1.Bölüm

"insanoğlu ikiye ayrılır iyiler ve kötüler birde masumlar iyiler iyilik yapar kötüler kötülük mahşer günü gelince hesabı masumlar öder"

EFLİN KOR

O gece ölmem gerekiyordu ama ben hala nefes alıyordum.Bunu fark ettiğim an içimde birşeylerin yanlış gittiğini anladım . Çünkü o kasvetli salonda annem ile babamın cansız bedenlerinin yanında benimde yatmam gerekiyordu.

Kanım çoktan akıp gitmeli adım unutulmalıydı ama olmadı. Ölüm beni almamıştı belki de almaya cesaret edememişti. Hayatta kalmam bir mucize değil bir başlangıçtır. Artık nefes almak sadece yaşamak demek değil intikam demekti.

Hastanenin o keskin kokusu her nefeste biraz daha içime işliyor ama artık fark etmemeyi öğrendim. Koridorda yürürken ayak seslerim bile düşüncelerime yetişemiyordu; yorgundum ama durmak gibi bir seçeneğim yoktu.
“Doktor hanım, 312’nin sonuçları çıktı.”
Hemşirenin sesiyle irkildim gibi oldu ama belli etmedim. Dosyayı elime aldım, gözlerim hızla satırların üzerinde gezindi.

Rakamlar tanıdıktı, ama sonuçları her zaman aynı ağırlığı taşımıyordu.
“Hemoglobin düşmüş… kan hazırlansın. Bir ünite hemen,” dedim, sesim alıştığım o netlikle çıktı.
“Tamam, hemen ilgileniyorum.”
Kapıyı itip içeri girdiğimde oda diğerlerinden farksız görünüyordu ama içimde bir şey hafifçe gerildi. Monitör sesi bir an hızlandı. Gözlerim refleksle ekrana kaydı, sonra yatağa.
Hasta kıpırdadı.

“ sakin ol” dedim, yanına yaklaşırken. Sesim otomatikleşmiş bir güven taşıyordu ama içimde her zaman küçük bir tedirginlik olur ya yetmezse diye.
Gözlerini aralamaya çalıştı. “Neredeyim?'
“Hastanedesin. Güvendesin.” Eldivenlerimi takarken onu izledim. “Ama bana biraz iş çıkarıyorsun, onu söyleyeyim.”
Bu cümleyi bazen bilerek söylerim. İnsanları hayatta tutan şeylerden biri de normal hissetmeleridir.
“Ne oldu bana?” dediğinde gözlerindeki bulanıklık yavaş yavaş yerini meraka bırakıyordu.

Bir an duraksadım. Her şeyi söylemekle doğru olanı söylemek her zaman aynı şey değil.
“Ciddi darbe almışsın,” dedim sonunda. “Ama şanslısın… daha kötüsü olabilirdi.”
Monitörün sesi tekrar düzene girdiğinde içimdeki gerginlik de bir nebze de olsa azaldı.

“Şimdi dinleneceksin,” dedim, biraz daha yumuşak bir sesle. “Geri kalan her şeyi sonra konuşuruz.”
Gözlerini kapattığında birkaç saniye daha orada kaldım. Gitmem gerekiyordu ama ayaklarım hemen hareket etmedi. Her seferinde böyle oluyor… bir anlığına duruyorum.
Sonra kendimi topladım.
Arkamı döndüm, kapıya doğru yürüdüm. Elim kapı kulpunu tuttu. Kapıyı açtım ve dışarı çıktım.

Hayatta en sevdiğim şeylerden biri dövüş sanatları olabilir. İzlemeye ayrı dövüşmeyi ayrı severim. Küçüğüm den gelen bir ilgiydi. Bugün de mahşer adıyla bilinen dövüş kulübünde tarihin en büyük boks maçı vardı ve ben tabi ki biletlerimi önceden aldım.

Mahşer haritalarda adı geçmez, yolu bilenler de kolay kolay tarif etmezdi. Eski bir depo binasının altına kurulmuştu, dışarıdan bakıldığında terk edilmiş gibi duran o yer geceleri bambaşka bir şeye dönüşürdü. İçeri adım atan herkes önce kokuyu alırdı ter, kan ve paslı demir kokusu. Ardından sesler gelirdi bağırışlar, küfürler, alkışlar ve her şeyin üstüne binen o tok yumruk sesi.

Hastaneden çıkıp otoparka inerken çantamdan araba anahtarımı çıkarmaya çalışıyordum. Arabanın yanına geldiğimde hava hafiften kararmaya başlamıştı. Günün ağırlığı omuzlarıma çökmüştü.

Elimi kapı koluna attım. Kapıyı açtım.İçeri oturduğumda deri koltuğun soğukluğu bedenime yayıldı.
Anahtarı çevirmeden önce direksiyona yaslandım. Gözlerimi kapattım.
Sadece birkaç saniyeliğine.
Sonra derin bir nefes aldım, anahtarı çevirdim. Motorun sesi gecenin içine karışırken ben çoktan yola çıkmıştım.

Eve geldim. Çantamdan çıkardığım anahtarla eve girdiğimde duyduğum tek ses derin bir sessizlik ti."Deniz!" diye bağırdığımda cevap alamadım. Deniz'e seslenmye devam ederer evi dolaşıp onu aramaya başladım.

Deniz'in odasına girdiğimde yatakta kıvrılıp cenin pozisyonunda uyuduğunu gördüm.Maça girmemize bir saat kaldı ve bu kız hala uyuyo çıldıracağım.

Kenarda ki komidinin üzerindeki suyu alıp Deniz'in yüzüne çarpmam ile sıçrayarak uyanması bir oldu." Noluyo kızım delirdin mı sen " diye söylenmeye başlayınca çekemiyeceğimi anladığım için odadan çıkmaya hazırlandım.

Tam kapıdan çıkarken " bir saate evden çıkıcaz çabuk hazırlan " dedim.

Denizle ortaokulda tanışmıştık. Tüm hayatımı alt üst eden o olaydan sonra sahada bağlanmıştım ona. Bana hem anne hem abla hem kardeş olmaya çalışmıştı ve başarmıştı da .

Tüm o düşüncelerin içinde oday girmiştim ve kapıyı kapattım. Artık mahşere gitmeye hazırlana bilirdim.