İNANMA

Sabah gözlerimi açmam ile birlikte içime yine bir sıkıntı oturdu. Serkan iki haftadır görevdeydi. Onu özlüyordum ama yapacak bir şey yoktu. Yorganı üzerinden atıp yatağımda doğruldum. Banyoya girip içimde ki sıkıntıyı umursamamaya çalışarak elimi yüzümü yıkadım odama geri dönüp neşemin yerine gelmesini umarak telefonumdan eğlenceli bir şarkı açtım. Ajda Pekkan - yeniden başlasın. Şarkıya eşlik etmeye dans etmeye çalışsam da olmuyordu. İçimde ki sıkıntı geçmiyordu. Yatağımı toplayarak balkona geçtim. Perdeleri ve camları açarak temiz havayı içine çektim. Ne yapsam nafile içinde ki sıkıntı bana mısın demiyordu. Çiçeklerim ile ilgilenme kararı aldım. Müzik hoş gelmiyordu. Ama sesizlik sevmiyordum. Çiçeklerimi sularken aklıma gelen anılar yüzümde ki tebessüme sebep olmuştu.

İKİ HAFTA ÖNCE
Mutfakta yemek hazırlamaya çalışıyordum. Serkan yanına gelip arkadan belime sarıldı. Başımı omzuna yaslayarak yaptığım sosu karıştırmaya devam ediyordum.
"Ne yapıyorsun güzelim."
"Şuan pek bir şey yapamıyorum böyle giderse aç kalacağız." Boynuma öpücükk kondururken konuştu.
"Hiç sorun değil seninle ona da varım. Yeter ki yanımda, kollarımda ol." Yüzümü ona çevirerek büyük bir gülümseme ile yanağına bir öpücük kondurdum. Ardından telefonunun çalmasıyla yan odaya doğru ilerledi. Telefonlar genellikle görevler ile alakalı olduğunda benim yanımda konuşmazdı. Az sonra suratı asık bir şekilde mutfağın kapısına yaslandı.
"Güzelim"
"Hım"
"Kötü bir haberim var. Bugün tek başına aç kalmak zorundasın."
"Gidiyor musun?" Telefonunu işaret ederek cevap verdi.
"E görev beklemez." Benim de suratım düşmüştü. Yanına giderek kollarımı boynuna sardım. Boynuma öpücük kondururken konuştu.
"İnşallah tek parça gelicem." Boynundan ayrılırken omzuna bir tane geçirdim.
"Salak salak konuşma. Tabi ki tek parça gidip geliceksin. Arkada bekleyenin var." Tekrardan sarılırken cevapladı.
"Her ne kadar arkamda bırakmak istemesem de."
Burnuna gelen koku ile aceleyle kollarından sıyrıldım. Ocakta bıraktığım sosum yanmıştı. Hemen altını kapatıp kenara aldım.
"Off yaaa ben net aç kaldım." diyerek güldüm. O da gülümsüyordu. Ama buruk bir gülümsemeyle...
Ceketini alıp beni de alnımdan öperek evden ayrıldı.

Gözlerim doldu geri dönüp ona bir kez daha sarılmak istedim. Maalesef mümkün değildi. Telefona gelen bildirim ile müzik anlık duraklamış sonra devam etmişti. Tam telefonumu elime alacakken kapı çaldı. Telefonum elimde mesajı açmaya çalışırken bir yandan da kapıya ilerliyordum. Bir elim kapı kolundayken mesajın Serkan'dan geldiğini fark ettim. Kalbim hızlandı. Mesaja tıkladığım an ekran da büyük harfler ile yazılan İNANMA kelimesi ile bakışıyordum. Tam mesaj yazacakken kapı bir kez daha çaldı. Gözüm hala telefondayken kapıyı açtım. Karşımda iki subay ve onların arkasında da iki paramedik görmeyi beklemiyordum. Ama bunun ne demek olduğunu biliyordum. Önce telefonum elimden düştü. Yer sarsıldı sanki. Yere düşen telefonumdan müziğin sesi kesilmişti. Ya da ben artık duymuyordum. Keşke subayın söylediklerini de duymasaydım.
"Leyla hanım siz misiniz?"
"E-evet benim." Sesim titriyordu ve beraberinde ellerimde. Subay derin bir nefes alıp devam etti.
"Eşiniz" demsiyle elimle kapıya tutundum. Başım dönüyordu. Subay tekrar derin bir nefes alarak cümlesini tamamladı.
"Eşiniz Serkan Yarkın katıldığı operasyonda şehit düştü. Başınız sağolsun." Kafamı olumsuz anlamda sallarken gözüm yerde ekranı kırılmış telefonuma kaydı. Ekranda ki İNANMA yazısını birkez daha gördüm. Ondan sonrası büyük bir boşluk...