Bölüm 2: “Kafede Tanışma”

Mekân: Edremit – Kazdağları’nın eteklerinde, nostaljik ama huzurlu bir sahil kasabası.
Zaman: Günümüz
Lina’nın (Elif’in) Şu Anki Hayatı:Lise sonrası Balıkesir Üniversitesi’nde okumuş, mezun olduktan sonra Edremit’e dönmüş. Küçük bir kafede garsonluk yapıyor. Kimse onun gerçek kimliğini bilmiyor. Sessiz, içe kapanık, ama gözlerinde hep “bir şey eksikmiş” gibi bir ifade var

Edremit’in Aralık sabahı, gri ve yorgundu.

Lina, her sabah olduğu gibi, denize bakan köşedeki masayı sildi. Bu masa ona aitti. Belki de sadece orada, kendini az da olsa ait hissediyordu.

Küçük, taş duvarlı, nostaljik kafenin adı **“Zamanın Ötesi”**ydi. Gelen müşterilerin çoğu emekliydi, ya da yazdan kalma insanlardı. Ama o gün farklı biri geldi.

Uzun boylu, ince sakallı, elinde not defteriyle bir adam…

Arda.

“Merhaba,” dedi Arda, gülümseyerek. “Sessiz bir köşe var mı burada, yazı yazmam gerek.”

Lina göz ucuyla baktı. O sesi bir yerden tanır gibi oldu, ama zihni hemen bastırdı.

“Şuradaki masa,” dedi. “Denize bakıyor. Kimse oturmaz.”

Arda teşekkür edip oturdu. Not defterini açtı. Ancak gözleri ara sıra Lina’ya kayıyordu.

Bir şey vardı bu kızda.

Bu kasabada neden yaşadığını bilmiyordu. Ama o gözleri… daha önce bir fotoğrafta görmüştü.

On yıl önce, kaybolan bir mafya kızının dosyasına iliştirilmiş bir cocuk