Bölüm 1: Yangın ve Kaybın Başlangıcı

Biana, sadece 6 yaşındayken, sıcak bir yaz günü evinde huzurlu bir şekilde ailesiyle vakit geçiriyordu. Annesi mutfakta yemek hazırlıyor,babası ise onu kucaklayıp gülümseyerek oyun oynuyordu.

Bu bir ailenin en basit ama en kıymetli anlarından biriydi. Biana güven, mutluluk,sevgi ve huzur doluydu.
Fakat mutluluğu çok kısa sürmüştü. Bir rüzgar tınısı duydu evin içi tuhaf bir şekilde sıcaklaşmaya başladı.

Annesi bir şeylerin ters gittiğini hissederek pencereden dışarıya baktı. İçeriye sızan kırmızımsı ışıklar, dışarıda bir şeylerin yolunda gitmediğini gösteriyordu.
Ne olduğuna bakmak için koridora çıktı fakat dış kapıya yaklaşamadan dumanlar hızla içeriye girmeye başladı.
Evdeki her şey aniden kararmaya başladı.

Annem panik içerisinde " aşkım , yangın! B..biana'yı çıkarmamız lazım." Diye bağırarak oturma odasına yanımıza koştu.

Babam ise olayın şoku ile kitlenmiş beni kucağından indirmiş yere çökmüş titriyordu.
Annem hızla beni kucağına alıp korumaya çalışırken , alevler her yeri sarmaya başlamıştı.

Gözyaşları içinde bağırdım "baba ... Baba kalkk."
O an yaşlı gözlerle gözlerimin içine baktı.
Bir hışımla yerden kalkan babam annemle beni iterek yangından düşen kirişin altında kalmaktan bizi kurtardı.

"Hayır.. hayatım.. hayır." Annem arkasına dönerek alevlerin arasında kalan babama hıçkırıklara bakakaldı.

Annem o an kendini tamamen kaybetmiş alevlerin arasında kocasına ulaşmanın bir yolunu arıyor çığlıklar atıyordu.

"Anne .. beni bırakma .. anne.." diye bende arkasından bağırıyor çığlıklar atıyordum ama nafile beni duymuyordu. Duyduğum ilk korku ve kayıp işte o an yaşanmıştı.

Korkudan ve dumandan etkilendiğim için artık iyice yorgun düşmüş bilincini kaybediyordum.

Sonumuz gelmişti annem , babam ,ben buraya kadarmış diye düşünerek gözlerimin kapanmasına izin verdim.

Alevler içinde duvarların çatırdama sesi ve her şeyin yok olmasını duyarak..

Dışarıdaki insanlar itafiye ekibi ile birlikte yangının tamamen söndüğünden emin oldukları an beni fark etmişler. Tabi ben baygın halde olduğum için burayı pek hatırlamıyorum fakat bana anlatıldığına göre

Alevler çevremde bir çember oluşturup benim olduğum yere hiç temas etmemiş. Yangın benden geriye bir kül ve harabe dışında sadece evimi değil ailemi de benden almıştı.

Kendimi güven ve huzur içinde hissettiğim tek yer moloz yığını olmuştu.

Gözlerimi açmaya çalıştığım sırada orta yaşlarda olduğunu düşündüğüm bir adamın sesini duydum.
Kendimi bir rüyanın içinde hissettiğim o an ilk defa işte o zaman gördüm onu zincirler içerisinde bir melek
Çok asil ve çok güzel görünüyordu. Kar tanesi gibi teni, gözlerinin önüne inen hafif dalgalı bembeyaz saçları,iri ve yapılı güzel vücudu vardı fakat derisine geçirilmiş zincirler o güzel tenini sıkarak bu kusursuz bedende çizikler ve yaralar bırakmıştı.

İşte benimle ilk o gece konuştu "ölüm sadece başlangıçtır."

Sonrası karanlık...

Gözlerimi tamamen açtığımda hastanedeydim.
İnsanlar konuşuyordu.
"Vah zavalli hem yetim hem öksüz kaldı. "
"Başka kimsesi yok mu ? "
"Sonu yetiştirme yurdu olucak ne acı."
Her kafadan değişik sözler duyuluyordu.

