1. BÖLÜM

„Kahretsin, yine geç kaldım!"

Ben Aden Aybar. 25 yaşındayım ve mesleğine aşık, ama hayatın sillesini erken yemiş bir hemşireyim.

Son zamanlarda hayatım tam anlamıyla şu kısır döngüden ibaret: Az uyu, koşarak işe git, hak etmediğin azarları işit, hayatta kal ve ertesi gün her şeyi tekrar et. Ve tüm bunlar benim sorumsuzluğumdan olmuyor, inanın. Dün gece annemin aniden bastıran ağrıları yüzünden sabaha kadar yatağının başında nöbet tutmuştum. Tam gözlerimi kapatmıştım ki, o lanet olası eski telefonumun alarmı çalmamış. Sonuç? Tam iki buçuk saatlik devasa bir gecikme. Hastaneden kovulmak için harika bir süre.

Hastanenin acil servis kapısından içeri adım attığım an, en yakın arkadaşım Nehir'le burun buruna geldim. Kim bilir başhemşire Sinan Hoca fark etmesin diye arkamdan kaç tane yalan uydurmak zorunda kalmıştı.

„Aden! Kızım sen neredesin? Sinan Hoca çıldırdı, her yerde seni arıyor," dedi Nehir, beni kolumdan tutup personel odasına çekerken. Sesi panik doluydu.

„Annem gece yine çok kötüydü Nehir, sabaha karşı anca gözümü kapatabildim. Şu lanet telefonun alarmı da çalmayınca... Sinan Hoca çok öfkeli mi?"

„Öfkeli kelimesi hafif kalır. Trafik falan dedim ama kızım, her seferinde aynı yalanı söylüyoruz, artık yemiyorlar. Ama bu seferki öfkesi normal değil, sanki özellikle senin açığını arıyor gibiydi." Hızla üzerimi değiştirip eşyalarımı dolaba kilitledim ve derin bir nefes alarak hemşire dinlenme odasına girdim. Kapıyı açtığım an Sinan Hoca'nın o kibirli ve delici bakışlarıyla karşılaştım. Garip bir şekilde yüzünde, beni köşeye sıkıştırmış olmanın getirdiği gizli bir memnuniyet vardı.

„Nihayet, Aden hanım! Lütfedip gelebildiniz. Neredesiniz siz?" diye gürledi Sinan Hoca. Sesi koridorda yankılanmıştı.

„Çok özür dilerim hocam, gece annem–"

„Bana arkana sığınacağın bahaneler üretme! Trafik mi diyeceksin yine? Ben niye iki saat önce buradaydım o zaman?!" diye bağırdı, sözümü acımasızca keserek.

„Şey... Gerçekten çok acil bir durum–"

„Bu sana verdiğim son şanstı Aden. Artık senin bu disiplinsizliğini çekecek sabrım kalmadı," dedi, beni dinlemeye bile tenezzül etmiyordu.

„Hocam lütfen yapmayın! Bir daha asla tekrarlanmayacak, yemin ederim."

„Her seferinde aynı şeyi söylüyorsun ama hiçbir şey değişmiyor! Senin bu sorumsuzluğun yüzünden geçen gün acildeki bir hastayı az daha kaybediyorduk, nöbetçi hemşire eksikliğinden yetişemedik!"

Duyduğum şeyle donakaldım. Ne? Bir hasta mı ölüyordu? Bizim hastanemiz küçüktü, personel sayısı sınırlıydı ama hiçbir hasta benim iki saatlik gecikmem yüzünden ölümle burun buruna gelmezdi. Mutlaka başka bir hemşire bulunurdu. Bu adam, kendi yönetimsel hatalarının ve personel eksikliğinin suçunu resmen, sanki önceden planlamış gibi acımasızca benim üzerime yıkıyordu. Bu işte bir tuhaflık vardı ama o an bunu düşünecek durumda değildim.

„Ben... Özür dilerim..."

Beynim durmuştu sanki. Ama benim hiçbir suçum yoktu.

„Kovuldun, Aden! Topla eşyalarını ve hemen çık bu hastaneden."

„Hocam yapmayın lütfen!" diye araya girdi Nehir, gözleri dolarak.

„Aden'in buna ihtiyacı var."

„Bitti! Yeter, seninle daha fazla uğraşamam. Çık dışarı!" diye bağırdı yüzüme doğru. Sinan Hoca'nın o gür sesiyle irkildim. Gözlerimden yaşlar süzülürken daha fazla küçük düşmemek için odadan hızla çıktım.

Evet resmen Kovulmuştum. Hem de arkasında yatan asıl sebepten tamamen habersiz bir şekilde...

.🪼.🪼.🪼.

2 Hafta Sonra

Geçen iki hafta tam bir işkence gibiydi. Onlarca hastaneye, kliniğe başvuru yapmıştım ama hiçbirinden olumlu ya da olumsuz tek bir dönüş almamıştım. Sanki gizli bir el tüm kapıları yüzüme kapatıyordu.Umutlarımı tamamen kaybetmek üzereydim. Eğer birkaç gün içinde bir iş bulamazsam, herhangi bir kafeye girip garsonluk yapacaktım; çünkü gurur yapacak lüksüm yoktu, annemin ilaç parası bitiyordu.

Ta ki dün akşam, Nehir'in zoruyla bir internet sitesine "Evde bakım ve tıbbi destek için deneyimli hemşire" diye bir ilan bırakana kadar. Bu sefer şansım yaver gitmişti. Gece yarısına doğru ilanımın altına bir hesaptan mesaj gelmişti. Hiçbir detay vermemişlerdi; sadece yüksek bir meblağ teklif etmişler, bu akşam saat sekizde bir görüşme ayarladıklarını ve beni adrese götürmek için şoförlü özel bir araç göndereceklerini yazmışlardı.

Saat tam altıydı. Evimin önüne yanaşan, siyah camlı o lüks araca bakarken, içimdeki o tekinsiz his katlanarak büyüdü. Bu araba, bu gizem... Hiç normal değildi. Ama derin bir nefes aldım, korkumu içime gömdüm ve kapıyı açıp o siyah arabaya doğru yürüdüm.