1.Bölüm

Her sabah olduğu gibi yine karın ağrısıyla uyanmıştım,heryerim morluk ve yara bere içindeydi dün amcamdan dayak yemiştim,Sırf yengeme biraz sesim yükseldiği için. Olduğum yerden zorluklarla kalktım,bian önce kahvaltıyı hazırlamam gerekiyordu yoksa bidaha dayak yiyecektim.

Mutfağa inip kahvaltıyı hazırlamaya başladım,yaptığım bazlama hamurunu yoğurmaya başladım,hamuru her yoğuruşumda karnıma bıçak saplanıyordu sanki,Açıdan başımdan aşağı terler boşalıyordu.Nihayet yaptığım bazlama hamurlarını tandıra yapıştırmıştım.

Üstümde bulaşmış un kırıntılarını temizledikten sonra etrafıda temizlemiştim,belimi tutarak sedire oturmuştum.Zar zor doğrulttugum belimi arkaya doğru yaslamıştım.Daha sonra vücudumda morluk varmı diye bakmaya başladım.

Kollarımdan ve karnımdan hariç,bacaklarımda morarmıştı.Baldırımın alt kısmı vurulan sopa nedeni ile mor ve yeşilimsi bir renk olmuştu.Diğer bacağıma baktığımda ise yere düştüğüm için bacağımın ön kısmı yarıya kadar soyulmuştu ve kuruyan kan orada öylece duruyordu.

Bu sırada evdeki üç başlı yılan ordusu da uyanmıştı.Herkes kahvaltı sofrasina inmişti,Bende o sırada hemen kendime çeki düzen vermiştim.Kahvaltıyı sorunsuz bir şekilde atlatmıştık herkes bir garipti sofrada mesela herzaman bana laf sokan yengem bana bişe dememişti.Daha dün bağırıp çağıran,anamdan emdiğim sütü burnumdan getiren ana avrat söven amcamla dedemde bana ne bağırmış nede küfür etmişlerdi.

Herkes Bi değişikti acaba niye böyleler diye düşündüm,daha sonra sofrayı toplamak için masadan kalktım.Elime tabak ve bardak alarak tezgaha götürdüm.Amcam ve dedemde dışarı çıkmışlardı.Ardından elime tekrardan tabak ve bardak aldım. Yengemin bana seslenmesiyle kafamı yengemin olduğu tarafa döndürmüştüm.

Elindeki çayı keyifle içiyordu,yengem çayı keyifle içtiği zaman ya bana bişe yapacak olurdu ya amcamla arası iyi olurdu yada bir yılanlık peşinde olurdu.
Bende her ne kadar yengemi sevmesemde yengeme seslenmiştim.

""Efendim yenge""

"Kız Avşin hadi gül biraz,yaşadın kızım sen.""

""Ne demek istedin yenge anlamadım,ne yaşaması ne gülmesi?""

""Ay birde bunu istemeye gelecekler hiç bişe de anlamıyor" demişti ağız kıvırarak.

""Ne istemesi yenge,sen ne istemesinden bahsediyorsun?""

""Kız sana görücü geliyor,seni istemeye geliyorlar,git hazırlan süslen püslen görücülere kendini beğendir,vallahi kendini begendirmessen ölümlerden ölüm beğen Avşin Hanım""

Yengemin laflarından sonra başımdan aşağı kaynar sular döküldü.Elimdeki tabak ve bardaklar düşmeye başladı.Ayağımda hissettiğim acıyla kendime geldim.Yerde paramparça olan tabakları alıp tezgaha koydum.Onları toparlarken düşüncelerim ile boğuşuyorum.Ben kaç yaşındaydım, daha 16 yaşındayım ne istemesi ne evlenmesi benim yaşımdakiler okuyor meslek sahibi oluyor.

Ben ise evlenecektim,acaba orada başıma neler gelecekti kesin bunlar beni kendileri gibi birine vermişlerdir.Burada eziyet ettikleri yetmemiş gibi oradada aynısı olacak.

Beynimi yiyip bitiren düşüncelerden kurtulmam lazımdı.Bulaşığı bir kenara bırakıp elimi yüzümü yıkadım birazda olsa kendime gelmiştim.Tam o sırada tekrardan yengem bana seslenmişti.

"Kız ne duruyon orada hadi git hazırlan banyo felan yap ha burada gittiğin yere kendini kabullendir sevdir geri buraya geleyim deme ha adımızı çıkarma sonra,merak etme oradaki kumanla iyi anlaşırsın."

Son darbeyide vurmuştu.Küçük yaşta evlendiğim yetmiyormuş gibi birde kuma mı gidiyordum? O kadın nasıl yakıştırıyor kendine bu durumu? Nasıl kumayı kabul ediyor?Kocasını nasıl başka bir adamla paylaşıyor?Hiçmi gurur yok?Ben şimdi cidden boku yemiştim.Yengem bakışlarını daha da keskinleştirmeye başlamıştı.Neyse gidiyim hazırlanayım bari.

Banyoya girmiştim sıcak suyun altında tir tir titriyordum,karnımdaki morlukları görünce dahada çok ağlamaya başladım canım çok yanıyordu isyan ediyordum resmen neden annemle babam beni terketti neden annem beni yanına almadı o kadarmı değersizim.Avşin hazırlanmıştı üstüne çiçek desenli fistan giymişti siyah saçlarını dalgandirip açık bırakmıştı hafif bir makyaj yapmıştı.


