Eve dönüş yolu

---

Ali, Efe ve diğerleri yaratıkları alt edip Porsche’yi sürmeye devam ettiler. Motorun uğultusu karanlık diyarın sessizliğinde yankılanıyordu. Fakat etraflarında bir şeylerin yolunda gitmediğini hissediyorlardı. Gökyüzü kapkaraydı, ay yoktu, yıldız yoktu… Sanki başka bir boyutun içine çekilmişlerdi.

Efe direksiyona sıkıca sarıldı.
— “Buradan çıkış olmalı. Ama nereye gittiğimizi bile bilmiyoruz.” dedi.

O sırada yolun kenarında yıkık bir taş kule belirdi. Kule sanki canlıymış gibi kıpırdıyordu. Ali’nin içine bir ürperti düştü. Hep birlikte durmaya karar verdiler. Kuleye doğru yaklaştıklarında taşların arasından ışık sızıyordu. Kapının üstünde garip semboller vardı.

Murat fısıldadı:
— “Bence girmeyelim. Bu işte bir terslik var.”

Ama Serhat, merakına yenik düştü ve kapıya dokundu. Aniden kapı gıcırdayarak açıldı. İçeride, devasa bir taht salonu vardı. Tahtta oturan gölgelerden oluşmuş bir varlık, onları sessizce izliyordu. Gözleri kıpkırmızı parlıyordu.

— “Sonunda geldiniz…” dedi derin bir ses.
“Ben Lord Souzan. Bu diyara adım atan herkes ya bana hizmet eder… ya da sonsuza dek burada kalır.”

Ali’nin kalbi deli gibi çarpıyordu. O sırada yere düşürdüğü portal taşı hâlâ hafifçe parlıyordu. Belki de geri dönmenin anahtarı oradaydı. Ama Souzan onların gözünden hiçbir şeyi kaçırmıyordu.

Gölgelerden oluşmuş yaratıklar yavaş yavaş salona dolmaya başladı. Ali ve arkadaşları sırt sırta verip silahlarını kaldırdılar. Bu, ya son savaş olacaktı ya da evlerine dönüş yolunun başlangıcı

Bu dönüş zor olucağı AP açık belliydi ve bu macera burda bitmemişti