9. Yalanlar

Emir’in bu sözleri beni iyice çileden çıkarmıştı. "Ne demek en iyisi? Biz birbirimizi seviyorduk Emir!" diye bağırmak istedim ama sesim çıkmadı. Okula döndüğümde her şey daha da kötüleşti. Aras birkaç gün içinde toparlanıp okula gelmişti ama o, artık benim tanıdığım Aras değildi.

Yanından geçerken başını bile çevirmiyordu. Elif ise durumu fırsat bilmiş, Aras’ın hafızasındaki o boşluğu kendi yalanlarıyla doldurmaya başlamıştı. Kantinde otururken Yağmur yanıma geldi, elini omzuma koydu.

– Ece, Aras az önce sınıfta Barış’a ne demiş biliyor musun? 'O kız (senin için) kaza anında neden oradaydı, beni o mu itti yoksa?' diye sormuş. Elif ona senin takıntılı biri olduğunu, o gün onu takip ettiğini anlatmış.

Dünya başıma yıkıldı. Ben onu kurtarmak için çırpınırken, o beni kazanın sorumlusu sanıyordu. O öğlen vakti, kafeden çıktıktan sonra göz göze geldiğimiz o son an... Aras bana bir şey söyleyecekken araba çarpmıştı. Şimdi ise o anı bir saldırı gibi hatırlıyordu.

Okul çıkışında Aras’ı tek başına otoparkta yakaladım.

– Aras! Dur lütfen. Hatırlamadığını biliyorum ama Elif’in dedikleri yalan. Ben seni...

Aras aniden döndü. Gözleri alev alevdi.

– Bana bak, adını bile tam hatırlamadığım kız! Benim zihnim bulanık olabilir ama kalbim kimin güvenli olduğunu biliyor. Elif yanımdaydı, sen ise sadece o kazanın olduğu yerde, ellerin kanlı başımda bekliyordun. Senden korkuyorum, anlıyor musun? Benden uzak dur!

Aras motoruna binip hızla uzaklaştı. Ben otoparkın ortasında öylece kalırken, birinin beni izlediğini hissettim. Okulun deposunun ordan Emir ve Rüya’nın fısıltıları geliyordu.