Akşam olmuştu misafirler gelmişti.Şimdi ne olacaktı ben gidecektim.Şuana kadar ses çıkartan bile olmamıştı. Beni istemeye Zozan hanım ve Ciwan ağa gelmişti.Kafam eğik bir şekilde kapıyı açmıştım.Salonda Zozan Hanım ve Ciwan Ağa amcam ve dedemle konuşurken.Bende mecburen kahvelerini nasıl içeceklerini sormak için salona çıkmıştım.

""Ağam müsaitmisiniz?"

""Gel müsaitiz"" demişti Amcam.

""Ben sana sormamıştım Amca,Ciwan ağaya sormuştum"" dedim.

O sırada amcamın bakışlarından bana neler yapacağını tahmin etmek o kadarda zor olmamıştı,Öyle de böylede dayak yiyorum bari bir şey yapayım öyle yiyeyim dayağımı.

""Buyur kızım"" demişti.Ciwan ağa

""Kahvenizi nasıl içersiniz Zozan hanımağam ve Ciwan Ağam""

Her ikiside aynı anda""Orta şekerli içeriz kızım"" demişti.

Sırf Zozan Hanıma "Hanımağam" dediğim için yengem orta yerinden çatlayacak duruma gelmişti.Çünkü kendisine"Hanımağa"dedirttirmek için elinden gelen herşeyi yapmıştı ama ben ona hiçbir zaman ""Hanımağa"" dememiştim.Amcamgil de onlara kahvelerinizi nasıl istersiniz diye sormadığım için zorlarına gitmişti. Kahveleri dağıttıktan sonra isteme merasimi gerçekleşmişti.

"Allahını emri peygamberin kavliyle kızınız Avaşin Larayı oğlum Agite istiyorum demişti Ciwan ağa."

"Verdim gitti "dedi amcamda.

Biranda içimde fırtınalar kopmuştu. Hiçmi sevmemişlerdi beni?Hiçmi düşünmemişlerdi, Düşünselerdi böylemi olurdu? Tabi kendi kızlarını isteselerdi vermezlerdi.İçimden isyan ediyordum ama nafile her nekadar da isyan etsem hayatımda hişbirsey değişmeyecekti.Annemle,Babam niye bırakıp gittiniz beni?Niye beni bu hayata mahkum ettiniz?Hiçbirinin cevabı yoktu.

Kayınbabam Ciwan ağa yerinden kalkıp cebinden çıkardığı nişan yüzüğünü parmağıma takmıştı.

"Bundan sonra avaşin güneş benim gelinimdir soyadıda Güneş değil Koçer" dir

""Yarına kadar gelin kızımızı hazırlayın,yarın biz gelip alıcaz demişti""Ciwan ağa.

Bundan sonraki hayatımda neler olacaktı.Gene ezilecektim gene hor görülecektim.Tabi yengemgil de bu lafı duyduktan sonra hemen hazırlıklara başlamışlardı.Beni göndermek işine gelmişti.Ama sırf kızı ağa gelini olamadığı içinde içten içe kıskanıyordu.Amcam bu yüzden bugün bagırmıstı ne de küfür etmişti.Herşey çıkar içindi yani.

Odama gidip yatmaya çalışmıştım ama sırtımdaki morluklar ve yaralar canımı acıtıyordu.Yatakta sağ sola döndükçe sırtım dahada ağırıyordu.

En iyisi camın kenarında oturmak tı.Camın kenarına geçtim dışarıyı izledim,aslında dışarıyı değil kaybolan gençliğimi mahfolan hayallerimi,yaşayamadığım çocukluğumu izledim.Ben bu konakta sadece yaşayan ölü olarak yaşıyordum.Bir hizmetçi,hor görülen,kimsesiz bir kız olarak yaşıyordum.

Bu konakta benden hariç herşey vardı,çığlıklarım,bağırışlarım,çocukluğum,gençliğim kalmıştım geriye.Sabaha kadar pencerenin kenarında oturmuştum çok sevdiği an gelmişti güneşin doğuşu ben bu hayatta tek ona sevinmiştim,ne demişler hiç gülermi derdi olan,hiç gülermi Anasız babasız
kalan, ben sadece güneşin doğuşuna gülüyordum.Ben kendimi o kadar kaptırmışımki dışarıya yengemin geldiğini bile duymamışım.

Yengem beni arkadan dürtüklemişti.Hazırlanmam gerektiğini söylemişti.

"Avaşin kalk kız kalk karadenizde gemilerin mi battı?Ne bakıyorsun öyle dışarıya?Hadi kalk ne duruyon hadi hazırlan kocan gelecek.Seni alacaklar hadi al şu beyaz elbiseyi giy üstüne."

Kuma gittiğim yetmiyormuş gibi bide emir veriyorlar,o beyaz elbise benim kefenimdi.Kefenimi giymemi istiyorlardı.Bende dediklerini yaptım bana verilen beyaz kefeni giydim.

Daha sonra kaynanam ve kayınbabam geldi.Ben konaktan çıkarken amcam konuşmak için beni yanına çagırdı.

""Bana bak,beni iyi dinle senin evlendiginden babanın haberi var,Baban verdi seni bunlara haberin olsun,he şu var kocanla kavga edersin dövüş edersin sakın bu konağa adımını atma anladınmı beni!""

Beni kolumdan tutup tekrardan kaynanamın ve kayınbabamın yanına götürdü.Ardından cehennemim olacak o eve gittim.O ev benim cehhenemim di.Heleki gitmeden önce amcamın dediği laf kulağımda çınlıyor du "Evlendiğinden babanın haberi var baban isteyerek verdi seni baban anlaştı onlarla" Bi insan bir baba kızını çocuğunu nasıl verirdi hiçmi düşünmemişti beni onun üstünde onlarca emeğim vardı.Ama zaten düşünse beni verirmiydi.