"Kız gözlerini açtı." Dedi hemşire hevesli bir şekilde.
Sosyal hizmetlerle ilk o an tanıştım hemşirenin arkasından çıkarak bana artık onların bakacağını bir çok kendi yaşımdan arkadaş edinip mutlu olacağım palavlarını ilk o zaman duydum.

Ailemin kaybından sonra başka bir hayatın başlangıcı olduğuna inandıkları yetiştirme yurdunda ilk o zaman götürüldüm. Evimin sıcaklığını ve ailemin yerini asla bulamayacaktı.

İsminin Betty olduğunu öğrendiğim sosyal hizmetler görevlisi beni yetiştirme yurdunun önüne getirdiği an dışarıda bir süre hareketsiz kalıp etrafı inceledim.

Kasvetli gri tonlarda kaplanmış bir binaydı. Modern görünüyordu fakat duygusuz ve soğuk bir yapıydı.
Dış cephesi zamanla solmuş griye dönmüş tuğla duvarlarla çevriliydi. Camları günden güne toplanan yağmur damlaları ve kirli hava ile bulanmış, dışardan bakıldığında bile sadece varlığı ile yalnızlık ve terk edilmiş hissi uyandırıyordu.

Bina , bir zamanlar sıcak ve neşeli bir yer olabilecekken, şimdi sadece soğuk ve her biri birbirinden farklı yalnız çocuk sesleriyle yankılanan bir yer haline gelmişti.

"Biana tatlım korktuğunu biliyorum ama devam etmemiz lazım." Betty nin tiz sesi beni kendime getirdi o an fark ettiğim dolan gözlerimi sildim. Başımla onay vererek Betty ile o kasvetli kocaman demir kapıdan içeriye girdik.

Çok geçmeden Betty müdürün odasına geldi.
"Beni burada bekle, birazdan müdür Sofia seninle tanışacak. "Dedi ve içeriye girdi.

Yurdun içi de tıpkı dışı gibi soğuk ve sert duvarlarla çevriliydi. Her duvarda eski zamanlardan kalma silik izler vardı. Çocukların elleri ,istekleri , umutları ve hayal kırıklarıyla çizilmiş çizimler ve figürler...

Kapının açılması ile etrafı süzmeyi bırakıp betty'nin komutu üzerine içeriye girdim.

Karşımda kahve tonlarında ,zamanla aşınmış bir masada oturan hafif toplu lacivert takım elbise giymiş kıvırcık kısa saçlı yaşından dolayı saçına aklar düşmüş ve yüzünden okunduğu üzere zamanın yorduğu orta yaşlı kadın Sofia beni sıcak bir gülümseme ile karşıladı.

Bir kaç kural ve yasaklardan bahsedip beni kalacağım odaya kadar götürdü.

" Şimdilik tek kişilik odada kalıcaksın biana daha sonra iyi bir şekilde toparlama gösterirsen eğer diğer odalara yahut evlat edinmeye gelen ailelere verilebilirsin, hadi geç ve yerleş." Dedi ve beni hafif bir şekilde odaya itip kapıyı ardımdan kapattı. Bettyle sohbet ederek gürültülü bir şekilde koridorda yürüyüş sesleri duyuldu.

Kaldığım oda küçük ve oldukça sade döşenmişti. Beyaz solmuş duvarlar ve yer döşemesi buranın sıcaklık ve huzurdan uzak olduğunu hemen hissettirmişti.

Sadece bir yatak , bir masa ve bir sandalye vardı.
Yatağın köşesine oturdum hastaneden çıktım çıkalı ne ağlamış ne de acımı yaşayabilmiştim.

İşte o an her şey kafama Dank etti hıçkırıklara boğuldum. Kafamda dönen sorular çoğalmıştı.

Alevler ona zarar vermemişti. Evet her şey kül olmuştu ama kendisi korunmuş gibiydi. "Neden ben sağ kaldım? Neden ailem gitti ?" İçimdeki bilinçaltı sorgulama tüm hayatım boyunca sürecek bir soru işareti bırakıyordu.

Peki o gece gördüğü melek ona demek istediği neydi o da bilinçaltı'nın ona oynadığı bir oyun muydu?

"Ölüm sadece başlangıçtır." Kafasında dönen son söz bu olmuştu.