KUZEYİN ESEN RÜZGARI

1. BÖLÜM
bazı rüzgârlar yalnızca esmek için değil, ardında bıraktığı enkazı görmek için de geri dönerdi. Bir zamanlar dallarından kopardığı güllerin, şimdi dikenleriyle karşısına dikileceğini bilmiyordu. Oysa hiçbir gül, kendisini solduran rüzgârı sonsuza dek affetmezdi.
Ben Esengül dallarımı kıran rüzgâr değil, köklerimi söken ellerden hesap soracağım.

Sabah gözlerimi açtığımda bugünün diğer günlerden farklı olduğunu biliyordum. Yıllardır hayalini kurduğum, uğruna gecelerimi gündüzüme kattığım o gün nihayet gelmişti. Aynanın karşısına geçip üzerimdeki mezuniyet cübbesine baktım. Siyah kumaşın omuzlarıma bıraktığı ağırlık, bana taşıdığım bütün hayalleri hatırlatıyordu.
Saçlarımı son kez düzelttim, diplomamı alacağım çantamı elime aldım. Annem kapının önünde beni bekliyordu. Gözlerindeki gururu görünce gülümsedim.
"Nasıl olmuşum anne?"
Annem gözlerimi süzdü, ardından yüzüme dokundu.
"Benim güzel kızım,çok güzelsin"
O an gözlerimin dolmasına engel olamadım. Çünkü bu yolculukta yalnızca ben yürümemiştim. Annem de benimle birlikte yorulmuş, benimle birlikte üzülmüş, benimle birlikte hayaller kurmuştu.
Mezuniyet töreninin yapılacağı salona girdiğimizde kalabalığın uğultusu arasında yerimi aldım. Kalbim heyecandan hızlı hızlı atıyordu. İsimler birer birer okunurken ellerimi birbirine kenetlemiştim.
Derken beklediğim ses duyuldu.
"Esengül İrisa Karayel!"
Ayağa kalktım. Attığım her adımda geride bıraktığım yılları düşündüm. Sahneye çıktığımda diplomamı elime uzattılar. Onu kavradığım an içimde tarif edemediğim bir şey hissettim. Başarmıştım. Gerçekten başarmıştım.
Mikrofonu elime aldım. Birkaç saniye salona baktım. Sonra gözlerim annemi buldu.
"Bugün burada, yıllardır hayalini kurduğum cübbenin içinde, ellerimde diplomamla duruyorum. Açıkçası bu anı kaç kez hayal ettim, kaç gece kendime başaracağımı söyledim bilmiyorum. Ama bugün başardım.
Öncelikle kendime teşekkür etmek istiyorum. Vazgeçmediğim, yorulduğum hâlde devam ettiğim, kimsenin inanmadığı zamanlarda bile kendime inanmaktan vazgeçmediğim için... Bazen kendi içimde verdiğim savaşları kimse görmedi. Kaç kez düştüğümü, kaç kez yeniden ayağa kalktığımı yalnızca ben biliyorum. Ama kendimden hiç vazgeçmedim.
Ve en büyük teşekkürüm anneme...
Anne, sen benim yalnızca annem değil, en büyük dayanağım oldun. Bazen bir sözünle, bazen sessizce yanımda duruşunla bana güç verdin. Ben yorulduğumda sen benim yerime de inandın. Hayallerimi kendi hayallerin gibi sahiplendin. Bugün elimde tuttuğum bu diploma kadar senin de emeğin var.
Keşke sana yaşattığım bütün endişeleri bir kenara bırakıp yalnızca gurur duyacağın günler yaşatabilsem. Ama bilmeni isterim ki bugün burada durabiliyorsam, bunda senin payın çok büyük.
Ben Esengül İrisa Karayel. Bir zamanlar köklerinden söküldüğünü sanan o küçük kız, bugün kendi ayakları üzerinde durmayı öğrendi.
Konuşmam bittiğinde salondan yükselen alkışları duydum. Annemin gözyaşlarını silerek beni alkışladığını görünce gülümsedim.
Sahneden indiğimde ilk işim anneme sarılmak oldu. Boynuna sarılıp kulağına fısıldadım:
"Başardık anne. Bak, ikimiz de başardık."
O gün elimde yalnızca bir diploma yoktu. Yıllardır kendime verdiğim bir söz, anneme yaşatmak istediğim bir gurur ve yeniden kurduğum bir hayat vardı.
Artık ben bir hukuk fakültesi mezunuydum. Ve bir gün, adaletin karşısında dimdik duracak bir avukat olacaktım.
Sahneden indikten sonra annemlerin yanına gittim. İlsima, o harfini uzatarak:
“Avukat hanım!” dedi.
Küçük bir tebessüm kondurdum yüzüme.
“Doktor hanım.”
Utangaç bir tavır takındı ve ardından neşeli bir sesle:
“Hadi, birazcık eğlenelim. Ne dersin?”
Onu hiç kırmak istemiyordum, o yüzden teklifini kabul ettim.
“Doktor hanım, ilk önce beni evime bırak da üzerimi değiştireyim. Sonra da ne istersen onu yapalım.”
“Her şey benden.”
“Kartını patlatırım ama.”
“Ne istersen, veledim.”
“Ben bir su alayım, bekleyin beni.”
İlsima gittikten sonra annem yanıma geldi. Ciddi bir şey konuşacağı barizdi.
“Kızım, İlsima'ya karşı neden sanki bir şey yapmışsın gibi mahcup duruyorsun?”
