1. Bölüm

Geçmiş - 18 yıl önce..
"Baskın var!"
Babamın korumalarından olan Çağıl abinin sesiydi bu. Kapı aralığından yankılanan bağrışı, o gece evimizin üzerine kabus gibi çöken ilk rüzgarıydı. Bu güne kadar her şeyin sahibi olduğumuzu sanırdım; ama çağıl abinin iki kelimesi bütün dünyamı ve çocukluğumu yerle bir etti..
Annemin yüzündeki o ani, kan donduran sarılığı hiç unutmayacağım. Leyla Kıraç, hayatında ilk defa kontrolü kaybetmişti. Babam ise saniyeler içinde o soğukkanlı, korkusuz adamdan, sadece kızını korumaya çalışan çaresiz bir babaya dönüşmüştü.

"Akay, bana bak güzel kızım" dedi babam. Elleri titreyerek boynuma ağır, metalik bir kolyeyi geçirirken. Kolyeye benzeyen şey tenime çarptığında buz gibiydi. Titrememe sebep oldu.

Annem aceleyle kolyenin kilitli mekanizmasını sıkıca bastırdı, gözlerindeki yaşlar yanaklarından süzülürken " Bu madalyonu asla ama asla boynundan çıkarmayacaksın. Ne olursa olsun sakın arkana bakma, koş."

Daha ne olduğunu anlayamadan babam beni malikanenin arka kapısından itercesine dışarı çıkarttı. "Koş Akay! Saklan!" dedi kapıyı suratıma kapatmadan önceki son sesinde.
Gecenin karanlığına , bardaktan boşalırcasına yağan yağmurun altında ıslak çimenlerin arasında arka bahçeden çıktım. Hava çok soğuktu ve yağmur yağıyodu, üstümdeki pembe elbisem kirlenmişti.. Oysa bunu annem ve babam doğum günümde almıştı. Evet. Bu gün doğum günümdü. Ve ben doğum günümün çocukluğumun ölüm günü olduğunu henüz bilmiyodum.

Evin içinde boğuk çığlıklar, cam kırılmaları ve ardından arkası kesilmeyen patlama sesleri geldi. Çok yüksek...Kulak tırmalayan ve rahatsız edici bi sesti bu. Bahçeden çıkıp çitlerin arkasına geçtim ve Gözlerimi sıkıca yumdum ve kulaklarımı ellerimle kapattım. Çok korkuyodum..
Ve sonra..Ölümcül bir sessizlik çöktü.
Silah sesleri kesildiğinde ortalıkta sadece yağmurun sesi ve kendi kalbimin kulaklarımda atan sesleri vardı. Demir çubukların arkasından büyük evimizin bahçesine baktım. Gördüğüm manzara, çocukluğumun tablosuydu.
Bahçede babamın sadık adamları vardı. Ama hepsi bahçenin çimlerine serilmişti yatıyolardı ve hepsinin üzerinde kırmızı lekeler vardı.. Hareketsizdiler. Birkaç adım ötede annem ve babam diz çöktürülmüştü etraflarında tanımadığım adamlar vardı. Nefesim boğazıma düğümlendi. Çitin parmaklıklarını sıkan parmaklarım hissizleşti. Zaman o an durdu.

Ve onların önünde duran o devasa silüeti gördüm: Cihangir Karahan. Elinde siyah bişey vardı ve annemin anlına dayalıydı. Cihangirin yanında ise benden birkaç yaş büyük oğlu duruyodu. Üzerinde kusursuz bir palto vardı. Eskiden evimize sık sık gelirlerdi ordan tanıyodum Cihangiri.

Oğlu babasının hemen yanında, ellerini cebine sokmuştu. Yüzünde en ufak bir korku, şaşkınlık ya da acıma yoktu. Sadece bomboş , buz gibi gözlerle yerde yatan adamları izliyodu. Sanki biraz önce babası hayatımı mahvetmemiş gibiydi. Oysa ben tir tir titriyodum ve çok korkuyodum...
Babam son nefesini vermeden önce başını başını yavaşca kaldırdı. Gözleri bi an için bahçe çitlerinin arasına, benim saklandığım yere değdi. Karanlıkta kaldığım için beni göremediğini biliyordum ama o son bakışındaki veda, ruhuma kazındı...

Cihangir Karahan elindeki siyah şeye bişey yaptı. Anlayamadım. Çok küçüktüm. 8 Yaşında bi çocuktum. Bi ses yükseldi. İki kere. Patlama sesi... Annemin ve Babaım cansız bedenleri bir zamanlar beraber koşup güldüğümüz o yeşil çimenlerin üzerine yığıldı.

O gece, o bahçefe sadece ailem ölmedi. Sekiz yaşındaki Akay öldü. Yerine, boynundaki kolyenin demiri gibi sertleşen, gözlerindeki ateşi intikamla bileyen başka bir kız çocuk doğdu. Ve ben, o çitin arkasından bir daha asla arkama bakmadan uzaklaşırken, tek bir yemin ettim:
" Seni unutursam, kalbim de kurusun Ailem de Allah da affetmesin. Senin için gelicem Cihangir."

18 Yıl Sonra ; Şimdiki Zaman...

Ben Akay Kıraç. 26 yaşındayım.
O gece o çitin arkasından kaçtıktan sonra sokaklar beni emdi. Kirli, acımasız ve merhametsiz sokaklar.. Ama hayatta kalmamı sağlayan da onlardı. Yetimhanelerden kaçtım, polislerden kaçtım, çetelerin arasında piç muamelesi gördüm ama hep direndim. Çünkü içimdeki ateş, beni canlı, intikamımı diri tutan tek şeydi.

