varken böyle şeyler düşünemezsin.Kalbindeki kadını yıllarca göremesen bile…
Kendimi toparladım.
Sesimi sertleştirdim.
— Kabul edilmiştir. Görevin başında sen varsın.
— Emredersiniz komutanım.
Ama içimde bir his vardı.
Bu kadınla yollarımız daha çok kesişecekti.