🔥~GİRİŞ~🔥

29 HAZİRAN 2000

Küçük kız kendisinden üç yaş büyük en yakın arkadaşının koluna yapışmış onunla evcilik oynaması
için onu ikna etmeye çalışıyordu.Onunla evcilik oynamayı o kadar çok istiyordu ki sabah babasıyla
çıktığı alışverişte ağlayarak aldırdığı ve yemek için akşam yemeğinden sonrasını beklediği kıymetli
çikolatasını bile ona vermeyi teklif etmişti. Bu bile onu ikna etmeye yetmemişti ama küçük kız da
vazgeçecek gibi değildi.Arkadaşının koluna yapışmış bir şekilde ona yalvarmaya devam ediyordu.
‘’Lüpten,lüpten,lüpten…”

Sonunda küçük kız,arkadaşının kolunu şiddetle sarsmaya başlayınca daha fazla dayanamayan çocuk
bıkkınlıkla kendisini rahat bırakmasını söylemek için ona döndüğünde kendisine yalvarırcasına bakan
bir çift yeşil gözle göz göze geldi. Bu gözler ona ailesiyle piknik yaptığı ormanı
anımsatıyordu.Gözleri tıpkı oradaki ağaçlar gibi yemyeşildi.Babası globalde tanınan ve şirketleri olan
bir adamdı dolayısıyla da çok yoğundu,zamanının çoğunu yurt dışında geçiriyordu.Eve geldiği nadir
zamanlarda ise genelde ofisine kapanıp tüm gün geç saatlere kadar çalışıyordu.Babasıyla yakın
olduğu ve doyasıya oyun oynama fırsatı bulduğu tek zaman ailecek gittikleri pikniklerdi. Bu yüzden
pikniğe gittikleri ormanı çok seviyordu.Ona bu ormanı anımsatan bir çift yeşil göz bu dört yaşındaki
minikte en sevdiği şeydi.Şimdi o gözler ona öyle yalvarırcasına bakarken onu reddetme planlarının
yavaş yavaş suya düştüğünü fark etti.
‘’Tamam,oynayalım.”

İlay hızlıca Yaman’ın kolunu bıraktı ve heyecanla odasına koştu.Yaman’da onu takip ederek
peşinden odaya girdi.İlay heyecanla oyuncakları karıştırırken bir yandan da kafasında çoktan
planladığı oyunu anlatıyordu.
‘’Ben şimdi babam gibi doktoymuşum,sen de baban gibi müdüymüşsün.Sonra biz evliymişizmiş’’
Konuşurken hala bir yandan oyuncak kutusunu karıştırmaya devam ediyordu.Sonunda aradığı şeyi
bulmanın verdiği sevinçle elindeki oyuncak bebeği kaldırarak Yaman’a gösterdi.
‘’Bu da çocuğumuz olsunmuş,tamam mı?’’
Konuşmayı bitirdiğinde yeşil,iri gözlerini kırpıştırarak Yaman’a kitledi.Ondan onay almayı
bekliyordu.Yaman miniğin dediği her şeye kafasını sallayarak onay verdi çünkü biliyordu ki ufacık bir
şeye bile itiraz edecek olsa bu minik canavar neredeyse boğazını yırtacak kadar yüksek sesle
bağırarak ağlıyordu.Ağlarken çirkin göründüğünü düşündüğü için onu ağlatacak her hareketten
kaçınıyordu.Ona göre İlay’a gülmek yakışıyordu.Yemyeşil gözlerine yaşlar değil gülünce oluşan
parıltılar yakışıyordu.Günün geri kalanının çoğunu İlayı’ın istediği gibi evcilik oynayarak
geçirdiler.Ama masumca oyun oynayan iki minikte bu oyunun geleceklerinin birer kopyası
olduğundan bir haberdi.Kader,aynı yolu farklı zamanlarda çizmekten hiç vazgeçmezdi.Onlarsa her
şeyden bir haberdi. Bu geleceğin cehennemleri olacağından da öyle…