Giriş

Giriş:

“Artık üzülme zamanı değil. Çünkü biliyorum, insan kaybedecek bir şeyi kalmadığında kimsesizleşir. Ve bu dünyadaki en büyük güç kimsesizliktir. Senin en büyük silahın bensizlik olacak.”
Tarih: 01/04/2007

Füsun Alatan

“Ayee!”

Bahçede yankılanan tatlı sesle bana doğru koşan küçük kızıma baktım. “Aye, ayem!” diye bağıra bağıra yanıma geliyordu. Hızla bacaklarıma sarılınca gülümsedim. Eğilip kucağıma aldım hemen ufaklığımı. “Sara’m, prensesim. Seninle şu kelimeyi düzeltmek konusunda anlaşmamış mıydık?”

Leyal’im Sara’m, gecemin güzel prensesi.

“Aye. Saya’n ayeyi özledi. Ayemi özledim. Çok, çok, çoook!” Minik kollarını bana sararken içim sıcacık oldu. Hiçbir zaman sevgiden mahrum bırakılmamıştım ama kimse kızımın sevgisi kadar güzel hissettirmemişti. Anne olmak konusunda tereddütlerim çok fazlaydı ama bu küçük cadı benim bu tereddütlerimi birer birer yok etmişti.

Onun sevimli suratını izledikçe onda küçüklüğümü görüyordum. Aynı kumral saçlar, ela gözler... Aynı benim gibi yaşına göre fazla dolgun dudakları vardı. Çok sevimli bir çocuktu. Çok güzel de bir kadın olacaktı, biliyorum. Ama biz onu mahvedecektik. Bizim kirli dünyamız mahvedecekti.

Hamileyken en büyük korkularımdan biri de buydu. Benim bebeğim anne, babasının varisi olacaktı. Kim bilir ona ne yapacaktı karanlık dünya?

Leyal’in ardından yanıma gelen adama baktım. Gülümseyerek bana ve gülücükler saçarak yanağımı öpücük yağmuruna tutan kızımızı izliyordu. Prensesimiz şanslıydı, onu çok seven ve uğruna her şeylerini feda etmeye hazır bir ailesi vardı. Daima olacaktı.
“Hoş geldin, Ruhumun Füsunu.”

“Hoş buldum, Ruhumun Işığı.”
Zamanı geldiğinde kaçacaktık buradan. Güzel bir hayat kuracaktık. Bunca zaman üzerimize bulaşan kirleri temizleyip kızımızla huzurlu bir yaşam inşa edecek, her şeyi geride bırakacaktık. Sara bu dünyanın bir oyuncağı olmayacaktı çünkü buna ne ben izin verirdim ne de Enver.

“Kız zilli!” dedi Enver Sara’nın yanağından makas alırken. “Ayrıl bakayım karımdan, gelir gelmez yedin bitirdin kadını. Bırak bende hasret gidereyim.”
Ters bir bakış attı Sara ona. “Git anyenle gidey hasyetini. O beyim ayem!”
“Benim de karım!”

“Baya ne!”
Atışmalarına güldüm. “Kız kocama niye çemkiriyorsun?” diyerek araya girince Sara’nın gazap dolu bakışları bana yöneldi. Tam cevap verecekti ki kapıdan çıkan Kamer’i gördü. Gözlerinden resmen kalpler çıkarak kucağımda çırpınmaya başladı.

Bu kızdaki Kamer sevgisi insanı deli ediyordu.
“Bıyak, bıyak! N’yapıyoysanız yapın gidicem ben!” Onu yere bırakır bırakmaz ona doğru gelen Kamer’e koşup “Ay’ım, Ay’ım!” diyerek sarıldı. Enver tabii o sırada sinir krizi geçirerek onları izliyordu. Kamer’de “Gece’m, Gece’m” diye karşılık verince “Lan!” diye bir ses yükseldi Enver’den. “Uzak dur kızımdan, ırz düşmanı!”
İrkilerek babasına baktı Sara. “Gitseye sen, ne kayışıyoysun bize? Git kayının yanına!”

“Ben nereye gidiyormuşum? Uzaklaşın birbirinizden.”
“Yoo. Benim amca oylum, saya ne?” Kamer’in elinden tutup Enver’e dil çıkardı. Enver tam yanına gidiyordu ki cimcime çığlığı bastı. Ardından arkasından sürüklediği Kamer’le birlikte koşarak “Kaş Kamey, kaş!” diye bağırdı.

“Rahat bırak çocukları.” Gülerek söylediğim şeylerle kızgın kızgın bana baktı. Sara görünüş olarak bana benziyor olabilirdi ama siniri aynı babasıydı. Bu yüzden sürekli ters düşüyorlardı.
“Kimin tarafındasın sen?”

