Bölüm 1

Okulun sıcak havasından zaten sıkıntı basmışken birde üstüne hocanın anlattığı şeyleri anlamaya çalışmak işkence gibiydi.
Tabii ki bu işkenceye ayak uydurmayacaktim.
Önümde duran eskiz defterime karaladigim yüz çizimini çevirip yeni bir yüz çizmeye başladım.
Tabi bu adının tam tersi olan Melek hocadan kaçmadı lakin beni uyarmaktan bıkmış olmalı ki derin bir nefes alıp dersi anlatmaya devam etti.
Cizdigim hafif sakallı, yarı kel, bıyıklı, kırışık yüzlü, pişkin pişkin sırıtan adama yüzümü buluşturarak baktım.
Sıcak hava beni iyice baydigindan üzerimdeki uzun kollu siyah sweatshirtu cekistirmeye başlamıştım.
Sıra arkadaşım -sayılı arkadaşlarımdan- İnci'yi rahatsız etmek pek de umrumda değildi ama onun gözü sürekli bana kayıyor dersi dinleyemiyordu.
Daha fazla dikkati dağılmasın diye yerimde kıpırdanmayı bırakmıştım.
Telefonuma bildirim gelince bu sefer Melek hoca keskin bakışlarını bana çevirdi "Lara dışarı!" sert tonlaması herkesi ürkütüyordu ama bunlar bende işe yaramaz.
Çantamı sırtıma takıp çıkmak üzere ayağa kalktığımda Melek hocaya karşı göz devirmeyi ihmal etmemiştim.
İkimiz dönem başından beri anlaşamıyorduk. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın modundayım ama hoca sanki tek insan ben mişim gibi bana takmıştı.
Kampüsten ayrılırken boynumda duran kulak üstü kulaklıgimi kulağımın üstüne yerleştirip çalma listemden rastgele bir şarkı açtım.yorulmustum...
Telefonumu cebime attıktan sonra en az 35 dakika sürecek yolu kulağımda çalan şarkılar ile yürümeye başladım.
Hayır otobüse bile para veremiycek kadar fakir değilim sadece yürümek istiyorum.
Eve vardığımda elime aldığım kilit ile içeri girmiştim. Çantamı rastgele bir yere attıktan sonra çalışma odama doğru yürüdüm.
Evim büyük değildi ama 2+1 evde tek yaşayınca pardon kedim ile yaşayınca gayet yeterliydi.
Kapıyı açtığımda luma hemen yanımda bitti.
Tebessüm ile onun başını okşayıp onu kucağıma aldım. Çalışma odam aynı zamanda onun odasıydı.
luma'yı küçük yatağına bıraktıktan sonra odama ilerleyip dolabı açtım.Siyah sweatshirtlerden birini alıp üzerine geçirdirdim ve yeni bir kargocu pantolonu giydim.
Çekmeceden uzun bir maske alıp ağzımı tamamiyle kapattıktan sonra cebime birkaç şey atıp evden geri çıktım.
Benim gibi bir tembel için dinlenememek işkence gibiydi...
Evden çıkıp atölyeye doğru yola çıktım bu sefer yürüyecek mecalim kalmadığından bir otobüse bindim.
İndikten sonra 5 dakikalık yolu yürüyerek tamamladım ve kameraların görmediği bu yerin şifresini girip kapıları kapattım.İçeri girip kendimi sandalyeye bıraktım. Biraz esnedikten sonra bilgisayarda araştırmaya başladım.
Hakan Soylu: 46 yaşında, kabarık suç dosyası bulunmakta ama statüsü dolayısıyla hepsinden sıyrılmış, evli 2 çocuğu var birde metresi aile bıkmış durumda ama Hakan Soylu tehtid ile yanında tutmakta gibi söylentiler dolaşıyor.
Soyadı ve yaptıklarının uyumuna göz devirip güldüm.
suç dosyalarını araştırmaya başladığımda gördüğüm şeyler bu adamın kurbanım olmak için doğru kişi olduğunu gösteriyordu.Bir fotoğrafını açıp tekrar yüzünü ezberlemeye koyuldum.
Hedefi bulamazsan hedef seni bulur.
Ezberledigim gibi yarı kel, hafif sakallı, bıyıklı, buruş buruş bir adamdı birde yüzünden hiç silmedigi o pişkin sırıtması...
Neyse birkaç güne silinecekti.
Bilgisayarin yanında duran telefonu alıp Instagram hesabına giriş yaptım LRA yaklaşık 1.5 milyon takipçiye ulaşmıştı.
Gönderi olarak attığım bütün kurbanların işlediği suçlar, kurtulma nedenleri ve fotoğrafları vardı. Fotoğraflarının üzerinde kırmızı bir çarpı vardı.
Bu onların öldüğünü gösteriyordu.
Telefonu kapatıp yerine koyduktan sonra çekmeceden bir toka alıp önüme gelen kızıl saçlarımı topladım.
Dış görünüşümü sevmiyordum.
Hayır ben çirkinim felsefesi yapmıyacagım.
Güzelim ama bu güzellik aynaya her baktığımda bana acı veriyordu.
Annemden aldığım kızıl saçlarım bana her gün işkence çektiriyormuş gibi birde babamdan aldığım yemyeşil gözler kendime nefret duymamı sağlıyor.
Açık duran çekmeceden bir bıçak seçip aldıktan sonra kapşonumu takıp maskemin altından ufak bir tebessüm ile yola koyuldum...
Gelmiştim.
Hakan Soylu da gelmişti.Ses çıkarmıyordu. Korkmuştu.
Korkak.
Yürürken iptal ettiğim kameralara keyifle bakıyordum.Islık çalmaya başlamıştım.
Islık benim imzamdır.
Çalması zor bir melodi bu yüzden bu ıslık ne zaman duyulsa geldiği anlaşılırdi.
LRA'nın geldiği...
Hakan Soylu görüş açıma girmişti. Korktuğundan olsa gerek göğüs kafesi şiddetle inip kalkıyordu.
Karşısında çok da cüsseli olmayan birini görünce kahkaha atmaya başlamıştı. Sorun değil genelde böyle olur zaten.
Kahkahalarinin arasında "bu mu beni öldürecek LRA" dedi alayla.
Sakindim.
Elimdeki bıçağı bir tür döndürüp "artık katil begendiremiyoruz" diye mırıldandım.
Hala kahkaha atıyor...
Kahkahası sinirimi bozmaya başladığından yanına gidip yumrugumu suratına gecirdim. Cüsseli değildim ama güçlüydüm yıllarca çalışmıştım.
Yumruğum sertti.Yediğim yumruktan burnu kanarken hamlede bulunmasına izin vermeden dirsegimi karnına geçirdim. İki büklüm kalmıştı.
Üşengeçligim yine ağır bastığından bıçak ile hızlıca boynunu kesip onu ölümüne terk ettim.
acıyla çığlık atmasına bile zaman kalmamisti zavallının.Atölyeye bütün eşyalarımi bıraktiktan sonra kıyafetleri şömineye -evet atölyede bir şöminem var ve tek görevi kıyafetleri yakmak- attıktan sonra Instagrama yeni bir gönderi attım. Hakan Soylunun ölüm gönderisi.
Bu da bitmişti.
Artık uyumak istiyorum.