Her kes gidermi

Bu bölüm baya kısa olucak çünki gelecek bölüm aşk bölümleri ve 1 elmanın 2 yarısı tanışıcak eheheeheh
Beğeniler çok az...Okuma desen yokğğ.Bu biraz üzzesede bazı okurlarımı bölümsüz bırakmak istememğğ.Iç sesleri bir az azaltacağım.Sıkılmayın diye🥺.Neyse bu kadar boş yapmalar biter ben sizi yalnız bırakayım.Duygusal olanlar için ağır bir bölüm olucak...O yüzden arada ortaya çıkıp boş boş konuşucağım ehehe seviliyorsunuz iyi okumalar okurlarım😜
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
---

"Hayat dediklerinde ne anlıyorsunuz?"
Bazıları için hayat toz pembe, değil mi? Ne kadar gülünç... Hayat sadece çocuklar için toz pembedir. Ama herkes çocuk olamıyor. Tıpkı benim olamadığım gibi.

Bazen oturup sorguluyorum. Ben neden yaşıyorum? Ben neden doğdum? Neden sevgi görmedim? İnsanlar sürekli "Hayat güzeldir, yaşamak bir mucizedir," diyorlar. Ama benim için hayat, ne bir mucize ne de bir hediye. Hayat, sadece acımasız bir hırsız. En çok ihtiyacın olan şeyleri, sevdiğin insanları, umutlarını bir bir çalıyor. "Onsuz yapamam," dediğin insanları bile senden alıyor, geride sadece boşluk bırakıyor.

Dışarıdan bakanlar, 18 yaşında, güzel ve mutlu bir genç kız görüyor, değil mi? Ama içimde ne olduğunu kimse bilmiyor. Kim bilebilir ki? Kim, o yaralı, sevgisizlik içinde büyümüş küçük kız çocuğunu görebilir? Kim, 18 yaşındaki bedenimin altında, sanki 40 yıllık acılarla dolu bir ruh taşıdığımı fark eder?

Söyleyeyim mi? Hiç kimse. Çünkü insanlar yalnızca gördüklerine inanır. Yüzümdeki gülümseme, ruhumdaki yaraları saklamaya yetiyor. Ama geceleri... Geceleri, içimdeki o sessiz çığlıklar yankılanıyor. Hayat, bana sadece bir savaş meydanı bıraktı. Ve ben bu savaşta tek başımayım.Sahi çığlık atsam,yoruldum ,bıktım,yaşamak istemiyorum,dayanamıyorum desem,kalbim acıyor,aklım susmuyor diyip isyan etsem kim duyar?Kim yardım eder?Kim sarıpsarmalar?Hiçkimse...Şimdi de yardım edenim yok.Göz kapaklarım bana yardım etmiyor.Dünyanı göremiyorum.Göz kapaklarımı açmak işgence gibi geliyor.Bütün uzvlarım sanki parçlara ayrılmışta ben algılayamıyorum.Bedenimle bağ kuramıyorum.Ellerim var ama tutunamıyorum.Ayaklarım var ama nereye gidiceğimi bilmiyorum.Nefes sesimi duymasam öldüğüme inanıcağım.Sahi yaşıyormuydum ki ben?
Zorlada olsa tüm gücümü sarf edip göz kapaklarımı araladım.Önce bulanık görsemde görüşüm netleşmeye başladı. Sehpanın üzerinde bir mektup vardı.Bu da neydi
Zorla titrek sesle ablamı çağırdım.Nerdeydi bu?
-Ab-abla...
Ses gelmedi kalbim kuş gibi çırpınmaya başladı.
-Abla.Nerdesin?
Zorla doğrulmaya çalıştım.Sürünerekde olsam oraya gitmeliydim.Merak beni esir almıştı.Her yerim ağrıyordu ama bu işkenceye rağmen kalktım.Elim hemen karnıma gitti.
-Ahğ.Böyle işin içine ***ben.
Gelip mektubu alıp yere çöktüm.Sırtımı sehpaya dayadım.Mektupu açıp okumaya başladım

"Gece ben birine aşık oldum ve onunla buralardan gitmeyi karara aldım.Bu şehir beni çok boğdu.O yüzden onunla birlikte yurtdışına çıktım.Sende artık büyük kızsın.Kendin kendine baka bilirsin.Borçlarıda düşünme.Kapatıp gittik.Bu son olanlar...Zaten annen sana bakmadı benmi hayatımı sana hasr edeceğim.Her neyse...Her zaman iyi ol. ELVEDA...

GÖKÇE

(Yazar:Her kes gider Gece boş ver tatlım o kaybetti.😜Birde Gökçenin annesi başka kadın o yıllar once vefat etdi.)