“Soru mu bu?” dedim muzipçe “Tabi ki kızımın.”
“Ana kız düşman bunlar bana. Allah’ım sen sabır ver!”
Gülüşümü durdurmaya çalıştım. “Tamam, kapatalım konuyu artık. Daha önemli mevzular var.” Kızgınlığından sıyrılıp gülümseyerek belime sarıldı. “Boşver şimdi onu. Bu evde Leyal dışında seni özleyenler de var.” Kollarımı boynuna dolayıp cilveli bir şekilde “Kim mesela?” dedim.

Aynı şekilde “Ben mesela” dedi.
Biraz sarılıp ayrıldık. “Gel, Leyal kaç gündür seni bekliyor. Biraz kızımızla vakit geçirelim.”

“Şu konuyu konuşalım önce.” İtiraz edecekti ki “Acil.” dememle vazgeçti.
Bahçenin çiçeklerle çevrili kısmındaki kamelyada bir yere oturunca bende yanına oturdum. Konuya oyalanmadan girdim. “Durumu toparlayamıyorum.”

“Nasıl yani?” Kuşkuyla bana bakıyordu. “Halledilemeyecek kadar zor olmasa gerek.”
“Değil, sorun sandığımızdan çok daha büyük.”
“Bu demek oluyor ki...”

“Evet.” dedim buruk bir gülümsemeyle. “Tam olarak o demek oluyor.”
“Bunu nasıl yapabilirler ki? Resmen ihanet ettiler sana.” Sinirle saçlarını karıştırdı.

“Masada buna çok şaşırılmasa gerek. En ufak çöküşte taktılar çelmeyi.” Yorgundum, ailemi geride bırakıp her şeyi düzeltmeye çalışmıştım ama yapamamıştım.
“Ne yapacağız?” Sevdiğim adamın gözlerinde acı görmeyi sevmemiştim. Gülümsedim, o da gülümsesin diye. “Akışına bırakıp birlikte daha fazla vakit geçireceğiz. Zamanı gelene kadar bir şeyler yaparız mutlaka. Ama olmaz biliyorum, izin vermezsin fakat olursa kızım sana emanet. Onu daha çok sev, benim yerimi doldurmaya çalış.” Konuşacakken susturdum onu. “Onu daima koru. Enerjisiyle evimizi şenlendiren minik kuşu lal etme. Hayatınıza en güzel şekilde devam edin. Olur mu?”
Ellerimi tutup dudaklarına götürdü ve defalarca öpücük kondurdu. “Füsun’um, güzelim... Konuşma böyle, acıtma canımı. Sana bir şey olmayacak, bize bir şey olmayacak. Kızımız büyüyünce gideceğiz buralardan. Size zarar vermelerine izin vermem. Tamam mı? Sen sadece bana güven.”

Derin bir nefes aldım. “Güveniyorum ama-”
“Ayee, Bayaa” diye araya giren Sara’yla ikimiz de kendimize çeki düzen verdik. Bu sırada Enver de “Hatalı bu çocuk. Türkçe katili oldu çıktı başımıza.” diye söyleniyordu.

“Seni duydum, baya! Sensin Tüykçe katiyi.” Büyük bir gülümsemeyle önümde durarak saçındaki örüğü gösterdi. “Aye bak! Kamey öydü saşımı.”
“Çok güzel olmuş annecim. Kamer’e teşekkür ettin mi?” Kamer gerçekten de güzel örmüştü. Yaşına göre el becerileri yüksek bir çocuktu.

Utanarak “Hı hı. Beyim için öyrenmiş öymeyi.” demesiyle yanımdan “Hasbinalah!” diye bir ses yükseldi. “Asıl sana Hasbinallah! Çocuk ne güzel öğrenmiş işte Enver. Ne istiyorsun?”
“Kızımdan uzak durmasını.”
“Onun için fazla geç kalmadın mı?”

Küçük bir çocuk gibi omuz silkti. “Olsun, şansımı deniyorum işte.”
Ona göz devirerek prensesime baktım. “Boya yapalım mı beraber?”

Hevesle atladı. “Yapayım!”
Onu kucağıma aldım. “Hadi, gidip yapalım!”
Renkleri ve boyamaları çok seven bir çocuktu. O an yıllar sonra neler olacağını bilmeden içimden bir dua döküldü.

Sen ondan renklerini ve heveslerini alma Allah’ım

Instagram: astreea.a
Takip ederseniz sevinirim. Spoiler, alıntı gibi şeyleri oradan paylaşacağım. Sormak istediğiniz sorular için de soru-cevap yaparız.
Yorumlarınızı ve oylarınızı esirgemeyin. Bir hata varsa söylemekten çekinmeyin.