LILITH

Cennetin kapıları ardımızdan kapanırken, yeryüzünde henüz hikayemizi anlatacak kimse yoktu. Yine de suçumuz çoktan belirlenmişti.

Azazel’in bana uzattığı eli gördüler; o eli tutmadan önce nelerden vazgeçmemin istendiğini sormadılar. Onun isyanını yazdılar, benim arzumu. Sonra dökülen bütün kanı adlarımızın yanına işlediler.

Oysa ben de hatırlıyorum. Meleklerin yere düşerken çıkardığı sesi, yarattıklarımın içimde birer birer sönen nefeslerini, sevdiğim adamın kanıyla ısınan avuçlarımı… Onu kurtarmak için toprağın derinliklerine fısıldadığım büyüyü.

Bedenini ölümden sakındım. Ruhunun parçaları ellerimden kayıp giderken hiçbir sözcük onları geri getirmeye yetmedi.

O günden geriye, yerin yedi kat altında atan bir kalp ve yarım kalmış bir söz kaldı.

Ben Lilith.

İyiyi ve kötüyü, kötü diye anlatılanlardan dinlemenizin vakti geldi.