“Anne, İlsima çok neşeli, yerinde duramayan, enerjik bir kız ya... Ben, o beni bir şeylere katmaya çalışırken onun davetlerini hep kırmak zorunda kalıyorum. Artık bana bir fikir önerirken üç kere düşünüyor. Onun bu şekilde bana karşı çekingen olması beni kötü biri gibi hissettiriyor, hepsi bu. Dersler, sınavlar derken ona hiç vakit ayıramadım bile. İlsima'nın doğru düzgün bir arkadaşı yok. Tek kalmamak için benimle vakit geçirmeye çalışıyor ama ben hep meşgulüm.”
“İlsima ile sen çok farklısınız. Onun doğru düzgün bir arkadaşı yok, evet. Çünkü ona yapılan hiçbir şeyde kötü niyet aramıyor. Herkesi kendi gibi sanıyor, hemen güveniyor. Onu en iyi sen tanırsın. Her şeyini sana anlatır. Evet, ona yapılanları fark etse bile sesini çıkarmaz. Bir kuru özrü kabul eder, inanır. Ya sen Esengül? Sen hiç kimseye güvenmezsin. İlsima'nın herkese güvenmekten arkadaşı yoksa senin de hiç kimseye güvenmemekten arkadaşın yok. Ve inan ki o sana hiç gönül koymuyor. O seni seviyor. Hayatının nasıl ilerlediğini, akademik sorunlarını bilerek seviyor seni. Bak, geliyor. Beni eve bırakın, biraz siz eğlenin.”
“Anne, sen de gelseydin, beraber giderdik.”
“Yok kızım, ben zaten Neriman ablana gideceğim. Çay içmek için çağırdı. Kezban ablanlar da var. Hadi, siz gidin gezin.”
“Tamam annem ama istediğin bir şey varsa mutlaka yaz bana, olur mu?”
“Eh, bir kahveni alırım o zaman.”
“Tamamdır.”
---
“Doktor hanım, nereye gidiyoruz?”
“İlk önce bir AVM'ye gidelim. Yeni kış sezonu indirimleri gelmiş. Her şey senden dedin, bunu unutmuş değilim sanma canım ablam.”
“Tamamdır, Doktor hanım.”
İlk önce yüzüne küçük bir tebessüm kondurdu. Sonra ciddi bir tonla bir şey sordu.
“Abla, babamızın yanına hiç gitmeyecek miyiz?”
“Çeşme'ye mi? Eğer istersen bir gün gideriz ama annem bu duruma bozulabilir, biliyorsun değil mi?”
“Biliyorum fakat Çeşme'den bahsetmiyorum. Babamız İzmir'den ayrılmış, Karadeniz'e, Rize'ye gitmiş.”
“Rize mi? Rize ne alaka?”
“Orada hayatına kâtip olarak devam ediyormuş.”
“Babamızı görmek istiyor musun, İlsima?”
Bir şey demedi. İstiyordu, gitmek istiyordu. O, babasının küçük kızıydı.
“O zaman bir gün gideriz, ha? Ne dersin? Hatta haftaya.”
“Ne? Abla, sen ciddi misin?”
“Evet, ciddiyim.”
“Abla, seni gerçekten çok seviyorum.”
“Ben de seni, güzel kızım.”
O benim kardeşimdi ama onu ben büyütmüştüm. O benim minik, küçük İlsima'mdı.
---
“İlsima, ne oldu? Yüzün düştü.”
“Abla, Rize'ye gitmemiz gerekiyor.”
“İlsima, haftaya dedik y-”
“Babam kalp krizi geçirmiş. Durumu acil, gitmemiz gerek!”
“İlsima, annemize haber verelim ve gidelim. Tamam mı güzelim? Sakin ol.”
İlsima, eve varana kadar gergindi. Bir tarafta ölecek mi, yaşayacak mı bilmediği biricik babası; bir tarafta annesi vardı. Ama annem asla böyle bir durumda önümüze geçmezdi. Biz onunla yaşıyorduk ama annem asla bize babamızı yasaklamamıştı. Şimdi ise ne kadar izin vermeye gönlü varmış gibi davransa da bizi hiç bilmediği bir şehre içi rahat bir şekilde gönderemeyecekti.
---
“Anne, şimdi sana bir şey diyeceğim.”
“Seni dinliyorum, Esen.”
“Anne, babam kalp krizi geçirmiş.”
Annem elindeki yarı köpüklü bardağı yere düşürdü. Endişeleniyordu. O hâlâ babamı seviyordu.
“Anne, babam İzmir'den ayrılmış. Rize'ye gitmiş, Karadeniz'e.”
“Kızım, Karadeniz'e nasıl tek göndereyim ben sizi, ha?”
Sesi endişe ve panik karışımıydı. O da gelmek istiyordu ama bunu dile getiremiyordu.
“Anne, sen de gel. Sana bir yer tutarız. Zaten birkaç gün kalırız. Ne dersin?”
“Tamam, olur. Gidelim. Ne zaman gideceğiz, ha?”
Annem, babam için endişelendiğini fark edince rahat bir tavır takınmaya çalıştı ama nafileydi.
“Bu akşam hazırlığınızı yapın. Biletleri ben çoktan aldım.”
---
Bazı aşklar biterdi. En azından insanlar öyle sanırdı. Oysa bazı aşklar bitmez, yalnızca susardı. İnsan bazen en çok sevdiğinden, yine en çok sevdiği için vazgeçerdi.
Annem de öyle yapmıştı. Babamı sevmekten değil, onunla olmaktan vazgeçmişti. Onu korumak için kendi kalbini susturmuş, sevgisini bir vedanın ardına saklamıştı.
Babam ise bütün bunlardan habersizdi. Bir zamanlar kendisi için her şeyden vazgeçen kadının, aslında hâlâ onu sevdiğini bilmiyordu.
Belki de en acı vedalar, iki insanın birbirini hâlâ severken ayrı düşmesiydi.