Bu muydu yani.Hayatım terkedilmeklerdenmi ibaretdi?Belkide haklıydı.Belkide haksızdı.Zaten kim beni severki?Değersiz birini niye sevsizler ki?Haklı... annem ya annem beni terk etti,ablam kalırmıydı ki?Daha ne kadar kalbim kırılıcaktı?
Tabii, yazını Türkçe olarak daha derinleştirip duygusal etkisini artırabilirim. İşte önerdiğim bazı eklemeler:

---

Başlangıç:

Bu dünyada hiç bir zaman gerçekten yerim olmadı. İnsanlar bana gülümseseler de, gözlerindeki boşluğu görebiliyordum. Hep bir mesafe vardı, içlerinde bir eksiklik. Hiç kimse acılarımı anlamadı, kimse iç dünyama girmek istemedi. En yakın bildiklerim bile sadece dışarıdan izledi. Kimse benim ne hissettiğimi ve neler yaşadığımı anlamadı.

Bu tür bir giriş, okuyucuyu baş karakterin duygusal dünyasına daha yakın hissettirebilir. Yazıyı sadece bir durum tespiti olarak değil, baş karakterin yaşadığı yalnızlık ve çaresizlikle daha derin bir şekilde bağlantı kurarak ilerletebiliriz.

--

Bedenim çoğu zaman bir yük gibi hissediyor. Ayaklarım yere bastığında, sanki yerin derinliklerine çekiliyormuşum gibi bir ağırlık var. Her adımda, bir adım daha geriye düşüyorum. Bazen ellerimi bile hissedemiyorum. Onlar sadece bir yük gibi. Ama en çok içimdeki kırıkları hissediyorum. Kalbim paramparça olmuş, bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağından korkuyorum. Hangi adımı atarsam atayım, içimde bir şey siliniyor gibi. Bir nefes daha alırsam, içimdeki acı daha da büyür gibi.Artık ağlayamıyordum.Bu kalbimi daha çok dolduruyordu.Haykırmak istedim yapamadım.Dün kendimi çaresiz,bü gün ise tükenmiş,bitmiş bir ölü gibi hiss ediyordum...

---

Gökçe'nin yazdığı sözler ellerimde siliniyordu. Bir yandan beni terk etmesinin öfkesi içimi kaplarken, diğer yandan bu kararın içinde bir boşluk vardı. "Artık büyüdün, kendine bakabilirsin" yazmıştı. Bu cümle, hep bana değersiz olduğumu hatırlatıyordu. Hiç kimseye gerçekten ihtiyacım olmamıştı. Hep yalnız başıma mücadele ettim, hep kendi acılarımı taşıdım. Hep bir boşluk vardı, her şeyde bir eksiklik. Hep sevgi vardı ama o bana hiç ulaşmadı.Yaşamanın ne manası kaldı?

---

Dünya benim için sadece bir savaş alanı oldu. Her gün başka bir mücadeleyle karşılaşıyorum ve hiçbir zaman kazanamıyorum. Bu kadar kırık, bu kadar parçalanmış bir ruh nasıl yaşar? Her an bir yerlere düşmeye, her şeyin bir anlamı olmadığını hissetmeye yakın bir bedenle... Kim olduğumu hiç öğrenemedim.Oh olsun bana ben niye her kese güvenip bağ kuruyordum ki,herkesde bana kazık atıyorduki! Ama belki de hayatımın en büyük kaybı buydu, belki de başka birinin gözlerinde kendimi hiç göremedim ve bu hayatta tüm sevdiklerimi kaybettim...
Herkesi kaybedip yalnız kalan birine yazılabilecek bir şiir:

Gözlerinde yansıyan sonsuz karanlık,
Bir zamanlar neşeyle dolan ev, şimdi boş.
Adımların sessiz, her köşe, her duvar,
Bir zamanlar hayatla doluyken, şimdi soğuk.

Bir zamanlar gülüşlerle çınlayan odalar,
Şimdi anıların hüzünle sararmış sayfaları.
Kimi gitmiş, kimi kalmış birer gölge,
Ve sen, kalan tek yürek, yalnız bir savaşçı.

Zaman geçer, ama her şey kaybolur,
Bütün sevilenler, bütün dostlar,
Birer birer ayrılır, göçer sonsuzluğa,
Ve sen, bir göçmen gibi, hep geride kalırsın.

Ama unutma, her bir kayıp, bir iz bırakır,
Yalnızlık, belki de geçmişin izlerini taşır.
Bütün dünya sessiz olsa da,
İçindeki gücü keşfet, hala umut var.

~YAZAN:yazarNR26

-----------------------------------------------

Eee ağlattımmı sizi?Biraz kuru yazdım yaa kendim ağlamadım sksjsjsj insta hesabi acip spoi vercem.Bu arada eyer istediğim beyeni gelmezse Geceni intihara sürüklüyüceğim aaa emeğe saygığğ.🤣 Wattpadde yayınladım.Sonrada burada
Wattpad heabım:(yazarNR26)