On üç yaşımdayken yeraltı dünyasının karanlık dehlizlerinde yolumu kaybetmek üzereyken o buldu beni. Zeyd Polat. Ona "İhtiyar" diyorum. Emekli eski bir ajan, şimdilerin ise gölgesinde yaşayan "temizleyicisi" stratejisi.
Gözlerimdeki o öldürücü hırsı, o derin kini fark etti, Nedenini, kimden intikam almak istediğimi asla sormadı. Sadece bana bir seçenek sundu: "Ya bu dünyada köpeklere yem olacaksın, Ya da avcı."
Ben avcı olmayı seçtim. Zaten o günden beri tek amacım buydu. 5 yıl boyunca İhtiyar beni bir silaha dönüştürdü. Sadece silah kullanmayı, yakın dövüşü veya bomba yapmayı öğrenmedim,
Dilara oldum, Yasemin oldum, Elif oldum... Sosyetenin en şık balolarında dans etmeyi de öğrendim , bir hackerın kodlarını kırmayı da, insanların gözünün içine bakıp en büyük yalanı söylerken nabzımı kontrol etmeyi de öğrendim, Manipüle etmeyi öğrendim. Sabretmeyi öğrendim. En önemliside buydu: İntikam soğuk yenen bir yemektir, demişti İhtiyar. Ve ben bu yemeği Cihangir Karahan'ın boğazına düğümlemek için tam on sekiz yıl bekledim.

Ve şimdi... O an geldi. Akay Kıraç öldü. Küllerinden , " temiz, geçmişi şaibesiz, kimsesiz ve sessiz ve ezik" bir kız doğdu Zeynep Aydın.

Kusursuz sahte kimliğimle, Karahan malikanesindeki hizmetli kadrosuna sızmayı başardım. Bugün ilk iş günüm. İçerdeki her bir taşın, her bir koridorun planını ezberimde taşıyorum. O bahçe.. Ailemin katledildiği o bahçe, zihnimde. Şimdi ailemi katleden şerefsizin bahçesi benim çalışma alanım. O kanı bozuk piçi de aynı anneme ve babama yaptığı gibi kendi bahçesinde, ama onlara nazaran daha acılı ve uzun bi ölümle taçlandırıcam.

Demir Karahan. Cihangirin oğlu. O gece ailemin öldürülüşünü gözünü kırpmadan izleyen çocuk, şimdi bu evin efendisi. Beni görmüyorlar; Kimse, kölesi yaptığı "önemsiz" bir hizmetlinin kendi infaz fermanını imzalayacağına inanmaz ve inanmak da istemez. Ama ben burdayım. Hemde en yakınlarında. Kendilerini en güvenli hissettikleri yerde..
Boynumdaki o ağır, kilitli metalik kolye üniformamın altında tenime değip bana varlığını hissettiriyor. Sıcaklığı intikam ateşimle yarışıyor.

Derin bir nefes alıp, üzerimdeki siyah önlüğü son kez düzelttim. Kapıdaki güvenlikten geçip, ihtişamlı malikanenin soğuk mermer zeminine ilk adımımı attım. Evin başkahyası, sert yüzlü bir kadın olan Fatma Hanım beni karşıladı.
"Zeynep, değil mi? Ben Fatma . Bana Fatma Hanım diyebilirsin. Başkahyayım." sesi emir verir gibiydi. Başımı salladım. " Patronun kahvesi hazır çalışma odasında bekliyor. Hemen götür. Hata istemem Burası otel değil, Karahan Malikanesi"
Başımı eğip mırıldandım " Emredersiniz, Fatma Hanım" Kahve tepsisimi aldım. Porselen fincanın tıkırtısı, koridordaki sessizliği bozdu. Adımlarım emin, sırtım dik ama içimde fırtınalar kopuyordu. Büyük maun kapının önüne geldim. O kapının arkasındaydı, On sekiz yıllık kabusumun, bekleyişimin , acımın ve nefretimin sebebi. Cihangir Karahan.

Kalbim göğüs kafesimi dövüyordu ama yüzümde tek bir kas bile oynamıyordu. Zeynep Aydın maskesi mükemmeldi. Kapıyı tıklattım " Gir " diye tok ve otoriter bir ses yankılandı içerden. Kapıyı itip içeri girdim Oda loştu, ağır bir puro kokusu ve eski kitap kokusu hakimdi. Cihangir masasının arkasında, arkası dönük bi şekilde devasa camından bahçeyi izliyordu.

Kahveyi masasına bırakıp o tanıdık sesi duymayı bekledim.
"Kahvenizi getirdim, efendim"

Cihangir yavaşca sandalye ile birlikte döndü. Gözleri.. O soğuk,acımasız gözler.. Yıllar yüzünü çizgilerle doldurmuştu, saçlarına aklar indirmişti, 18 yıl önce hatırladığım Cihangir daha ihtişamlıydı, daha korkunçtu. Ya da ben çocuk aklı ve o korkuyla öyle görmüştüm. Ama o bakıştaki canilik değişmemişti. Bana baktı. Bomboş, sıradan bir bakış. Bir insanı değil, bir eşyayı süzer gibi.

Ben, başımı hafifçe eğip konuşmasını bekledim. Silahımı çekip şarjörü üstüne boşaltmak istesemde yapamazdım. Daha sırası değildi. O iğrenç bakışlarına boyun eğdim. Şimdilik.